Anne sevgisi, dünyadaki en saf, en karşılıksız ve en değerli duygudur.

Ona sahip olmanın kıymetini bilmek, insan olmanın en büyük erdemlerinden biridir.

Ancak bazı insanlar, bu değeri göremez; annelerine yeterince sevgi göstermez, sözleriyle veya davranışlarıyla kırar

ve hatta dünyanın maddi cazibesine kapılarak, annelerini görmezden gelirler.

İnsanlar genellikle kardeşlerin mahkemeye gittiğini duyduklarında bunun miras veya arazi anlaşmazlıkları yüzünden olduğunu düşünürler.

Ancak Suudi Arabistan’dan gelen bu gerçek hikâye tamamen farklı ve gerçekten yürekleri titretiyor.

Hizam Al-Ghamdi adında yaşlı bir adam, kendi küçük kardeşine karşı mahkemede durmak zorunda kaldı.

Fakat para yüzünden kavga etmiyorlardı; her ikisi de zayıf ve yaşlı annelerine bakma sorumluluğunu üstlenmekte ısrar ediyordu.

Hizam, yıllardır yaptığı gibi annesine bakmaya devam etmek istediğini güçlü bir şekilde savundu ve annesinin hayatının ta kendisi olduğunu söyledi.

Küçük kardeşi ise, Hizam’ın artık yaşlandığını ve huzura ihtiyacı olduğuna inanarak buna karşı çıktı.

Mahkeme salonu, iki kardeşin de hakimin önünde annelerine bakma onurunu talep ederken duygusal anlara sahne oldu.

Hakim ne karar vereceğinden emin olamayınca annelerini çağırdı ve ondan bir seçim yapmasını istedi.

Anne ise herkesi derinden etkileyen bir cevap verdi: “İki oğlum da benim sol ve sağ gözüm gibidir, birini diğerine tercih edemem.”

Anne karar veremediği için hakim mantık çerçevesinde karar vermek zorunda kaldı.

Mahkeme sonunda velayeti küçük kardeşe verdi; çünkü yaşı daha genç ve fiziksel olarak daha güçlüydü.

Kararın açıklanmasının ardından Hizam gözyaşlarına boğuldu ve salon hüzünle doldu.

Ancak bu gözyaşları korkudan veya öfkeden değildi; annesine kalan günlerinde hizmet etmeye devam etme fırsatını kaybettiğini düşündüğü içinydi.

Dünya malı için annesini kıranlar, annesini ikinci plana atanlar ve kendi annesinin sevgisini başka annelerde arayanlar, asla bu eşsiz bağı tam olarak anlayamazlar.

Çünkü anne sevgisi, parayla, güçle veya statüyle değiştirilemez.

Her gözyaşı, her fedakârlık ve her şefkat dolu dokunuş, hayatın gerçek değerini hatırlatır.

Unutmayalım ki, bir gün elimizdeki tüm maddi değerler yok olacak, ama annemizin sevgisi ve bize sunduğu yaşam dersleri hep kalacak.

Onu kırmamak, onu incitmemek ve her an yanına koşabilmek, dünyanın en büyük kazancıdır

Selam ve dua ile