Selamun aleyküm,
İnsan, başkalarını tanıma konusunda kendine fazlasıyla güvenir.
Bir bakışta çözdüğünü sanır, iki cümlede hükmünü verir, üçüncüde ise kararını ilan eder.
Sanki gördüğü kadarı her şeymiş gibi davranır.
Oysa kalpleri en iyi Allah bilir.
Nitekim Peygamber Efendimiz (s.a.v.) şöyle buyurur: “Şüphesiz Allah sizin suretlerinize ve mallarınıza bakmaz; fakat kalplerinize ve amellerinize bakar.”
Birini ilk gördüğümüzde içimizden geçen o kesin cümleler vardır: “Bu güvenilir.” “Bu samimi değil.” “Bu iyi biri.”
Oysa zaman, bu cümleleri pek ciddiye almaz.
Sabırla bekler ve çoğunu usulca çürütür.
Çünkü insan, ilk bakışta anlaşılan bir varlık değildir.
Hatta çoğu zaman en çok anlaşıldığını düşündüğümüz yerde en büyük yanılgı başlar.
Güvendiğimiz dağlara kar yağdığında şaşırırız.
Oysa belki de mesele karın yağması değil, bizim dağı gereğinden fazla sağlam sanmamızdır.
Çünkü insan, çoğu zaman güvenini yanlış yerlere yükler; fanî olanı bâkî zanneder, değişeni değişmez kabul eder.
Oysa asıl güvenilecek olan yalnızca Allah’tır.
İnsan şaşar, şartlar değişir, kalpler dönüşür; fakat Allah’ın vaadi değişmez, kudreti sarsılmaz.
Bu yüzden kalbi kullara bağlamak, kaçınılmaz bir hayal kırıklığını da beraberinde getirir.
Ama kalbi Allah’a bağlayan, ne olursa olsun sarsılmaz bir huzur bulur.
Belki de yaşadığımız kırgınlıklar, bize bu gerçeği hatırlatır: Dayanağımız insanlar değil, Rabbimiz olmalıdır.
Çünkü gerçek güven, geçici olanın değil, ebedî olanın üzerine kurulandır.
Çünkü insan, görmek istediğini gerçek zannetmeye meyillidir.
Birini severken eksiklerini görmez, birine kızarken iyiliklerini hatırlamaz.
Adalet ister ama kendi içinde pek uygulamaz.
Bir başkasının hatasını gördüğünde içinden hızlıca bir hüküm yükselir.
Aynı hatayı kendisi yaptığında ise gerekçeler devreye girer.
Başkası için “karakter”, kendisi için “şartlar” konuşur.
İnsan, kendine karşı ne kadar anlayışlıysa, başkasına karşı o kadar kesin olabilir.
Belki de bu yüzden en zor olan şey, yargıyı geciktirmektir.
Bu noktada Efendimiz (s.a.v.)’in şu uyarısı yol gösterir: “Zandan sakının.
Çünkü zan sözlerin en yalanıdır.” Oysa gerçek, aceleyi sevmez.
İnsanlar zamanla açılır; kimi sustukça anlaşılır, kimi konuştukça.
Kimi ilk hâliyle yanıltır, kimi sonradan şaşırtır.
Ve çoğu zaman, bir insanı anlamak için onun söylediklerinden çok, yaşadıklarına bakmak gerekir.
Ama biz kısa yoldan gitmeyi severiz.
Çünkü hüküm vermek kolaydır; anlamaya çalışmak ise emek ister.
Hüküm, insanı rahatlatır; anlamak ise rahatsız eder.
Çünkü anlamaya başladıkça kesinlikler çözülür, siyah ile beyaz arasına sayısız ton girer.
Ve insan, o tonların içinde kendi yerini de sorgulamaya başlar.
Rabbim kalplerimizi yalnızca Kendisine güvenen kullardan eylesin.
Güvenimizi doğru yere koyabilmeyi, hayal kırıklıklarını hikmete çevirebilmeyi nasip etsin.
Rabbim kalplerimizi doğru görmeyi, adil değerlendirmeyi ve sabırla anlamayı nasip etsin.
Güzel düşünen, güzel gören ve güzel anlayan kullardan olmanız dileğiyle.
Hayırlı ve huzurlu günler dilerim.
Selametle kalın.