Unutmayalım ki Rabbimizin müjdesi çok açıktır

Nefsimizi Arındırmak ve Gerçek Kurtuluş

Bugün sizlerle hepimizi ilgilendiren, hepimizin hayatına dokunan bir ayet üzerine biraz düşünmek istiyorum.

Bazen insan, hayatın koşuşturması içinde kendini ihmal edebiliyor.

Günlük telaşlar, geçim derdi, sorumluluklar derken dış dünyayla o kadar meşgul oluyoruz ki, iç dünyamıza dönüp bakmayı unutabiliyoruz.

Oysa Rabbimiz bize asıl değişimin insanın kendi içinde başladığını hatırlatıyor.

Şems Suresi’nin 9. ayetinde şöyle buyuruyor:“Şüphesiz nefsini arındıran kurtuluşa ermiştir.”

Ne kadar kısa ama üzerinde ömür boyu düşünebileceğimiz kadar derin bir ayet…

Hepimizin bir nefsi var.

Hepimiz zaman zaman öfkeleniyoruz, kırılıyoruz, kırıyoruz, hata yapıyoruz.

Kimi zaman nefsimiz bizi güzel işlere yönlendiriyor, kimi zaman da istemediğimiz davranışlara sürüklüyor.

Aslında bu mücadele sadece bir kişinin değil, hepimizin ortak mücadelesi.

Nefsi arındırmak denildiğinde bazen aklımıza kusursuz bir insan olmak geliyor.

Oysa mesele hiç hata yapmamak değil.

Mesele, yaptığımız hatayı fark edebilmek, pişman olabilmek ve yeniden doğru olana yönelebilmektir.

Peygamber Efendimiz (s.a.v.) bize nefisle mücadelenin ne kadar değerli olduğunu hatırlatıyor.

Çünkü insanın en büyük mücadelesi çoğu zaman kendi içindedir.

Hayatın her döneminde bu mücadele devam ediyor.

Gençken başka imtihanlarımız oluyor, ilerleyen yaşlarda başka…

Ama nefisle mücadele hiçbir zaman bitmiyor.

Peygamber Efendimiz (s.a.v.) şöyle buyuruyor:“Güçlü kimse, güreşte rakibini yenen değil;

öfkelendiği zaman kendine hâkim olandır.” (Buhârî, Müslim)

Ne kadar anlamlı bir ölçü…

Demek ki bazen en büyük güç, öfkemizi yenebilmektir.

Elbette namazımız, orucumuz, duamız çok kıymetlidir.

Bunlar bizi Rabbimize yaklaştıran en güzel ibadetlerdir.

Ama bunun yanında kalbimizi de ihmal etmememiz gerekiyor.

Eğer dilimiz insanları incitiyorsa, kalbimiz kinle doluyorsa, affetmekte zorlanıyorsak, hepimizin dönüp

kendine sorması gereken sorular vardır.

Belki de her gün kendimize şu soruyu sorabiliriz:“Bugün bir gönül mü yaptım, yoksa bir gönül mü kırdım?”

Çünkü bazen küçük gördüğümüz bir özür, samimi bir tebessüm, güzel bir söz ya da birini affetmek,

Rabbimizin katında çok büyük değer taşıyabiliyor.

Rabbimiz bizden kusursuz olmamızı istemiyor.

Samimi olmamızı istiyor.

Hata yaptığımızda hatamızı kabul edebilmemizi, tövbe edip yeniden O’na yönelmemizi istiyor.

Rahmet kapısı, samimiyetle yönelen kullar için her zaman açıktır.

Belki bugün hepimiz kendi içimize küçük bir yolculuk yapabiliriz.

Kalbimizde taşıdığımız kırgınlıklara bakalım.

Affetmekte zorlandığımız insanlara bakalım.

Bizi Rabbimizden uzaklaştıran alışkanlıklarımıza bakalım.

Ve her gün küçük de olsa bir adım atmaya çalışalım.

Çünkü büyük değişimler, küçük ama devamlı adımlarla başlar.

Rabbim hepimize nefsini tanıyan, öfkesini kontrol edebilen, gönül kırmaktan sakınan, merhameti ve

güzel ahlakı hayatına taşıyan kullarından olmayı nasip etsin.

Unutmayalım ki Rabbimizin müjdesi çok açıktır:“Şüphesiz nefsini arındıran kurtuluşa ermiştir.”

Allah hepimizi o kurtuluşa eren kullarından eylesin.

Selam ve dua ile…

  • Related Posts

    Her güzel başlangıçta Allah’ın adı…

    …

    Read more

    Kendinden vazgeçme!

    …

    Read more

    Bir yanıt yazın