Eş veya anne baba olmadan önce, her şeyden önce insan olmayı öğrenelim…🌸

Selamun aleykum 🙂

Ne garip değil mi?

İnsan bazen kendi yaptığı haksızlığa sevgi, başkasının itirazına saygısızlık adını verebiliyor.

Bir annenin gözyaşını görmezden gelip huzurdan söz edebiliyor.

Bir babanın evladını özleyişini küçümseyip aile düzenini koruduğunu düşünebiliyor.

Bir insanın yıllarca emek verdiği aile bağlarını zayıflatıp bunu da evlilikte söz sahibi olmak diye anlatabiliyor.

Hatta bazen öyle bir noktaya geliyor ki insan, kendi yanlışlarını o kadar güzel süslüyor ki

kendisi bile haklı olduğuna inanmaya başlıyor.

Ne diyelim, vicdanın da insanın kendine göre bir makyajı var!

Ama unutulmaması gereken bir şey var: Her haklılık iddiası Allah katında haklılık değildir. Her kazanılmış mücadele de bir zafer değildir.

Çünkü mesele, kimin kime söz geçirdiği değil; kimin kimin hakkına girdiğidir.

Elbette anne babanın da sınırları vardır.

Evlilik, iki insanın kendi yuvasını kurduğu özel bir hayattır.

Hiç kimsenin bu yuvaya haksız müdahalede bulunmaya hakkı yoktur.

Ancak bu gerçek, eşlerden birine diğerinin anne babasını yok sayma, onları incitme veya

evladıyla arasına mesafe koyma hakkı vermez.

İslam bize dengeyi öğretir.

Ne anne babaya sınırsız yetki verir ne de eşe, sevdiği insanın ailesini hayatından silme hakkı tanır.

Rabbimiz Kur’an-ı Kerim’de şöyle buyurur:“Rabbin, kendisinden başkasına asla ibadet

etmemenizi, anne babaya da iyi davranmanızı kesin olarak emretti.” (İsrâ, 17/23)

Dikkat edelim; Rabbimiz anne babaya iyiliği emrediyor.

Bu iyilik yalnızca aynı evde yaşamak, her dediklerini yapmak veya her kararlarına boyun eğmek değildir.

Bazen bir telefon, bazen hâl hatır sormak, bazen gönül almak, bazen de incitmeden sınır koyabilmektir.

Peygamber Efendimiz (s.a.v.) şöyle buyurmuştur:”Akrabalık bağını gözeten, kendisine iyilik yapana karşılık veren kimse değildir.

Asıl akrabalık bağını gözeten, kendisiyle ilişkisini kesen kimseyle bağını sürdürebilendir.” (Buhârî, Edeb, 15)

İşte asıl mesele burada başlıyor.

İnsan, kendisine iyi davrananla iyi geçinmeyi zaten başarabilir.

Marifet, kırgınlıkların içinde bile adaleti kaybetmemektir.

Kendi ailesini korurken başkasının ailesini incitmemektir.

Eşini severken onun anne babasına düşmanlık beslememektir.

Bir de şu var:Bugün eşinin annesini kapının dışında bırakanlar, yarın kendi evlatlarının kapısında beklemek zorunda kalabilir.

Bugün bir babanın telefonunu açmaya tenezzül etmeyenler, yarın kendi telefonlarının çalmasını bekleyebilir.

Bugün torunlarıyla görüşmek isteyen bir nineyi görmezden gelenler, yarın kendi torunlarının sevgisine hasret kalabilir.

Hayat bazen insana çok sessiz dersler verir.

Üstelik bu derslerin hiçbirinde insanın eline önceden bir cevap anahtarı tutuşturulmaz.

Ama bütün bunlardan daha önemli bir gerçek var:

Dünya hayatı geçicidir. İnsanların alkışı da kınaması da geçer. Geriye

Allah’ın huzurunda verilecek hesap kalır.

Rabbimiz buyuruyor:”Kim zerre kadar hayır yapmışsa onu görür. Kim de zerre kadar şer işlemişse onu görür.” (Zilzâl, 99/7-8)

Peygamber Efendimiz (s.a.v.) de şöyle buyurmuştur:”Kimin üzerinde kardeşine ait bir

haksızlık varsa, dinar ve dirhemin bulunmadığı gün gelmeden önce onunla helalleşsin.” (Buhârî, Mezâlim, 10)

Çünkü kul hakkı, insanın kendi kendine verdiği bir beraat kararıyla ortadan kalkmaz.

