Selamun aleykum
Arefe günüydü…
İnsan ister istemez biraz durulmak, dua etmek, kalbini toparlamak istiyor.
Hani böyle günlerde insanın içinden kötü söz değil, hayır dua çıkması gerekir ya…
Ama bir bakıyorsun sosyal medyaya giriyorsun, tam tersi.
Özellikle böyle mübarek bir günde, İslam’a karşı konuşan bir video çıkıyor karşına.
Ama asıl mesele o videodan çok, altındaki yorumlar…
Küfürler, hakaretler, beddualar…
Sanki herkes bir anda öfkesini boşaltacak yer arıyormuş gibi.
İnsan ister istemez düşünüyor:
Bu içerikler neden özellikle böyle günlerde önümüze düşüyor?
Çünkü biliyorlar… Böyle zamanlarda insanlar daha hassas oluyor.
Daha çabuk tepki veriyor.
Bir video atılıyor ortaya, sonra herkes üstüne atlıyor.
Yorum yapıyor, paylaşıyor, kızıyor…
Ama farkında olmadan o videonun daha fazla yayılmasına sebep oluyor.
Bir de işin şu tarafı var…
Karşımızdaki insan gerçekten biliyor mu?
Yani İslam’ı doğru şekilde öğrenmiş mi?
Belki hiç bilmiyor.
Belki yanlış öğrenmiş.
Belki sadece dikkat çekmek için konuşuyor.
Böyle birine küfür etmek, hakaret etmek neyi değiştirir?
Aslında en zor ama en doğru olan şey şu:“Allah hidayet versin” diyebilmek.
Bu kadar basit bir cümleyi kurmak gerçekten neden bu kadar zor geliyor bazen?
Halbuki Peygamberimiz Hz. Muhammed’in hayatına bakınca bambaşka bir tablo görüyoruz.
Taif Olayı’nı düşün… Taşlanmış, canı yanmış, ama dönüp beddua etmemiş. “Onlar bilmiyor” demiş.
Yani meseleyi kalpten çözmüş.
Yine Hz. Ömer örneği…
Başlangıçta İslam’a karşı olan, hatta Hz. Muhammed’e zarar vermek niyetiyle yola çıkan
bir insan, Allah’ın hidayetiyle İslam’ın en büyük şahsiyetlerinden biri olmuştur.
Eğer o gün ona sadece nefretle bakılsaydı, bugün o büyük örnekten bahsedebilir miydik?
Bütün bu örnekler ortadayken, Arefe günü gibi bir zamanda insanları öfkeye
sürükleyecek içerikleri yaymak hangi mantığa sığar?
Daha da önemlisi, bu içeriklere küfür ve hakaretle karşılık vermek hangi ahlâkla açıklanabilir?
Oysa Kur’an’ın ölçüsü açıktır: Kötü sözle karşılaşıldığında ondan uzaklaşmak ve seviyeyi korumak…
Bugün yapılması gereken şey çok nettir:
Provokatif içerikleri yaymamak
Öfkeyle değil, hikmetle yaklaşmak
İnsanların bilmeyebileceğini kabul etmek
Ve en önemlisi, dilimizi hayırla meşgul etmek
Çünkü bazen en güçlü tepki, bağırmak değil; susmak ve dua etmektir.
Demek ki bugün yanlış konuşan biri, yarın bambaşka biri olabilir.
O zaman kendimize şu soruyu sormak gerekmez mi?
Biz o insanın değişmesine katkı mı sağlıyoruz, yoksa onu daha da uzaklaştırıyor muyuz?
Arefe günü… Dua günü… Bağışlanma günü…
Böyle bir günde insanları öfkeye sürükleyen şeyleri yaymak zaten ayrı bir mesele…
Ama bir de üstüne öfkeyle karşılık vermek, işte orada durup düşünmek gerekiyor.
Belki de bazen en doğru tavır şudur:
Görmemek… Yaymamak… Ve içinden sadece şunu demek:
“Allah hidayet versin.”
Arefe günü bize şunu hatırlatır:
İmtihan sadece inancımızda değil, o inancı nasıl temsil ettiğimizdedir.