Selamun aleykum
Kasabam, eskiden sabah ezanıyla uyanırdı.
Herkes görevini bilir, namazdan sonra işine koyulurdu.
Kimi hayvanlarla ilgilenir, kimi evin yemeğini hazırlar, kimi ise günlük işlerine başlardı.
Güneş doğana kadar yataklar kaldırılır, ocaklar yakılır, sütler kaynatılır, dışarıya gidecek işçiler yola çıkardı.
Camiler, o günlerde bugünkü gibi sadece yaşlıların mekanı degildi.
Dedem, yaz kış demeden her sabah abdestini alır, bastonuna vura vura camiye giderdi.
Yol kenarında evi olanlar, “Hüseyin Efe camiye gidiyor,” diye bilirdi.
Allah rahmet eylesin
Dedem ve ninem, yaşamlarının her anında beni besmeleyi ögretenlerdi…
Allah onlardan razi olsun
Kasabamız, şimdiki gibi bir mahalle değil, kendi kimliği olan, her sabah portakal çiçeklerinin kokusuyla uyanan güzel bir kasabaydı.
DevamHakime Zeytin