Ben haklıydım demekle haklı olunmaz.

Benim de sebeplerim vardı demekle bir başkasının gözyaşı silinmez.

Üstelik insanın kendisini temize çıkarması, Allah katında da temize çıktığı anlamına gelmez.

Ne makam kurtarır ne para ne de insanların önünde kurulan sahte üstünlükler…

Bir gün herkes, başkasına yaşattıklarıyla yüzleşecek.

O gün kimsenin kimin üzerinde ne kadar söz sahibi olduğu sorulmayacak.

Asıl mesele, sahip olduğumuz gücü nasıl kullandığımız, bize emanet edilen gönüllere

nasıl davrandığımız ve hangi hakları çiğnediğimiz olacak.

“Biz oğlanlarını aldık”, “Biz kızlarını aldık!”

Ne güzel! İnsan evladını da artık tapu devriyle mi alıyor?

Biraz daha ileri gidin, nikâhın yanına bir de mülkiyet belgesi koyun!

Evlat almak ne demek ya ?

Siz evlilik mi yapıyorsunuz, yoksa ganimet mi paylaşıyorsunuz?

Şunu unutmayın: Evlilikte kimse kimseyi almaz, kimse kimseyi vermez.

İki insan birbirini seçer, iki aile birbirine saygı duymayı öğrenir.

Kızını almiş, oğlunu almış…

Peki siz kimsiniz?

Bir insanın hayatına sahiplik iddia edecek kadar kendinizi üstün gören kim?

Kız da Allah’ın emaneti, oğlan da.

Bir annenin gözyaşıyla, bir babanın emeğiyle büyüyen evlatların  ganimet gözüyle bakiyorsunuz.

Asıl mesele kimin kimi aldığı değil; kimin ne kadar insan kalabildiğidir.

Bir aile kendisini diğerinden üstün görüyorsa, orada akrabalık değil kibir kurulmuştur.

Bir evliliği güç gösterisine çevirenler, önce kendi ahlaklarını sorgulamalıdır.

Unutmayın: Siz bir evlat kazandınız diye kimse evlat kaybetmedi.

Ama bu kibirli dilinizle belki de iki ailenin arasına ömür boyu

kapanmayacak bir mesafe koydunuz.

Ve son bir hatırlatma: Eş olmak, insanın ailesinin yerine geçmek değildir.

Anne baba olmak da evladının yuvasının sahibi olmak değildir.

Herkes yerini, haddini ve hakkını bilmeli.

Sevgi, insanları birbirinden koparmakla ölçülmez.

Evlilik, bir insanı ailesinden uzaklaştırma yarışı değildir.

Aile olmak, birbirinin hayatındaki insanlara da insanca davranabilmektir.

Bir insanı kendine bağlamak için annesinin duasını, babasının sevgisini, kardeşlerinin muhabbetini elinden almaya çalışma.

Çünkü bir gün dönüp baktığında, kazandığını sandığın şeyin aslında ne kadar büyük bir kayıp olduğunu anlayabilirsin.

Önce insan olun, sonra eş, sonra anne baba…

Çünkü anne baba olmak bir unvan, eş olmak bir makam değildir.

Bunların hepsi Allah’ın insana yüklediği birer emanettir.

Ve unutmayın:İnsanların gönlünü kırarak kurduğunuz hiçbir saltanat, Allah’ın huzurunda  sizi kurtaracak bir mazeret değildir.

Rabbim hepimize adaletli olmayı, kul hakkından sakınmayı, anne babalarımızın gönlünü

hoş tutmayı ve kendi yuvamızı kurarken başkalarının yuvasına da saygı duymayı nasip etsin.

Hiçbir anne babayı evladının özlemiyle, hiçbir evladı da ailesiyle eşi arasında çaresiz bir mücadeleyle  imtihan etmesin. Âmin. 🤲

Selamun aleykum

Yarınki yazımız, inşallah… 🌸

“Elin kızı, elin oğlu” demeyi biliyorsunuz! 😉

 

  • Related Posts

    Küçücük şeylerle kocaman mutlu olduğumuz zamanlar.

    …

    Read more

    Herkes önce kendi kapısının önünü süpürsün.

    …

    Read more

    Bir yanıt yazın