Rahat olun ya!

Selamlar…

Bir zamanlar atalarımız “Söz gümüşse sükût altındır” demişti.

Bugün ise

öyle bir noktaya geldik ki, sükût değil ama sözün kendisi epey “altın değerinde” sayılıyor

özellikle de ne kadar sert, ne kadar sansürsüzse.

Metroda, otobüste, parkta…

Hatta aile sofralarında bile yeni bir edebiyat akımıyla karşı karşıyayız: Serbest küfür şiiri.

Eskiden şairler ince mecazlarla gönle dokunurdu.

Şimdi ise bazı sohbetler, doğrudan kulak zarına hitap ediyor.

Öyle süslü, öyle “zengin” bir dil ki, her cümlenin başı ve sonu ayrı bir vurgu sanatı…

Hatta öyle ki, “Senin ananı…” diye başlayan bir cümle, bir dizide alkış toplayabiliyor.

Demek ki dramatik yapı güçlü!

Gençler bu yeni dilin ustaları olmuş durumda.

Her ortam bir sahne, her sohbet bir performans.

Eğitim sistemi de boşuna değil elbette; kültür bir şekilde aktarılıyor!

Bir de mahremiyet meselesi var…

Eskiden insan bazı konuları kendi içinde tartar, en fazla en yakınıyla paylaşırdı.

Şimdi ise milyonların izlediği platformlarda, insanlar en özel anılarını anlatırken

kahkahalar havada uçuşuyor. “Rahat olun ya!” diyen bir ses, sanki utanmanın modası

geçtiğini ilan ediyor.

Düşünüyorum da… Yıllarca aynı yastığa baş koymuş insanlar bile bazı şeyleri bu kadar

rahat konuşamazken, bugün yabancılarla kurulan bu “aşırı samimiyet” gerçekten

samimiyet mi, yoksa sınırların kaybı mı?

Bir ortamda birine ağır sözler söyleniyor, herkes gülüyor.

Demek ki artık kahkaha, saygının yeni ölçü birimi olmuş.

Eskiden ailece çay içilir, sohbet edilirdi.

Şimdi ise sohbetler yerini “itiraf seanslarına” bırakmış gibi.

İnsan sormadan edemiyor: “Acaba ben mi demodeyim, yoksa bazı değerler gerçekten yer değiştirdi mi?”

Toplu taşımada iki kişinin konuşmasına denk geliyorsunuz.

Konunun ne olduğu belirsiz ama kullanılan dil oldukça “net”. Her cümle, kendi içinde küçük bir fırtına…

Yan koltuktaki teyze sessizce dua ediyor.

Siz ise ne düşüneceğinizi bilemiyorsunuz.

Küfür, bazıları için artık bir yakınlık göstergesi.

Bir nevi sevgi dili.

Ne kadar sert, o kadar samimi…

Ama şu soruyu sormak gerekiyor: Her rahatlık, gerçekten sağlıklı mıdır?

Dil, sadece iletişim aracı değildir; aynı zamanda karakterimizin aynasıdır.

Kullandığımız kelimeler, aslında kim olduğumuzu fısıldar.

“Tatlı dil yılanı deliğinden çıkarır” demişler.

Peki sert dil ne yapar? Belki de insanları birbirinden uzaklaştırır, fark edilmeden…

Bugün çocuklar, sokakta, ekranda, sosyal medyada ne duyuyorsa onu öğreniyor.

Eğer küfür sıradanlaşırsa, saygı da sessizce geri çekilir.

Belki de mesele “rahat olmak” değil, “sınırları unutmamak”tır.

Gerçek rahatlık, başkalarını rahatsız etmeden var olabilmektir.

Şimdi kendimize soralım:

Nasıl bir toplum istiyoruz?

Kelimelerin inceldiği, insanların birbirine saygıyla yaklaştığı bir dünya mı?

Yoksa sesin yükseldiği, anlamın kaybolduğu bir kalabalık mı?

Çünkü dil…

İnsanı ya yüceltir ya da fark etmeden küçültür.

Seçim hâlâ bizim.

Selam ve dua ile…

  • Related Posts

    Küçücük şeylerle kocaman mutlu olduğumuz zamanlar.

    …

    Read more

    Herkes önce kendi kapısının önünü süpürsün.

    …

    Read more