Nostaljik bir hatıradan insanlığın ortak duygularına…
Eşim karşımda siyah kalemi eline almış, resim çiziyor.
Gerçi çizmek demek biraz haksızlık olur; tam anlamıyla döktürüyor.
Bir ara bana boş bir sayfa uzattı.
“Al, sen de bir şeyler çiz.
Seversin belki resim yapmayı,” dedi.
Aldım elime siyah kalemi…
Önce dağlar çizdim.
Dağların eteğine küçük bir kulübe kondurdum.
Aslında ev olacaktı ama benim elimde kulübeye dönüştü.
Önüne iki çinar agaci yanına da bir kavak ağacı çizecektim.
Ne var ki ne çinar, çinari benzedi ne de kavak kavak oldu.
Dağların ardından doğan bir güneş çizeyim dedim.
Önüne birkaç bulut eklemek istedim.
Derken bulut, kocaman, besili bir kuşa benzedi.
Anladım ki yazmak kadar kolay değildi resim yapmak.
Sayfayı bir kenara bıraktım.
Sonra elimdeki kalemle başladım karalamaya…
Karaladım, karaladım, karaladım…
Alttaki hiçbir resim görünmeyene kadar.
Sayfanın üzeri şekilsiz çizgilerle doldu.
Hani bazen bir resme bakarsınız; ünlü bir ressam yapmıştır.
Herkes över, herkes bir anlam yükler.
Siz ise bakarsınız ama hiçbir şey hissedemezsiniz.
O resmin size anlatacak bir şeyi yoktur.
İşte benim karalamalarım da öyle bir şeye dönüştü.
Çünkü içimden gelmemişti.
Daha doğrusu, kafam çok meşguldü.
Son günlerde bir şeyi daha iyi fark ettim: Dünyada yalnızca diller değil, duygular da evrenselmiş.
Ağlamak, gülmek, sarılmak, doğum, ölüm, sevinç, özlem, korku ve pişmanlık…
Bunların tercümeye ihtiyacı yok.
Dünyanın neresinde olursa olsun, doğum yapan bir annenin yüreğinde aynı sevinç, aynı tarifsiz heyecan vardır.
Bir çocuk, dünyanın hangi ülkesinde doğmuş olursa olsun, korktuğunda annesine sığınır.
Hatta kendisine kızan, onu azarlayan, bazen canını acıtan annesinin kollarına bile koşar.
Çünkü korkunun da sığınmanın da dili ortaktır.
İnsan olmanın değişmeyen tarafı belki de tam olarak budur.
Bugünlerde yalnızca bireysel olarak değil, insanlık olarak da aynı sınavdan geçiyoruz.
Hangi milletten, hangi dinden, hangi coğrafyadan olursak olalım; acılarımız, korkularımız,
kayıplarımız ve pişmanlıklarımız birbirine ne kadar da benziyor.
Hatta keşke’lerimiz bile aynı…
İnsan bazen bir cümleyle başlar içinden kendine hesap sormaya:
Keşke…
Keşke onunla biraz daha fazla vakit geçirseydim.
Keşke arayıp hâlini hatırını sorsaydım.
Keşke o sözleri söylemeseydim.
Keşke kalbini kırmasaydım.
Keşke onu ne kadar sevdiğimi söyleyebilseydim.
Bazen öfkemiz geçtikten sonra söylediğimiz sözlerin ağırlığı çöker yüreğimize.
Bazen kaybettiğimiz bir insanın ardından, ona yaşarken göstermediğimiz sevgiyi hatırlarız.
Bazen de söylemeye fırsat bulamadığımız güzel sözler, içimizde ömür boyu yankılanır.
Pişmanlık, çoğu zaman yaptıklarımızdan değil, yapamadıklarımızdan doğar.
Esirgediğimiz bir güzel söz, ertelediğimiz bir telefon, yarım bıraktığımız bir sarılma, söyleyemediğimiz bir sevgi…
Oysa insanın ömrü, bazen söylemek için beklettiği birkaç güzel kelimeye bile yetmeyebilir.
Elbette her keşke geç kalınmışlığın habercisi değildir.
Hayat devam ediyorsa, telafi etmek için hâlâ bir yol vardır.
Bir telefon, bir özür, bir sarılma, bir güzel söz…
Bazen kocaman pişmanlıkları küçücük bir adımla hafifletebiliriz.
Ama ölüm gibi geri dönüşü olmayan bir ayrılık karşısında insanın elinde yalnızca hatıralar kalır.
İşte o zaman keşke kelimesi, insanın yüreğine ağır bir taş gibi oturur.
Belki de pişmanlık, yaşarken farkına varamadığımız değerlerin bize bıraktığı en acı derstir.
Yine de her pişmanlık insandan bir şey götürmez.
Bazen ona yeni bir şeyler katar.
Büyütür, olgunlaştırır, daha anlayışlı ve daha merhametli olmayı öğretir.
Yeter ki aynı hataları tekrarlamak yerine onlardan bir şeyler öğrenebilelim.
Şimdi düşünüyorum da…
Ben o boş sayfaya dağlar, ağaçlar, bir kulübe ve güneş çizmek istemiştim.
Ama içimdeki düşünceler kalemimin önüne geçmişti.
Belki de o gün kâğıda resim çizemememin sebebi buydu.
Çünkü insanın içi bazen o kadar çok şeyle doludur ki elindeki kalem, anlatmak istediklerine yetişemez.
Ve bazen en büyük karalamalar, kâğıdın üzerinde değil, insanın yüreğinde birikir.
Hayatın bize öğrettiği en önemli şeylerden biri de şu galiba:
Sevgimizi ertelemeyelim.
Güzel sözlerimizi esirgemeyelim.
Kırdığımız kalpleri onarmak için geç kalmayalım.
Çünkü bazı fırsatlar yeniden gelir, bazı insanlar gelmez…
Keşke dememek için, sevdiklerimize onları sevdiğimizi bugün söyleyelim.
Selam ve dua ile…
Hakime Gülsüm