Selamuna aleykum
Aynı ülkede yaşıyoruz…Aynı haberleri izliyoruz…
Aynı cümleyi kuruyoruz: “Allah korkusu kalmamış.”
Sonra hayat devam ediyor.
Bir sonraki habere kadar.
Kadına şiddet… Hayvana eziyet…
Çocuğa uzanan eller… Ve biz hâlâ diyoruz ki:
“İnsan aslında sevecendir.” Aslında…
Belki de en çok bu kelime yoruldu bu hayatta.
“Allah iyilerle karşılaştırsın.” Ne kadar güzel bir dua …
Ne kadar büyük bir ihtiyaç.
Eskiden bir temenniydi belki, şimdi bir korunma duası.
Rabbimize dua ediyoruz
Neye karşı korunuyoruz? İnsandan…
Garip değil mi?
İnsan, insandan sakınır olmuş.
İnsan, insana dua eder olmuş.
Ve işin en ince, en acı tarafı:
Hep “iyilerle karşılaşalım” diyoruz…
Ama kimse sormuyor: “Ben, karşılaşılan iyi insan mıyım?”
Sabır yok diyoruz, tahammül yok diyoruz…
Belki de eksilen bunlar değil,
eksilen şey vicdanın sesi.
Bu yazı bir sitem değil aslında…
Bir hatırlatma.
Kendime. Sana. Hepimize.
“Allah iyilerle karşılaştırsın…
Ama önce bizi, o iyilerden eylesin.”
Amin
Selam ve dua ile