Selamlar…
Çocuklar, bir evin en saf aynasıdır.
Onlar, söylenenleri değil; hissedilenleri ve yaşananları yansıtır.
Bir evde sevgi, saygı ve güzel sözler varsa, çocukların bakışında huzur olur.
Sana içten bir tebessümle yaklaşırlar.
Ama bir evde gıybet, kırıcı sözler ve olumsuzluk hâkimse, bu da en çok çocukların hâline yansır.
Çünkü çocuk, duyduğunu kalbine alır, gördüğünü davranışına katar.
Böyle durumlarda en güzel duruş; kırılmadan, kırmadan uzaklaşabilmektir.
Ne kin tutmak gerekir ne de kendini yormak…
İnsan bazen sadece susarak ve mesafe koyarak kendini korur.
Zira insanın dilinden dökülen, kalbinde taşıdığının yansımasıdır.
Güzel bir kalp, güzel sözler doğurur.
Kırgın bir kalp ise, farkında olmadan etrafına yük olur.
Unutmamak gerekir ki; bir çocuk sevgiyle büyürse sevgiyi çoğaltır.
Saygıyla yetişirse saygı gösterir.
Ama kırgınlık ve öfke içinde büyürse, bunu hayatına taşır.
Yine de her şey bir seçimdir.
İnsan, kendisine yapılanı değil; kendisinden çıkacak olanı belirler.
Bu yüzden biz, kötülüğe rağmen iyiliği seçelim.
Kırıcı sözlere rağmen güzel konuşalım.
Çünkü iyilik, mutlaka yolunu bulur ve sahibine geri döner.
Ne ekersek, onu biçeriz…
Selam ve dua ile…