Herkes önce kendi kapısının önünü süpürsün.

Bir anneye kızını sorduğunuzda şöyle der:

“Damadım çok iyi. Kızıma değer veriyor, güzel davranıyor. Allah mutluluklarını daim etsin.”

Ne güzel! Bir annenin evladının mutlu olduğunu görmesinden daha büyük bir mutluluk olabilir mi?

Ancak aynı anneye gelinini sorduğunuzda bazen bambaşka sözler duyarsınız:

“Annesinin gözü oğlumu parmağında oynatıyor. Oğlum karısının sözünden çıkmıyor. Oğlumu elimden aldı!”

İşte tam da burada durup düşünmek gerekiyor.

Kızınızın eşi ona değer verdiğinde bunu güzel bir evlilik olarak görüyorsunuz da oğlunuz eşine değer verdiğinde neden bunu ezilmek olarak yorumluyorsunuz?

Kızınızın mutlu bir yuvası olsun istiyorsunuz da oğlunuzun kurduğu yuvada huzurlu olmasını neden aynı şekilde karşılamıyorsunuz?

Elbette bu meselede yalnızca anne babaların değil, gelinlerin ve damatların da kendilerine dönüp bakması gerekiyor.

Çünkü saygı tek taraflı olmaz.

Bir gelin, eşinin ailesini küçümseyemez, anne babasına hakaret edemez, onları yok sayamaz. Aynı şekilde bir damat da eşinin ailesine karşı aynı saygıyı göstermek zorundadır.

İnsan her şeyden önce ahlaklı olmalıdır. Hele ki Müslüman olduğunu söyleyen bir insan, sevdiği kişinin anne babasının yıllarca verdiği emeği, gösterdiği fedakârlığı ve evladına kazandırdığı terbiyeyi küçümsememelidir.

Unutulmamalıdır ki sevdiğiniz insanı bugünlere getiren, yetiştiren ve onun için yıllarca emek veren insanlar vardır. Eşinize duyduğunuzu söylediğiniz sevginin samimiyeti, onun ailesine gösterdiğiniz saygıda da kendini belli eder.

Elbette hiçbir anne baba kusursuz değildir. Ancak hiçbir kusur da hakareti, aşağılamayı ve saygısızlığı meşru hâle getirmez.

İnsanın ahlakı yalnızca namazıyla, güzel sözleriyle veya kendisini nasıl tanıttığıyla ölçülmez. Asıl ahlak; davranışlarında, dilinde, üslubunda ve karşısındaki insana gösterdiği saygıda ortaya çıkar.

Eşinin ailesini aşağılayan, anne babasını yok sayan, onların emeğini küçümseyen herkes önce kendi vicdanını ve ahlakını sorgulamalıdır.

Çünkü insanın aldığı terbiye, en çok başkalarına davranışında belli olur.

Sevgi iddia etmek kolaydır. Asıl mesele edep, vicdan ve saygı sahibi olabilmektir.

Eşini sevmek, onun ailesine düşman olmak değildir. Kendi yuvanı kurmak da geçmişinden gelen insanları aşağılamak anlamına gelmez.

Ancak burada anne babaların da bilmesi gereken önemli bir gerçek var:

Hiçbir anne baba, evladının evliliğini yönetmeye kalkmamalıdır. Her karara karışmak, eşlerin arasına girmek, sürekli taraf tutmak ve kendi doğrularını dayatmak doğru değildir.

Kimse evlat büyüttü diye gelininin veya damadının hayatına hükmetme hakkına sahip değildir. Fakat kimse evlendi diye eşinin anne babasına karşı saygısız davranma hakkına da sahip değildir.

Anne babadan saygı bekleyen gelin ve damat da aynı saygıyı onlara göstermek zorundadır.

Bir başka yanlış da her durumda kendi evladını haklı görmektir.

Oğlumuz yanlış yapıyorsa oğlumuzu, kızımız haksızsa kızımızı uyarmayı bilmeliyiz. Gelin haksızsa gelinin, damat haksızsa damadın hatasını da görebilmeliyiz.

Çünkü haklılık kan bağıyla ölçülmez.

Bir evlilikte sorun yaşandığında hemen gelini suçlamak da her olayda kayınvalideleri veya kayınpederleri suçlu ilan etmek de adil değildir.

