Selamun aleykum
Şükür, çoğu zaman sadece sahip olduklarımızı saymak gibi anlaşılır.
Oysa şükür bundan çok daha derindir.
Şükür, insanın kendi varlığını fark etmesidir.
İç dünyasına dönmesi, kendini görmesi ve kendine verilen değerleri tanımasıdır.
Şükür, sadece nimetleri saymak değildir.
Şükür, kulun kendini tanımasıdır.
Çünkü insan, kendine verilen güzellikleri fark ettikçe Rabbini daha iyi tanır.
Yüce kitabımız Kur’an-ı Kerim’de şükür, sadece dil ile değil; kalp ve amelle birlikte anılır. Yani şükür, bir fark ediştir…
Bir bilinçtir.
Bugün kendinle ilgili üç şeye şükretmeyi dene:
Mesala …Allah’ın sana nasip ettiği bir güzel ahlak…
Belki sabırlı oluşun, belki kalp kırmamaya çalışman.
Zor bir imtihanda gösterdiğin bir sabır…
Kimsenin bilmediği ama Allah’ın gördüğü bir dayanış.
Vazgeçmeden sürdürdüğün bir çaba…
Küçük görünse de Rabbin katında kıymetli olan bir gayret.
Unutma, bunları görmek kibir değildir.
Bunları görmek, nimeti vereni tanımaktır.
Akşam olduğunda ise kalbinden şu cümleyle günü mühürle:
“Elhamdülillah.”
Bu söz, kulun Rabbine yönelişidir.
Bu söz, “Ben yokum” demek değil;
“Ben, Rabbimin verdiğiyle varım” diyebilmektir.
Selam ve dua ile 🙂