Selamun a aleykum
Însan ilişkilerinde en yorucu şeylerden biri, yüzüne gülüp arkandan konuşan insanlarla kurulan o “sıcacık” samimiyettir.
Öyle ya, insan kendini ne kadar güvende hissediyor…
Ta ki odadan çıkana kadar.
Sonrası zaten onların ilgisine emanet.
Ne güzel bir dengedir bu: Yüz yüze gelince “canım”, arkanı dönünce “konu.”
Hatta öyle bir özen var ki, yokluğunda seni yalnız bırakmıyorlar; mutlaka bir cümlede yaşatıyorlar.
Kıymet bilmek dedikleri bu olsa gerek. 😉
Bir de o zarif ikramlar…
Bir fincan kahveyle kurulan dostluklar.
Kahvenin kırk yıl hatırı vardır derler, ama bazı niyetlerin ömrü kahve soğuyana kadar bile sürmez.
Fincan sıcacık, sohbet akıcı, samimiyet ise dikkatli bakınca hafif buhar gibi—var mı, yok mu emin olamıyorsun.
Bir çıkar için sunulan kahveleri reddetmek, aslında kendine bir iyilik ikram etmektir.
Üstelik bu insanlar oldukça düşüncelidir.
Senin için söyleyemediklerini arkandan söyleme zahmetine girerler.
Yüzüne karşı sözde kırmamak için (!) gerçeği ki ne kadr dogru Allah’u allem senden
esirger, ama başkalarıyla paylaşarak içlerinde tutmazlar.
Ne büyük incelik. 🙂
Tabii sen bir noktada bu “özel ilgiden” uzaklaşmak istersin.
İşte asıl sürpriz orada başlar: Bir anda “değiştin” olursun.
Halbuki değişen tek şey, her gülüşü dostluk sanmaktan vazgeçmendir.
Ama olsun, onlar senin adına hikâyeyi zaten yazmıştır.
Garip bir matematik bu: Sen sınır koyarsın, onlar seni suçlar.
Sen sessiz kalırsın, onlar konuşmanı tamamlar.
Sen mesafe alırsın, onlar yakınlık anlatır.
Oysa mesele aslında çok basittir—ama basit olduğu kadar da “zor anlaşılır”:
Yüzüne gülüp arkandan konuşanla muhabbet etmemek gerekir.
Çünkü bazı sohbetler insanı geliştirmez, sadece yorar.
Bazı gülüşler ısıtmaz, sadece uzaklaştırır.
Gerçek samimiyet ise daha az gürültülüdür.
Yokluğunda seni savunan cümlelerde saklıdır.
Gülüşün arkandan da aynı kaldığı yerde başlar.
Orada rol yoktur, hesap yoktur, seyirci yoktur.
Bu yüzden artık tercihler de değişir.
Kalabalık ama “ilgili” ortamlardansa, az ama gerçek insanların olduğu bir tas kahve daha kıymetli gelir.
Her kahve içilmez; bazıları hatır değil, hesap içerir.
Kahve ikram eden değil, dürüstce karekterini ortaya koyanlarla oturmak istersin.
Çünkü insan bir süre sonra anlar: İkram edilen şey bir fincan kahve değil, niyettir.
Bir çıkar için sunulan kahveleri reddetmek, aslında kendine bir iyilik ikram etmektir.
Gerisi mi?
Onlar zaten konuşacak birini mutlaka bulur; doğru mu, yalan mı, çok da fark etmez.
Seninle ya da sensiz… ama hep arkandan.
Sen ise yoluna devam et.
Sözlerin değil, duruşun konuşsun.
Çünkü herkes konuşur; ama herkesin sözü ağırlık taşımaz.
Ve günün sonunda şunu unutma:
Gerçek olan, anlatılan değil olandır.
Sen gerçeğin tarafında kaldıkça,
Arkandan konuşulanlar sadece birer yankı olarak kalır.
Guzel hafta sonlar 🙂