Bir yerde okudum: “Meşgul olun — doğayla, ibadetle, işle, dersle, sanata, yazmakla, sporla, kitapla; insan dışındaki her şeyle meşgul olun, şifa bulacaksınız.”
İlk duyduğumda kulağa ağır ve derin geldi.
Ama düşündükçe ne kadar doğru olduğunu fark ettim.
Hayat sadece işten ve sorumluluklardan ibaret değil.
Doğa ile vakit geçirmek, ibadetle huzur bulmak, ders ve kitaplarla kendini geliştirmek,
sporla bedeni güçlendirmek, sanatla ruhu beslemek…
Bunlar, insanı tamamlayan, ruhu besleyen uğraşlar.
Bu tür meşguliyetler, hayatın hızında kaybolmuş ruhlara gerçek bir nefes gibi geliyor.
Ama burada önemli bir uyarı var: İnsan dışındaki her şeyle meşgul olurken insanı unutmak olmaz.
Peygamberimiz (s.a.v.), hayatı boyunca bunu örnekdi. O, hem ibadetle meşgul olur hem de insanlarla ilgilenirdi.
Komşusunun sevincine ve kederine ortak olur, hasta ziyareti yapar, yetim ve fakirlere yardım ederdi.
Bir çocuğa başsağlığı gittigine biliyoruz kusu öldügü için ,
İşin, sanatın veya kitapların sizi insanlardan soyutlamasına izin vermemek gerekir.
İnsan, insanla beraber olmalı, yanında olmalı, onun derdini anlamalıdır.
İşte Peygamberimizin hayatı bize bunu öğretiyor: Meşguliyetler ruhu besler, ama insanı unutmak eksik bir hayat demektir.
Sonuç olarak, insan dışındaki her şeyle meşgul olmak ruhu besler, huzur verir ve şifa getirir.
Ama eksiksiz bir şekilde uygulanmalı; insanla bağ koparılmamalı, hayat insanla paylaşılmalıdır.
İşte o zaman meşguliyet hem ruhu hem kalbi doyurur, insan dolu dolu yaşar.
Selam ve dua ile