Hedefsiz gemiye hiçbir rüzgâr yardım etmez

Bazı insanlar var…

Yarınlarını hiç düşünmeden konuşabiliyorlar.

“Seneye şu eğitimi alacağım”, “Tatilde şuraya gideceğiz”,

“Yeni ev bakıyoruz” diye net cümleler kurabiliyorlar.

Onlar için gelecek, adeta bugünden şekillenmiş gibi.

Ama ben… Ben öyle değilim.

Kendimle ilgili bir plan yapmaya kalkınca bile, içimi bir sıkıntı kaplıyor.

“Şunu şöyle yapacağım” demeye dilim varmıyor.

Çünkü içimden hiçbir şey yapmak gelmiyor bazen.

Yorgunluk gibi değil bu sadece; sanki içimdeki istek düğmesi bozulmuş gibi…

Bunu fark ettiğimde ürküyorum.

İçimde o eski hevesi arıyorum.

Gözümü kapatınca bile aklıma bir plan, bir hedef, bir istek gelmiyor.

Hani derler ya “hedefsiz gemiye hiçbir rüzgâr yardım etmez” —

benim gemim kıpırdamıyor bile.

Belki de bu bir tükenmişlik.

Belki sadece derin bir içsel yorgunluk…

İnsanlar “plan yap” diyor.

“Kendine hedef koy.”

Ama ya ben kendimi bile ikna edemiyorsam?

Ya içimdeki ses, dışardaki tüm sesleri susturuyorsa?

Ya ruhum sadece “biraz durmak, sadece durmak” istiyorsa?

Google’a yazdım: “Tükenmişlik sendromu belirtileri”.

Cevaplar uzun, karmaşık…

Ama benim hissettiğim çok net: Hiçbir şey yapmak istemiyorum.

Ve biliyor musunuz?

Belki de bu bile bir başlangıçtır.

Çünkü adını koyduğumuz her duygunun ilacı bir yerlerde vardır.

Ve ben, en azından hâlâ şükretmeyi, tevekkül etmeyi biliyorum.

İşte bu bile, yeniden başlamak için yeterli bir sebep.

Tatile çıkmak mı? Vazgeçtim.

Bazı fikirler ilk başta çok güzel gelir.

Mesela tatile çıkmak… Kulağa ne hoş geliyor değil mi?

Denizi düşünürsün, ferah bir hava, kafanı boşaltacağın bir ortam…

Ama sonra detayları düşünmeye başlayınca, o güzel fikir giderek bir yüke dönüşür.

Tek başıma tatile çıkamam diyorum.

Yanımda biri olsun istiyorum.

Ama yanında biri olunca da yeni dertler başlıyor.

Hele bu kişi eşinse, durum daha da karmaşık oluyor.

O çatacak birilerine, ben hem onu idare etmeye çalışacağım hem de ortamı toparlamaya…

Sonuç: keyif yerine gerilim.

İşte bu yüzden vazgeçtim tatilden.

Çünkü bazı tatiller, tatil olmaktan çıkar.

Ruhun dinlenmeden dönersin.

Bavulunla birlikte omzunda yük de taşır gelirsin.

Benim için tatil, huzur demek.

Ama huzur yoksa, o valiz boş olsa da taşımaya değmez.

Zaten bazen düşünüyorum…

Gerçek tatil belki de bir yere gitmek değil.

İçinde sessizlik bulduğun bir gün, bir köşe, belki bir dua, bir nefes bile tatilden

daha dinlendirici olabilir.

Ve yine dönüp dolaşıp aynı noktaya geliyorum:

Yanında huzur bulduğun bir insan varsa, orası senin tatilindir.

O insan yoksa, dünyanın en lüks oteli bile dar gelir insana.

𝓗𝓪𝓴𝓲𝓶𝓮 𝓖𝓾𝓵𝓼𝓾𝓶 𝓗𝓲𝓬𝓻𝓮𝓽

  • Related Posts

    Peygamber Efendimiz pazartesi gününe nasıl bakardı?

    …

    Read more

    Sen Merhametli Olanı Seç

    …

    Read more

    Bir yanıt yazın