“Okullarda En Önemli Ders: Merhamet” ögretilmeli

Televizyonda tarafsız bir programı izlerken

Sevval  orucu  için  iftar vaktini bekliyordum.

Programda okul saldırıları ve bilgisayar oyunları konuşuluyordu.

Yapılan eleştirilerin bir kısmı gerçekten yerindeydi.

Eşimle birlikte çocuklarımızla oyunlar oynardık.

Birlikte Super Mario oynar, aynı heyecanı paylaşırdık.

Sadece oyunlar değil, akşamları da ayrı bir keyifti.

Ailece oturur, Yedi Numara, Süper Baba ve Hatırla Sevgili izlerdik.

Birlikte güler, birlikte üzülürdük.

Bizim çocuklarimizla  oynadigimiz  oyunlarla bugünküler arasında büyük fark var.

Bizler Super Mario oynardık; bir amacı vardı o oyunun: prensesi kurtarmak.

Dağlardan geçer, buzları aşar, bir hedefe ulaşmaya çalışırdık.

Şiddet değil, mücadele ve azim ön plandaydı.

Bugünün bazı oyunlarında ise insan hayatı üzerinden puan kazanıldığını görüyoruz.

Hatta bazı oyunların gençleri psikolojik olarak olumsuz etkilediği, intihara kadar sürüklediği bile söyleniyor.

Bu eleştiriler yabana atılacak gibi değil.

Ancak burada durup düşünmek gerekiyor: Sadece oyunlar mı suçlu?

İftar vakti geldiğinde,ben yemekleri  hazirlarken  esim   baska bir  kanal açti   sözde

“tarafsız” bir kanalı izlerken diğer kanala geçtik.

Karşımıza bir dizi çıktı.

Elinde silah olan bir karakter, önüne geleni vuruyordu.

Hiçbir sorgulama yok, hiçbir sonuç yok.

Şiddet adeta sıradan bir davranış gibi sunuluyordu.

üstelik  siz hepiniz   ben “tek” basina diye  övünüyordu   bunlari yaparken  

Üstelik bu, az önce aynı medya düzeni içinde eleştirilen şiddetin ta kendisiydi.

Hatta daha gerçekçi, daha etkileyici, daha doğrudan…

Şimdi soruyorum:Bir tarafta oyunları eleştirip, diğer tarafta aynı şiddeti dizilerle yaymak

nasıl bir çelişkidir?

Aynı ekran, iki farklı yüz.

Yani mesele sadece oyunlar değil…

Mesele, çocuklara ve gençlere neyi nasıl sunduğumuz.

Bir yanda “şiddet içeriyor” diye eleştirilen oyunlar, diğer yanda aynı şiddeti daha gerçekçi, daha sorgusuz şekilde sunan diziler…

Üstelik biri eleştirilirken diğeri normalleştiriliyorsa, burada ciddi bir tutarsızlık var demektir.

Oysa çocuklar sadece oynadıklarından değil, izlediklerinden, duyduklarından ve en çok da gördüklerinden etkilenir.

Eğer bir ekranda şiddet eleştirilip diğerinde özendiriliyorsa, verilen mesaj bulanıklaşır.

Doğru ile yanlış arasındaki çizgi silikleşir.

Belki de asıl sormamız gereken soru şu:

Biz çocuklara neyi yasaklıyoruz değil, neyi örnek gösteriyoruz?

Çünkü aynı ekranın iki farklı yüzü varsa, çocuklar hangisinin gerçek olduğunu ayırt etmekte zorlanır.

Ve unutmayalım…

Eğitim sadece okulda değil, evde, sokakta ve en çok da ekranın karşısında verilir.

Devamı, artık hepimizin vicdanına kalmış…

Hakime Gulsum

  • Related Posts

    Peygamber Efendimiz pazartesi gününe nasıl bakardı?

    …

    Read more

    Sen Merhametli Olanı Seç

    …

    Read more

    Bir yanıt yazın