Yฤฑllar รถnce annemle izne gelmiลtik; ev kalabalฤฑktฤฑ ama huzurlu, รงaylarฤฑmฤฑz vardฤฑ, sohbetler uzundu, yemekler yetiyordu.
ลenol hep yanฤฑmdaydฤฑ, elimi tutardฤฑ; yolda yรผrรผrken, kฤฑrmฤฑzฤฑ ฤฑลฤฑkta beklerkenโฆ
Basit ama insanฤฑn iรงini rahatlatan bir alฤฑลkanlฤฑktฤฑ.
Bir kรถprรผye geldiฤimizde รผรง รงocuk oturuyordu, biri dedi ki: โBu yaลฤฑma geldim, annemle babamฤฑ el ele hiรง gรถrmedim.โ
Sade ama etkili bir cรผmleydi.
gรผlรผmseyip, โBรผyรผyรผnce sevdiฤiniz kiลinin elini tutun, kฤฑymet bilinโ dedim.
O gรผnรผn anฤฑsฤฑ hรขlรข aklฤฑmda; kรถprรผ duruyor, รงocuklar bรผyรผmรผล olabilir ama hatฤฑra ve hafif hรผzรผn kalbimde yaลฤฑyor.
Kรผรงรผk, sade anlar iลteโฆ Hem gรผlรผmsetiyor hem de biraz iรงimizi sฤฑzlatฤฑyor.
รรงerik devamiย Hakime Gulsumย