Bazen anne baba haddini aşar, bazen gelin veya damat saygı sınırını geçer, bazen de eşler kendi sorumluluklarını yerine getirmez.

Her olayın bir gerçeği, her insanın da kendi sorumluluğu vardır.

Kimse kendisine yapılmasını istemediği bir davranışı başkasına yapmamalıdır.

Gelin de bir annenin kızıdır, damat da bir babanın oğludur. Kayınvalide de bir zamanlar gelin olmuş, kayınpeder de bir zamanlar genç bir aile kurmuştur.

Herkesin bir geçmişi, emeği, yaşanmışlığı ve incinebilen bir kalbi vardır.

Anne babalar çocuklarının eşlerini rakip olarak görmemeli; gelinler ve damatlar da eşlerinin ailesini kendilerine rakip kabul etmemelidir.

Oğlunuzun eşini sevmesi sizi daha az sevdiği anlamına gelmez. Kızınızın eşine bağlı olması da ailesini unuttuğu anlamına gelmez.

Aynı şekilde gelin veya damat olmak da saygısızlık için bir ayrıcalık değildir.

Evlilikte öncelik, eşlerin birbirine karşı sorumluluklarını yerine getirmesidir. Anne babaya saygı başka, eşine sahip çıkmak başkadır. Aile büyüklerinin tecrübesinden yararlanmak başka, onların evliliğe müdahale etmesine izin vermek bambaşkadır.

Herkes kendi sınırını ve sorumluluğunu bilmelidir.

Anne baba evladının yuvasına saygı göstermeli, gelin ve damat da kendilerini o aileye kabul ettiren insanların emeğini ve varlığını küçümsememelidir.

Eşler ise iki taraf arasında adil olmayı, gerektiğinde yanlış yapanı uyarmayı bilmelidir.

Çünkü huzurlu bir aile, bir tarafın susturulmasıyla değil, herkesin birbirine saygı göstermesiyle kurulur.

Unutmayalım; sevgi saygısızlığı örtmez, akrabalık haksızlığı haklı çıkarmaz, yaşça büyük olmak da her zaman haklı olmak anlamına gelmez.

Aile büyüklüğü yaşla değil; adaletle, anlayışla, vicdanla ve karşısındakinin kalbini gözetebilmekle ölçülür.

Ne anne baba evladının eşine haksızlık etsin ne de gelin ve damatlar eşlerinin ailesine saygısızlık etsin. Ne evlatlar anne babalarını eşlerine karşı kullansın ne de eşler anne babalarla evlatların arasına duvar örsün.

Herkes haddini, hakkını ve sorumluluğunu bilsin.

Biraz da dönüp dünyanın hâline bakalım. İnsanların neler yaşadığını görelim ve kendimize çeki düzen verelim.

Bugün dünyada insanlar vatansız, evsiz ve yurtsuz kalıyor. Çocuklar savaşların, yoksulluğun ve çaresizliğin ortasında perişan oluyor. Bir lokma ekmeğe, başlarını sokacak bir çatıya, huzur içinde geçirecekleri bir güne hasret yaşayan milyonlarca insan var.

Biz ise bazen kendi kaprislerimiz, bitmek bilmeyen egolarımız ve anlayışsızlığımız yüzünden birbirimizin hayatını zehir ediyoruz.

Yazık değil mi?

Hayat zaten yeterince zor. İnsan biraz huzur, biraz anlayış, biraz da saygı arıyor.

Eşini sevmek, anne babasını yok saymak değildir. Kendi yuvanı kurmak, seni bugünlere getiren insanların emeğini inkâr etmek değildir.

Elbette kimsenin kimsenin hayatına hükmetmeye hakkı yoktur. Ancak sınır koymak başka, vefasızlık etmek bambaşkadır.

Ne anne baba evladının yuvasını yönetmeli ne de evlat geçmişini ve kendisine verilen emekleri unutmalıdır.

Şunu da unutmayın: Bir gün hepimiz yaşlanacağız.

Bir bardak kahveye, güzel bir söze, bir kapıdan güler yüzle karşılanmaya ihtiyaç duyacağız.

