Selâmün aleyküm
Bugün sizlerle Kur’an’dan çok tanıdık, çok içten bir dua üzerine konuşmak istiyorum.
Öyle uzak, sadece kitaplarda kalan bir ayet değil bu.
Hepimizin evine, kalbine, günlük hayatına dokunan bir ayet:
Bu ayet öyle bir ayet ki, hepimizin kalbine dokunuyor.
“Rabbimiz! Eşlerimizi ve çocuklarımızı bize göz aydınlığı kıl ve bizi Allah’a karşı gelmekten sakınanlara önder eyle.”
Düşünelim…
Hepimiz günün sonunda nereye dönmek isteriz? Eve.
Peki ev dediğimiz şey sadece dört duvar mı?
Hayır. Ev; huzur demek, güven demek, insanın kendisi olabildiği yer demek.
Bu ayette geçen “göz aydınlığı” sözü çok derindir.
Göz aydınlığı; çocuğun çok başarılı olması, çok kazanması ya da herkesin hayran olduğu biri olması değildir sadece.
Asıl göz aydınlığı, eşine baktığında huzur bulmak, çocuğunu gördüğünde “Elhamdülillah” diyebilmektir.
Kalbinin rahat etmesidir. Ahlaklı olmasıdır, merhametli olmasıdır, doğruyla yanlışı ayırt edebilmesidir.
Aslında bu ayet bize şunu öğretiyor: “Ya Rabbi, ailemi bana imtihan değil, nimet eyle.”
Ama dikkat edersek bu dua sadece dudaklardan dökülen bir söz değildir.
Bu duanın bir de sorumluluğu vardır.
Çünkü biz ne yaşıyorsak, evde onu çoğaltıyoruz.
Evde sabır varsa çocuk sabrı öğreniyor.
Çocuklar en çok söyleneni değil, gördüğünü alıyor.
Namazı anlatmadan önce namazla örnek olmak, ahlakı nasihatten önce yaşayarak göstermek…
İşte bu ayetin hayata inmiş hâli budur.
Evde saygı varsa, dil yumuşaksa, kalp kırılmıyorsa; orada göz aydınlığı filizleniyor
Çünkü hepimizin ortak bir duası var: Huzurlu bir yuva… Eve girdiğimizde içimizin daralmaması, aksine rahatlaması…
İşte bu ayet tam da bunu anlatıyor.
“Göz aydınlığı” denildiğinde sadece başarıyı, makamı, parayı düşünmemek gerekir.
Asıl göz aydınlığı; eşinle konuşurken kalbinin rahat olmasıdır.
Çocuğuna baktığında içinde bir şükür duygusu uyanmasıdır.
Onların Allah’ı tanıması, doğruyla yanlışı bilmesi, ahlaklı olmasıdır.
Çünkü insanı gerçekten sevindiren bunlardır.
Bu dua bize şunu da öğretir: Güzel bir aile, kendiliğinden oluşmaz.
Sadece istemek yetmez.
Emek ister, sabır ister.
Evde kullandığımız söz çok önemlidir. Kırıcı bir dil varsa huzur olmaz.
Ama anlayan, sabreden bir dil varsa ev bereketlenir.
Çocuklar nasihatle değil, gördükleriyle büyür.
Biz ne yaşıyorsak, onlar onu alır. Namazı, dürüstlüğü, merhameti önce biz yaşayacağız ki evde kök salsın.
Bu ayet bize önce kendimizi düzeltmeyi hatırlatır.
Ayetin ikinci kısmı da çok ince ve çok güzel: “Bizi muttakilere önder eyle.”
Bu, “herkes bize tabi olsun” demek değildir.
Bu bir makam, bir üstünlük talebi değildir.
Bu şu demektir: “Allah’ım, öyle yaşayayım ki; beni gören doğruyu hatırlasın.
Yanımda olan günaha biraz daha mesafeli olsun.
Benim hâlim, sözümden önce konuşsun.”
Yani sessiz bir rehberlik… Bağırmadan, kırmadan, yargılamadan… Sadece duruşla.
Bu ayet bize şunu fısıldar: Mükemmel olman gerekmiyor.
Ama samimi olman gerekiyor.
Hatasız olman değil, yönünü Allah’a dönük tutman isteniyor.
Hepimiz bu duanın içindeyiz. Anne-baba olalım ya da olmayalım, genç olalım ya da büyük…
Hepimizin bir ailesi, bir çevresi, bir etkisi var.
Ve Allah bizden şunu istiyor: Önce kendini güzelleştir, sonra evini, sonra çevreni.
Rabbim bu ayeti sadece dilimizde değil, hayatımızda da yaşayan kullarından eylesin.
Evlerimizi huzurla, kalplerimizi imanla doldursun.
Eşlerimizi ve çocuklarımızı bizlere gerçek anlamda göz aydınlığı kılsın.
Allah’a emanet olun.