Neye Gülüyorlar Bilmiyorlar, Ama Gülüyorlar

Dağlarımız var…

Öyle sıradan dağlar değil; yücelikleriyle, Rabbimizin kudretini fısıldayan sessiz ihtişamlarıyla.

Ama çocuk aklıyla hep başkalarının dağlarına özenirdik.

Filmlerdeki İsviçre’nin Alp’leri…

Zenginler oraya gider, kayak yapardı.

Biz sadece hayal ederdik.:)

Kendi Uludağ’ımızı, Kaçkar’ımızı, Ağrı’mızı, Munzur’larımızı fark etmez, görmezden gelirdik.

Bilmiyordum bile kendi ülkemde böyle dağların varlığını.

Oysa Allah her millete kendi coğrafyasında birer güzellik bırakmıştır.

Bizim dağlarımız da Rabbimizin delillerindendir.

Oysa her biri, toprağın, rüzgârın ve gökyüzünün bize fısıldadığı sessiz birer hikaye…

Şimdi anlıyorum ki, kendi topraklarımızın zenginliğini keşfetmeden, ülkemizi tam olarak tanımış sayılmayız.

Nazilli’nin ufkunda yükselen Beydağ, sessizce geçmişten fısıldar gibi duruyor;

Geçen senelerde gitmistik o zaman gördüm.

Madran Dağları, Bozdoğan’ın kuzeydoğusunda yükselir.

Ve Aydın Dağları… şehrin kuzeyinde, gökyüzüne uzanan koca bir kucak gibi.

Her biri ayrı bir hikaye, ayrı bir zaman…

Ama biz çoğu zaman onları fark etmeden yaşamın içinde koşup geçiyoruz.

Bir dağın sessizliğinde, geçmişin, toprağın ve rüzgarın şarkısını duymak gerek.

Madran Dağı, doğunun sessiz bekçisi, gün ışığıyla altın gibi parlıyor;

Ve Aydın Dağları… şehrin kuzeyinde, gökyüzüne uzanan koca bir kucak gibi.

Türkiye’ye geldiğinizde sadece sahil kentlerini gezmekle yetinmeyin lütfen.

Alın çocuklarınızı, ailenizi; Anadolu’nun kalbine, köylerine, yaylalarına götürün.

Onlara sadece denizi ve plajı değil, dağlarımızın sessizliğini, ovalarımızın bereketini,

köylerimizin sıcak insanlarını da gösterin.

Bırakın kendi ülkemizin zenginliklerini keşfetsinler; toprağımızın, rüzgârımızın, tarihimizin kokusunu alsınlar.

İşte o an, gerçek Türkiye’yi tanıyacaklar; sadece fotoğraflardan değil, yüreklerinden hissedecekler.

Kendi değerini bilen Müslüman, başkasına düşman olmaz; kendine de yabancılaşmaz.

İmanını bağırarak değil, samimi bir duruşla taşır.

Ezanını severken başkasının inancinida  saygı gösterir.

Belki de asıl hata şuydu: Özentiyi ilerleme sanmak.

Kendi olanı geri, başkasını modern zannettik.

Taklit ettik ama anlamadık.

Kendi hikâyemizi anlatmak yerine başkalarının hikâyelerinde figüran olduk.

Kendi değerini bilen insan, başkasına düşman olmaz.

Kendine de yabancı olmaz.

devam Hakime Zeytin

  • Related Posts

    Peygamber Efendimiz pazartesi gününe nasıl bakardı?

    …

    Read more

    Sen Merhametli Olanı Seç

    …

    Read more

    Bir yanıt yazın