Hayat da tam böyledir

Selamün aleyküm 

Bugün sizlerle iki konu üzerine hasbihal etmek istiyorum.

Aslında ikisi de birbirine çok bağlı: Yol arkadaşını doğru seçmek ve mahremiyetimizi korumak.

Bir söz vardır: “Yola çıkmadan önce yol arkadaşını seç.” Ne kadar kısa ama ne kadar derin bir söz, değil mi?

Çünkü insan, farkında olsa da olmasa da en çok birlikte vakit geçirdiği insanların rengini alıyor.

Gülün yanında duran gül kokuyor, dumanın içinde duran ise ister istemez is kokuyor.

Peygamber Efendimiz (s.a.v.) de bunu çok güzel anlatıyor.

İyi arkadaşı misk satan kimseye, kötü arkadaşı ise körükçüye benzetiyor.

Misk satanın yanına giderseniz belki size bir hediye verir, belki bir şey satın alırsınız, en azından güzel kokusundan nasiplenirsiniz.

Körükçünün yanında ise ya kıvılcım üzerinize sıçrar ya da kötü kokusu size siner.

Hayat da tam böyledir.

İyi insanların yanında olan, onların güzel ahlakından, sabrından, edebinden ve imanından bir şeyler öğrenir.

Kötü arkadaş ise insanı yavaş yavaş fark ettirmeden yanlışlara alıştırabilir.

Kur’an-ı Kerim’de de bu konuda çok düşündüren ayetler var.

Kıyamet günü bazı insanların, “Keşke falancayı dost edinmeseydim.” diye pişman olacakları haber veriliyor.

Demek ki arkadaş seçimi sadece dünya meselesi değil; ahiretimizi de ilgilendiriyor.

Onun için çocuklarımızın kimlerle arkadaş olduğu kadar, bizim kimlerle oturup kalktığımız da önemli.

Çünkü insan, dostunun dini üzeredir buyuruyor Efendimiz (s.a.v.). İnsan zamanla sevdiğine benzer.

Bir de işin başka bir yönü var…

Eskiden büyüklerimiz “Her şey herkese anlatılmaz.” derdi.

O zamanlar bunu biraz abartı sanırdık.

Ama bugün görüyoruz ki ne kadar haklılarmış.

Mahremiyet dediğimiz kavram sanki yavaş yavaş hayatımızdan çekiliyor.

Eskiden insanlar güzel bir an yaşadığında önce o anın tadını çıkarırdı.

Şimdi ise önce telefon çıkarılıyor, fotoğraf çekiliyor, paylaşım hazırlanıyor.

Ne yediğimiz, nereye gittiğimiz, kimlerle oturduğumuz, hatta aile içinde yaşadığımız en özel anlar bile bazen herkesin önüne seriliyor.

Oysa mahremiyet utanılacak bir şey değil; aksine insanı koruyan bir nimettir.

Özellikle aile hayatı…

Evlilik, eşler arasında Allah’ın emanet ettiği özel bir bağdır.

Peygamber Efendimiz (s.a.v.), eşler arasındaki sırları başkalarına anlatmayı hoş görmemiştir.

Çünkü aileyi güçlü yapan şeylerden biri de güven ve mahremiyettir.

Şunu kendimize sormamız gerekiyor:

Gerçekten herkesin hayatımızın her ayrıntısını bilmesine gerek var mı?

Paylaşmadığımız güzellikler değerinden bir şey kaybeder mi?

Elbette hayır.

Bazen en güzel hatıralar sadece ailemizin bildiği, sadece Rabbimizin şahit olduğu anlardır.

Sosyal medya elbette bir nimettir; doğru kullanıldığında faydalıdır.

Ama her nimetin bir ölçüsü vardır.

Ölçü kaçtığında fayda zarar olmaya başlayabilir.

Belki bugün hepimiz küçük bir muhasebe yapabiliriz.

Kimlerle yol yürüyoruz?

Kimleri çocuklarımıza örnek gösteriyoruz?

Paylaşımlarımız gerçekten gerekli mi?

Yoksa sadece beğeni almak için mi yapıyoruz?

Rabbimiz bizlere salih insanlarla beraber olmayı, hayırlı dostlar edinmeyi ve

mahremiyetini koruyan kullarından olmayı nasip etsin.

Unutmayalım; doğru yol arkadaşı insanı cennete yaklaştırır, mahremiyet ise insanın izzetini ve huzurunu korur.

Allah hepimize hikmetli dostlar, huzurlu yuvalar ve edep üzere bir hayat yaşamayı nasip eylesin.

Âmin.

Selam ve dua ile…

𝓗𝓪𝓴𝓲𝓶𝓮 𝓖𝓾𝓵𝓼𝓾𝓶 𝓗𝓲𝓬𝓻𝓮𝓽

  • Related Posts

    Küçücük şeylerle kocaman mutlu olduğumuz zamanlar.

    …

    Read more

    Herkes önce kendi kapısının önünü süpürsün.

    …

    Read more

    Bir yanıt yazın