Merhabalar,
Artık mesele sadece yüksek sesli müzik değil…
Yolda geçen bazı motorlar var ki, çıkardığı ses insanın sabrını değil, doğrudan sinirini test ediyor.
Öyle bir gürültü ki…
İnsan ister istemez düşünüyor:
Eğer o motoru bir eşek kullansaydı, en azından mahalleden geçerken yavaşlar, derki
“Burada yaşlı varrr, çocuk varrr, çalışan varrr” diye biraz daha dikkat ederdi.
Ama ne yazık ki direksiyon başında olanlar, bu kadar basit bir düşünceye bile uğramıyor.
Çünkü mesele artık basit bir dikkatsizlik değil.
Bu, düpedüz umursamazlık.
Bu, göz göre göre seçilmiş bir duyarsızlık.
Bu, empati eksikliği değil; empatiyi bilinçli olarak terk etmek.
Ne acı… “insan” dediğimiz tür, bazen sadece gürültüden ibaret.
Bir mahalleden geçiyorsun…
Senin için sıradan bir sokak, rastgele bir an.
Ama o camın arkasında, uykuyla hayata tutunmaya çalışan bir bebek olabilir.
Senin bir anlık hoyratlığın, onun bütün gecesi.
Gece vardiyasından çıkmış, gözünü yeni kapatmış bir insan olabilir.
Hastalığıyla mücadele eden biri olabilir.
Yaşlı biri sessizliğin içinde biraz huzur arıyor olabilir.
Ama ne fark eder ki?
Gazı biraz daha çevirince çıkan o ses, sanki bütün bu hayatların üstünü örtüyor.
İnsanın aklı almıyor gerçekten…
Aynı sokakları paylaşıyoruz, aynı havayı soluyoruz ama bu kadar kopuk, bu kadar umursamaz olunabiliyor.
Bazen insan düşünmeden edemiyor:
Bu kadar duyarsızlık neyle besleniyor?
Nasıl oluyor da bir insan, çevresindeki hiçbir hayatı hesaba katmadan bu kadar rahat davranabiliyor?
Bu artık “ben eğleniyorum” meselesi değil.
Bu, başkalarının yaşamına saygı duymamayı alışkanlık haline getirmek.
Ve en acı tarafı da şu:
Bunu yapanlar, rahatsız ettikleri insanların yüzünü bile görmeden yollarına devam ediyor.
Arkalarında bıraktıkları şey ise sadece gürültü değil…
Huzursuzluk, öfke ve kırgınlık.
Oysa bu kadar zor değil:
Biraz yavaşlamak…
Biraz sesi kısmak…
Ve en azından insan olduğunu hatırlamak.
Geride bıraktıkları evlerde bir hayat olduğunu, bir düzen, bir huzur çabası olduğunu fark etmek…
Ama belli ki bazıları için bu, fazlasıyla ağır bir beklenti.
Çünkü insan olmak; sadece gaz vermekle, gürültü çıkarmakla değil, biraz durup düşünmekle başlar.
Ama ne yazık ki o “düşünme” kısmı, bazılarına lüks geliyor.
Onlar için mesele basit: Geç, bağır, rahatsız et ve devam et.
Arkana ne bıraktığın önemli değil.
Belki bir gün fark ederler…
Ama o güne kadar, insan olmanın en temel hali bile bazılarına fazla gelmeye devam edecek gibi.
Selam ve dua ile.