Hayatımız boyunca pek çok yolculuğa çıkarız.
Kimi zaman bir şehre, kimi zaman bir insana, kimi zaman da kendi içimize…
Ama en anlamlı, en derin ve en özel yolculuk şüphesiz hac yolculuğudur.
Hac, sadece gidilen bir yer değildir.
Hac, kalbin Allah’a yönelişidir.
Bir arayıştır…
Kalbe ilaç aramaktır.
Şifa bulmaktır.
Bu kutsal yolculukta önemli olan; sadece gezilecek yerleri görmek, hatıra fotoğrafları
çekmek ya da bir programı takip etmek değildir.
Asıl önemli olan, insanın kendi içine dönmesi, kendi kalbiyle baş başa kalabilmesidir.
Çünkü hac, aynı zamanda içsel bir yolculuktur.
Ancak hac ibadeti sırasında gözlemlediğim bazı durumlar beni düşündürdü.
Bunu eleştirmek için değil, daha derin bir maneviyatın mümkün olduğunu hatırlatmak
için paylaşmak istiyorum.
Sürekli yapılan toplu ibadetler, vaazlar ve anonslar…
Elbette bunların yeri vardır.
Ama insanın kendi kalbiyle baş başa kalacağı anlar da en az bunlar kadar kıymetlidir.
İnsan bazen sadece susmak ister…
Sadece dua etmek ister…
İçinden geçeni Rabbine anlatmak ister.
Mina’da geçirilen o kıymetli gece…
Dua ile, tefekkür ile, iç muhasebe ile geçmesi gereken o vakit…
Ama çoğu zaman yüksek sesler, anonslar ve sürekli konuşmalar arasında kayboluyor.
Oysa insan orada;
Şükretmek ister,
Korkularını paylaşmak ister,
Gözyaşıyla Rabbine yönelmek ister…
Ama kalbin sesi, bazen dış seslerin arasında kayboluyor.
Keşke isteyen dinlese, isteyen kendi köşesine çekilip Rabbine yönelse…
Keşke insanlara bu alan tanınsa…
Çünkü hac, kalabalık içinde yalnız kalabilmektir.
Ve o yalnızlıkta Allah’ı bulabilmektir.
Hac aynı zamanda sabırdır.
Zorluktur, meşakkattir.
Yorgunluktur…
Bu yüzden Peygamber Efendimiz (s.a.v.): “Allah’ım, haccı bana kolaylaştır ve kabul eyle” diye dua etmiştir.
Gerçekten de hac kolay değildir.
Uzun yürüyüşler, bekleyişler, kalabalıklar…
Hepsi insanı hem bedenen hem ruhen yorar.
Bu noktada insanların dinlenmeye, nefes almaya ve kendilerini yenilemeye ihtiyaçları vardır.
Özellikle yaşlı hacılarımız…
Onların gayretini görmek insanı duygulandırıyor.
Eşinin elini bırakmadan ibadet etmeye çalışan amcalar, teyzeler…
Gerçekten hayranlık uyandırıyor.
Ama bazen onların da yorulduğunu, dinlenmeye ihtiyaç duyduğunu görüyoruz.
Bu nedenle daha anlayışlı ve hassas olunması gerektiğine inanıyorum.
Hac, sadece görmek değil…
Hissetmektir.
Sadece yürümek değil… Durabilmektir.
Sadece dinlemek değil… Kalpten konuşabilmektir.
Bir diğer önemli konu ise insan ilişkileri…
Hac, farklı dillerden, farklı kültürlerden milyonlarca insanı bir araya getirir.
Bu büyük buluşmada en çok ihtiyaç duyulan şey; hoşgörü, sabır ve nezakettir.
Bir görevliye “teşekkür ederim” demek,
Bir çalışana “kolay gelsin” demek,
Birine gülümsemek…
Bunlar küçük gibi görünen ama çok büyük anlamlar taşıyan davranışlardır.
Unutmayalım ki hac, sadece Allah ile olan bağımızı değil,
İnsanlarla olan bağımızı da güçlendirmelidir.
Nazik olmak bir ibadettir.
Sabırlı olmak bir ibadettir.
Anlayışlı olmak bir ibadettir.
Belki de hac; En çok kalbimizi güzelleştirmek için vardır.
Çünkü herkesin hacca gitme imkânı olmuyor.
Nice insanlar var ki imkânı olduğu halde nasip olmuyor.
Orada olmak bile başlı başına bir nimettir.
Bunu düşünmek bile insanın kalbini şükürle doldurur.
Bu yüzden hac; Daha çok hissetmek,
Daha çok şükretmek, Daha çok içimize dönmek için bir fırsattır.
Benim amacım kimseyi kırmak ya da eleştirmek değil…
daha derin, daha samimi bir hac yaşanabileceğine dikkat çekmek.
Çünkü hac; Kalple yapılan bir ibadettir.
Allah hepimizin ibadetlerini kabul eylesin.
Dualarımızı kabul buyursun.
Selâmün aleyküm 🌿
Hakime Gülsüm