Selamun aleykum 🙂
Ah ahh… Neydi o günler!
Eskiden bu sözü yalnızca dedelerimizden, ninelerimizden duyardık.
Sonra annelerimiz, babalarımız söylemeye başladı.
Şimdi sıra bize geldi…
Meğer insan büyüdükçe geçmişe daha çok sarılırmış.
Bir gün bakmışsın, sen de anlatmaya başlamışsın:
“Ah be… Neydi o günler!” ,)
Ramazanlarda iftar topunu beklemek, sahurda davulcu Mehmet amcanin sesine uyanıp
kapida bahşiş uzatmak…
Davulcu biraz fazla oyalanınca evden birinin, “Hadi be kardeşim, sahur bitiyor!” diye seslenmesi…
Pilli radyosunun başında Türk halk müziği dinleyen komşumuz Mehmet Amca… 🍂
Portakal dallarına bağlanmış ipe, mis gibi kokan, bembeyaz çamaşırlarını özenle seren Müşerref Hala…Allah rahmet eylesin
Ne güzeldi o eski günler… Ne güzeldi o insanların sesi, selamı, hatırı…
Siyah beyaz televizyonun karşısında ailece bir araya gelmek…
Ekranda görüntü kaybolduğunda televizyonun başında antenle mücadele etmek.
Bazen görüntü gelsin diye televizyona hafifçe vurmak…
Sanki televizyon da bizi dinlermiş gibi!
Pencere önündeki sardunyaların kokusu, bahçeden koparılan papatyalar, portakal
çiçeklerinden yapılan kolyeler, lalelerden örülen bilezikler…
Küçücük şeylerle kocaman mutlu olduğumuz zamanlar.
Bayram yerlerinde horoz şekerinin, pamuk şekerinin, elma şekerinin peşine düşmek…
Bayramlık ayakkabılarımızı yatmadan önce tekrar tekrar kontrol etmek…
Yeni fistanlarımız, gömleklerimiz, kolalanmış yakalarımız…
Kınalı ellerimizle bayram sabahına uyanmak için heyecandan bir türlü uyuyamamak…
Ah o komşuluklar! Kapı önünde başlayan sohbetlerin nasıl da uzayıp gittiğini hatırlıyor musunuz?
Çekirdek çitlerken kasabanın bütün haberlerini öğrenmek, evlenecek kızların isimlerini bir bir saymak…
Mahallenin küçük haber ajansı gibiydik.
Üstelik ne internet vardı ne de son dakika bildirimi!
Deve güreşleri, at yarışları, bayram eğlenceleri…
Ahmet Amca’nın sinemasında kasaba kadınlarının perşembe günleri kendilerine ayırdığı o özel zamanlar…
Babalarımızın file içinde, gazeteye sarılmış koyuyesil karpuzlarla eve dönüşü…
Kapı açılır açılmaz gözümüzün karpuza ilişmesi, sanki eve bir bayram daha gelmiş gibi sevinmemiz…
Yolda karşılaştığımız büyüklerimize selam vermek, hâl hatır sormak…
Almanya’dan, Hollanda’dan gelecek mektupları beklemek.
Postacı göründüğünde kalbimizin biraz daha hızlı atması…
Bir zarfın içinde kilometrelerce uzaktaki bir sevginin bize ulaşması…
Siyah önlüklerimiz, bembeyaz kolalı yakalarımız, okul çantalarımız…
Eskicinin, dondurmacının, kalaycının sesinin sokaklara karışması…
Bakkalın duvarındaki çerçeveli hadisleri okumak…
Başlarında iğne oyalı tülbentleri, kollarında dirseklere kadar uzanan bilezikleri,
boyunlarında beşibirlikleriyle gelin olan kadınlarımız…
Mevlitlerde dağıtılan çorbanın, pilavın, mis gibi sütlacın tadı…
Kaş altlarında utangaç bakışlarla birbirine gülümseyen, iki kelime konuşabilmek için
fırsat kollayan sevdalılar…
“Allah korusun” yazılı minibüslerde, birbirini hiç tanımayan ama yol boyunca tanışıp
akraba gibi olan yolcular…
Köylünün safiyeti, kasabalının içtenliği, şehirlinin zarafeti…
Ve en güzeli neydi biliyor musunuz?
İnsanların birbirine güvenmesi…
Kapıların daha kolay açılması, sofraların paylaşılması, bir selamın bile gönül almaya yetmesi…
Belki hayat daha kolay değildi.
Belki yokluklarımız, sıkıntılarımız, bekleyişlerimiz vardı.
Ama küçük mutluluklarımız çok büyüktü.
Bir mektup, bir bayramlık, bir karpuz, bir şarkı, bir komşu sohbeti günümüzü
güzelleştirmeye yeterdi.
Şimdi o günleri düşününce insanın hem yüzünde bir tebessüm beliriyor hem de
gözlerinin bir köşesi doluyor.
Çünkü özlediğimiz yalnızca siyah beyaz televizyonlar, eski sokaklar, bayram şekerleri değil…
Özlediğimiz, o günlerin insanları…
Birçoğu artık aramızda olmayan sesler, kokular, yüzler ve yarım kalmış sohbetler…
Zaman geçti, kasabalar değişti, sokaklar yenilendi.
Biz büyüdük, çocuklarımız büyüdü.
Ama içimizde hâlâ bayramlık ayakkabısını başucuna koyup uyuyan o çocuk yaşıyor.
Şimdi anlıyorum…
Eski günler güzel olduğu için değil sadece; biz o günlerin içinde birbirimize daha yakın
için güzeldi
Bugün onları anarken içimizden sadece bir cümle geçiyor:
Allah rahmet eylesin Mekânınız cennet, ruhunuz şad olsun.