Eğer evladınızın evinde huzurla bir kahve içebiliyorsanız bunun kıymetini bilin. Hâlinizi hatırınızı soran, sizi unutmayan bir evladınız ve başınızı sokabileceğiniz bir yuvanız varsa şükredin.

Dünyada insanlar evlatlarını yaşatabilmek, evlerine bir lokma ekmek götürebilmek için mücadele ediyor. Biz ise bazen elimizdeki huzuru egomuzla, kibrimizle ve bitmek bilmeyen kaprislerimizle tüketiyoruz.

Herkes önce kendine baksın. Başkasının hayatına karışmadan önce kendi vicdanını sorgulasın.

Kimsenin başkasının hayatını zehir etmeye, huzurunu bozmaya veya ailesini birbirine düşürmeye hakkı yoktur.

Hayat kısa, dünya zaten bir imtihan yeri.

Birbirinize yük değil, destek olun. Sevgi varsa saygı, haklılık varsa adalet, aile varsa vefa olsun.

Unutmayın; bugün huzurunu bozduğunuz insanların yarın bir gün yokluğunu arayabilirsiniz. O zaman ne gururunuz ne kibriniz ne de kaprisleriniz size bir bardak kahvenin sıcaklığını geri getirebilir.

Allah herkese akıl, vicdan, merhamet ve her şeyden önce haddini bilmeyi nasip etsin.

Âmin.

BİR DE ŞUNU SÖYLEMEK İSTİYORUM…

Bu yazdıklarım kimse tarafından kişisel algılanmasın.

Elbette hepimizin bu hayatta kendine göre imtihanları, yaşadığı sıkıntılar ve aile içinde sınandığı durumlar var.

Kimsenin hayatı kusursuz değil.

Ancak artık sürekli evlatlarından şikâyet eden insanları dinlemekten gerçekten yoruldum.

Birisi geliyor, “Evladım şöyle yaptı, böyle söyledi, bana bunu yaşattı…” diye anlatıyor.

Güzel bir şey söyleyip teselli etmeye çalışsan bir türlü, sadece dinlesen başka türlü…

Bazen de insanı öyle sorularla karşı karşıya bırakıyorlar ki ne diyeceğini bilemiyorsun.

örnek  olsun   “Peki, senin oğlun ya da kızın aynı davranışı eşinin anne babasına yapsa ne hissedersin?

Nasıl karşılarsın?

Kendi evladının başkasının anne babasına böyle davranmasını kabul eder misin?”

İnsan biraz da kendisini karşısındakinin yerine koyabilmeli.

Bir de şu var:Sen nereden biliyorsun benim imtihanlarımın olmadığını?

Uzaktan bakınca dertsiz, tasasız, hiçbir sıkıntısı yokmuş gibi mi görünüyorum?

Çok mu gamsız duruyorum gözünde?

Bir insanın gülümsemesi  hayatında hiçbir sıkıntı yaşamadığı anlamına gelmez.

Herkesin imtihanı kendine, herkesin yükü kendi omuzlarındadır.

Bu yüzden kimse başkasının hayatını bilmeden hüküm vermemeli, kendi yaşadıklarını

ölçü kabul ederek herkesi yargılamamalıdır.

Unutmayalım ki bu hayat hepimiz için bir imtihan.

Ne evlatlar kusursuz ne anne babalar…

Önemli olan hatasız olmak değil, hatasını görebilmek; haklı çıkmak değil, adil olabilmek;

sevilmeyi beklemek değil, sevmeyi ve saygı göstermeyi de bilmektir.

Çünkü aile olmak yalnızca kan bağıyla değil; vicdanla, merhametle, edep ve saygıyla mümkündür.

Herkes önce kendi kapısının önünü süpürsün, kendi vicdanına baksın.

Allah hepimize birbirimizin kıymetini, hayattayken bilmeyi nasip etsin.

𝓗𝓪𝓴𝓲𝓶𝓮 𝓖𝓾𝓵𝓼𝓾𝓶

 
  • Related Posts

    Küçücük şeylerle kocaman mutlu olduğumuz zamanlar.

    …

    Read more

    Eş veya anne baba olmadan önce, her şeyden önce insan olmayı öğrenelim…🌸

    …

    Read more

    Bir yanıt yazın