Selamun aleykum
Peygamber Efendimiz (s.a.v.) buyurur:“Allah’a ve ahiret gününe iman eden kimse ya hayır söylesin ya da sussun.” (Buhârî, Edeb 31; Müslim, İman 74)
Bu mübarek hadis, bize sözün ağırlığını ve dilin sorumluluğunu hatırlatan derin bir ölçüdür.
Çünkü insanı insan yapan en büyük nimetlerden biri konuşma kabiliyetidir; fakat aynı zamanda bu nimet, en büyük imtihan vesilelerinden de biridir.
Zira kimi söz vardır ki kalbe ferahlık verir, kimi söz vardır ki kalbi yaralar, gönlü daraltır.
İşte bu sebeple mümin, diline sahip olmalı; konuştuğunda hakikati, güzelliği ve hikmeti dillendirmelidir.
Eğer bunları söyleyemeyecekse, susmak onun için daha hayırlıdır.
Çünkü sükût, her zaman boşluk değil; çoğu zaman bir hikmettir.
Susan düşünür, düşünen ölçer, ölçen ise konuştuğunda incitmez.
Böylece dil, günahın değil; iyiliğin anahtarı olur.
Bugün ise konuşmanın çok, fakat hikmetin azaldığı bir zamanın içindeyiz.
Söz çoğaldıkça değer kaybeder hale gelmiş, dil bazen incitmenin, kırmanın ve uzaklaştırmanın aracı olmuştur.
Oysa ki Efendimiz’in (s.a.v.) öğrettiği ölçü çok açıktır: ya hayır söylemek ya da susmak…
Unutma ki tatlı dil bir zayıflık değil, bir olgunluk alametidir.
Küfür bir güç değil, kalp eksikliğidir.
Bağırmak haklılık değildir; aksine çoğu zaman hakikatin üstünü örter.
Kimseyi susturmak ise galibiyet değil, çoğu zaman bir kırılmadır.
Mümin, elinden ve dilinden insanların emin olduğu kimsedir. (Buhârî)
Eğer bir insan senden huzur bulmuyorsa, orada sözünü ve üslubunu yeniden düşünmek gerekir.
Çünkü iman, sadece kalpte saklı bir duygu değil; davranışa, söze ve ahlaka yansıyan bir hakikattir.
Bir söz bazen bir ömrü karartabilir…
Ama bir söz de bir kalbi diriltebilir, bir gönle bahar getirebilir.
O halde insan kendine sormalıdır:
Ben sözlerimle kalp mi onarıyorum, yoksa kalp mi kırıyorum?
Dilini koru ki kalbin korunsun.
Üslubunu güzelleştir ki hayatın güzelleşsin.
Öfkeni değil, edebini konuştur ki insanlığın artsın.
Ve unutma: Tatlı söz, hem dünyayı hem de ahireti güzelleştiren en güzel miraslardan biridir.
Selam ve dua ile…
𝓗𝓪𝓴𝓲𝓶𝓮 𝓖𝓾𝓵𝓼𝓾𝓶 𝓗𝓲𝓬𝓻𝓮𝓽