Çok güzeldiniz eski günler…
Çok güzeldiler o günlerin insanları…
Ne mutlu ki biz de bir zamanlar o güzel günlerin çocuklarıydık.
Peki ya bugünün çocukları?
Onların da kendilerine ait bir çocukluğu var.
Zaman değişti, dünya değişti, imkânlar değişti.
Her kuşak kendi döneminin şartları içinde büyüyor, kendi hatıralarını biriktiriyor.
Bugünün çocuklarının ellerinde tabletler, telefonlar, bilgisayarlar var.
Teknoloji hayatımızın bir parçası.
Elbette çocuklarımız da çağın imkânlarından yararlansın, öğrensin, araştırsın, gelişsin.
Buna karşı değiliz.
Ama bazen öyle dalıyorlar ki ekranlara, başlarını kaldırıp etraflarında olup biteni
görmeye bile fırsat bulamıyorlar.
Oysa hayat, ekranların arkasında değil; hemen yanı başlarında da akıp gidiyor.
Bir topun peşinden koşmanın, bisiklete binerken düşüp yeniden kalkmanın, yağmur
altında ıslanmanın, çimenlere uzanıp gökyüzünü seyretmenin de güzelliği var.
Bir ağacın gölgesinde arkadaşlarla kahkahalar atmanın, uçurtmanın peşinden koşmanın,
mahallede yeni dostluklar kurmanın, bayram sabahı büyüklerinin ellerini öpmenin de
tadı var.
Bırakalım çocuklarımız bunları da yaşasın.
Biraz sokaklarda oynasınlar, toprağa dokunsunlar, doğayı tanısınlar, arkadaşlarıyla
paylaşmayı, birlikte gülmeyi, dostluk kurmayı öğrensinler.
Çocukluk yalnızca yeni oyuncaklar, pahalı telefonlar ve güzel kıyafetlerden ibaret değil.
Bazen küçücük bir top, bir uçurtma, birlikte gidilen bir park, yapılan bir piknik ya da
anne babayla geçirilen güzel bir akşam, bir çocuğun hafızasında ömür boyu yaşayacak bir
hatıraya dönüşebilir.
Elbette bugünün çocuklarından bizim yaşadıklarımızı aynen yaşamalarını bekleyemeyiz.
Onların dünyası farklı, şartları farklı, imkânları farklı.
Bizim çocukluğumuzun sokaklarını, bayramlarını, oyunlarını birebir bulamayabilirler.
Ama kendi çağlarının içinde kendilerine ait güzellikler yaşayabilirler.
Önemli olan, çocuklarımızı geçmişe benzetmeye çalışmak değil; bugünün dünyasında
çocukluklarını gerçekten yaşayabilmelerine fırsat vermek.
İmkânlarımız neye yetiyorsa, o imkânlarla onlara güzel günler hazırlayalım.
Her şeyin en pahalısını, en yenisini almak zorunda değiliz.
Bazen bir anne babanın çocuğuyla yere oturup oyun oynaması, onu dinlemesi, birlikte
gülmesi, elinden tutup dışarı çıkarması dünyalara bedeldir.
Çünkü çocukların en çok ihtiyaç duyduğu şey, odalarının dolusu oyuncak değil;
hayatlarında kendilerine ayrılmış sevgi dolu bir yerdir.
Bugün ellerinden tuttuğumuz, birlikte oyun oynadığımız, dinlediğimiz, sarıldığımız çocuklarımız yarın büyüyecek.
Bir gün onlar da geriye dönüp kendi çocukluklarını hatırlayacaklar.
Dilerim onlar da bir gün, yüzlerinde tebessüm, gözlerinde biraz hüzünle şöyle diyebilsinler:
“Ah be… Neydi o günler! Ne güzel çocukluk yaşamışız…”
Bizim özlediğimiz eski günler gibi, onların da özlemle hatırlayacakları güzel günleri olsun.
Çünkü her çağın çocukluğu kendine özgüdür.
Her çocuk, hangi dönemde dünyaya gelirse gelsin, oyun oynamayı, gülmeyi, sevilmeyi,
arkadaşlık kurmayı ve güzel hatıralar biriktirmeyi hak eder.
Çocuklarımıza bırakacağımız en güzel miras ne pahalı oyuncaklar ne son model
telefonlar ne de dolu dolu odalar olsun…
Onlara güzel hatıralar bırakalım.
Sevgiyle büyüdükleri, oyun oynadıkları, güldükleri, arkadaşlıklar kurdukları, kendilerini
değerli hissettikleri bir çocukluk armağan edelim.
Unutmayalım ki çocukluk bir kez yaşanır, bir daha geri gelmez.
Biz kendi çocukluğumuzu yaşadık, şimdi sıra onlarda…
Ne mutlu çocukluğunu güzel hatırlayanlara…
Ne mutlu çocuklarına güzel bir çocukluk yaşatabilenlere…
Dilerim yıllar sonra bugünün çocukları da başlarını geriye çevirdiklerinde,
içten bir tebessümle kendi çocukluklarını hatırlasınlar.
Çok güzeldiniz eski günler…
İyi ki yaşadık, iyi ki hatıralarımızda hâlâ yaşıyorsunuz.
Ve ne güzel olur, bugünün çocukları da bir gün aynı özlemle şöyle diyebilirse:
“Ah be… Neydi o günler!”
Çünkü çocuk olmak her çağda güzeldir.
Yeter ki çocuklar çocukluklarını yaşayabilsinler.
Cumamiz mubarek olsun 🙂