Geçtiğimiz günlerde eşimle birlikte Nazilli devlet hastanesinde bulunmak zorunda kaldık.
Her hastanede olduğu gibi orası da kalabalık, telaşlı ve endişe doluydu.
Sağlık çalışanları büyük bir özveriyle,
insanüstü bir tempoda hastalara yetişmeye çalışıyordu.
Zamanla yarışan insanlar, çaresizlikle sınanan hayatlar…
Tüm bu karmaşa içinde, akşam ezanına yaklaşırken içimde tanıdık bir arayış başladı: Mescid.
“Tabii ki bir yerde mescid vardır,” diye düşündüm ve sordum orda çalisan birine.
cevap ise tam bir şoktu: “Eksi üç.”
İyi niyetle asansöre bindim, düğmeye basmaya hazırlanırken, asansörün aynı katta morg
olduğunu fark ettim.
Nasıl korktuysam, asansöre girmemle çıkmam bir oldu.
Evet, yanlış duymadınız.
Mescid, yerin tam üç kat altında, morgun yanı başındaydı.
Bu sadece bir mimari hata değil, aynı zamanda inanca karşı yerleşik bir kayıtsızlığın göstergesidir.
Çünkü mesele sadece mescidin yeri değil; insanın inancıyla kurduğu en mahrem bağın nerede ve nasıl yaşanabileceğidir.
Bir toplumun değerleri, ortak alanların düzenlenişine de yansır.
Kantin girişte, ofisler ferah ve aydınlık yerlerde, bekleme salonları güneş gören
cephelerde olurken; Allah’ın evi neden yerin dibinde?
Bu bir tesadüf olamaz.
Bu tercih, ibadeti kamusal görünürlükten uzaklaştıran, inancı kişisel bir mahcubiyet gibi
saklayan bir anlayışın dışa vurumudur.
Mescidin morgla yan yana olması da rastgele değildir; sanki “ölümle yüzleş, hatanı fark et” diyor gibidir.
Açıkçası, oraya inmek yürek ister.
Benim asansöre binmemle çıkmam bir oldu.
“Arabada kılarım, öyle gelirim,” diye düşündüm.
İlkindi vakti hastaneye girdik. Yatsı ezanına 20 dakika kala eve dönebildik.
Neyse ki abdestliydim, hemen namazımı kıldım evde içim rahatladı.
Türkiye “Müslüman bir ülke” olarak anılıyor ama ne yazık ki havaalanları dışında çoğu kamusal alanda ibadet etmek zor.
Otellerde seccade yok, özel alan ayrılmamış.
Yol kenarında mescid ararsanız, Aydın-İzmir-Muğla hattında zor bulursunuz, ama
Isparta-Denizli tarafında karşınıza çıkar.
Bu plansızlık mı, yoksa duyarsızlık mı?
Avrupa’da—evet, küçümsenerek “gavur” denilen ülkelerde—hastanelerde ibadet alanları
sessiz, temiz ve kolay ulaşılabilir yerlerde bulunur.
Hristiyan, Yahudi, Müslüman herkes belirlenen saatlerde ibadet eder, kimse morg kapısının yanına gönderilmez.
Çünkü orada inanç, saygıyı hak eden bir haktır.
Bizde ise inanç, sanki saklanması gereken bir mahcubiyetmiş gibi.
Mescide ulaşmak için adeta labirentten geçmeniz, içsel mücadele vermeniz bekleniyor.
İzmir Havaalanı’nda ise tertemiz mescidler var, ama yureyen merdivanlar fizanda
Şükürler olsun, eskiden o bile yoktu.
Seccadeye ulaşmak bile başlı başına bir sınav.
Yabancı bir petrol istasyonunda mescid gördüm ben ya.
Şaka gibi. Depoyu dolduruyorsun, sonra diyor ki:
“Buyurun efendim, mescidimiz hemen şu tarafta.”
Kıble lazerle çizilmiş gibi net, seccade serili, klima bile var.
Kapitalizmin bu kadar anlayışlısı da fazla artık!
Sonra İzmir Otogarı geldi aklıma.
Üç kişi, “Mescid nerede?” diye gezdik.
Yani ülkede cami çok ama ulaşımda puzzle gibiyiz.
Yabancı şirket mescid açmış, biz otogarda mescidi define gibi arıyoruz.
Vallahi bu da bir sınav.
Neyse yazimi döneyim:)
devam Hakime Gulsum