Hastaneden yeni çıkmışız. Üstümüzde bir stres, bir yorgunluk…

Meğer hastanede öğlen “tatil” varmış! Onu da öğrenmiş olduk.

Neyse ki işler bitmiş, üzerimizden bir rahatlama çökmüş.

Dedik ki: “Şöyle mis gibi bir pide yiyelim, kendimize gelelim.”

Gittik güzel bir restorana, oturduk.

Siparişler verildi.

Biz eşimle muhabbet ediyoruz, dünya meselelerini çözüyoruz tabii 😉

Pideler geldi. Mis gibi kokuyor…

Şenol bir yandan konuşuyor, bir yandan da ayranı açmaya çalışıyor.

Tam o sırada pideleri getiren çocuk  uzaktan seslendi: “Amca, ayranı çalkılaman lazım!”

Şenol yavaşça döndü: “Sanamı sorcam?” dedi.

Ben o an gülmemek için zor tutuyorum kendimi.

Kötü niyeti olmadığının farkındayım.

Sadece bizde şöyle bir alışkanlık var; herkes biraz birbirinin işine karışmayı sever.

İyilik olsun diye söylenir çoğu zaman ama dozu kaçınca tadı kaçar.

Türkiye’de hayat biraz da böyle işte…

Samimiyet bol, mesafe az 😊

Şenol öyle deyince işin orada kapanacağını sandık ama nerede…

Çocuk bir an durdu,

sonra arkadaşına doğru dönüp, sesi özellikle biraz yükselterek:“İnsanlara iyilik de yaramıyor  ya…” dedi.

Hani laf ona değil de duvara söylenmiş gibi…

Şenol’un gözünden bir şimşek çaktı.

O ayran az kalsın çocuğun başında firlatacak! Hemen elinden kaptım:

“Ne yapıyorsun? Daha çoçuk , bilmiyor dediğini!”

Sonra dayanamayıp çocuğa doğru hafifçe seslendim: “Şiiit! Şiiit!”

Çocuk dönüp baktı. “Bana mı dediniz?” dedi.

“He, sana dedim,” gayet sakin.

Gözlerimi yere indirdim. “Bir bak ayağının dibine… Al onu,yerden” dedim.

Çocuk şaşkın şaşkın eğildi, etrafa bakınarak:  “Ne var ki?” diye sordu.

“Çenen,” dedim.

“Çenen düşmüş yere. Al da işine git; biz de yemeğimizi rahatça yiyelim.”

Genç arkadaş yüzünü buruşturup hafifçe homurdanarak uzaklaştı.

Masaya da bir sessizlik çöktü…

sonra biz kaldığımız yerden pidemize döndük. 😊

İşte böyle…

Her yerde çocuk farklıdır ama bizim memlekettekiler bir başka

Sevgilerle…