Selamun aleykum
Kasabada bir gün bir ablayla karşılaştık.
Hal hatır sorduk.“İyiyim,” dedi, “ama biraz moralim bozuk.”
“Niye ki?” diye sorduk.
İçini çekti, anlatmaya başladı…
“Bir teyze tanıyorum,” dedi. “Kızı, annesinin haberi olmadan malları
kendi üzerine geçirmiş.” dedi
Bir an sustuk.
Sonra istemsizce ağzından döküldü:“Bu kadar yüzsüzlük olur mu?”
Gerçekten de insan bazen anlamakta zorlanıyor.
Bir evlat, nasıl olur da ailesinin hakkına böyle el uzatır?
Biz de ne diyeceğimizi bilemedik.
“Allah hayırlı evlat versin,” demekten başka bir söz bulamadık.
Belli ki ablanın içi doluydu.
Bu durum çok zoruna gitmişti.
“Ev durumlarını bilmiyoruz,” dedim.
“Belki de eşinin gözüne girmek için böyle bir hata yaptı…”Diye ekledim.
Ardından gülümseyerek, “ Hani derler ya… her kadının bir ‘öküze
taptığı’ dönemi olurmuş, “
Hepimiz güldük….
Hakime hiç değişmemiş,” dedi
“Neden böyle düşünüyorsun?” diye sordum.
Bana bakıp hafifçe kaşlarını kaldırdı. “Sen bu lafları nereden buluyorsun?” dedi.
“Bir romanda okumuştum…Yazar öyle diyordu; diye cevap verdim
Belki biraz ortam değişir, sen de biraz gülümsersin diye söyledim,”
Çünkü aslında derdi başka, suskunluğu daha derindi… ve morali gerçekten çok bozuktu.
Ama ne olursa olsun, insanın içi bunu kabul etmiyor.
Çünkü bu sadece bir hata değil; bir karakter meselesi.
Bazen insan degisiyor evlendikten sonra taniyamiyorsun evladina
Ne anayı görür, ne babayı, ne de hakkı hukuku tanır.
Oysa olması gereken başka…
Adam çalışır, kazanır, ailesine getirir.
Kadın da emeğiyle, sevgisiyle o yuvayı ayakta tutar.
Ama bazıları yetinmez…
Kendi ailesinden aldığıyla bile yetinmez, başkasının hakkına göz diker.
İşte bu, insanın içini en çok yaralayan şeydir.
Ama dünya sadece böyle insanlardan ibaret değil…
Uzun zamandır görüşmediğimiz bir akraba evladımız var.
Bir gün gelmek istediğini söyledi.
Bizim evde o sıralar inşaat vardı, durumu anlattık.
“Başka zaman,” dedi esim.
Sonra eşime, “Yengemle de konuşmak istiyorum,” deyince şaşırdım.
Kısa bir selamlaşma olur sandım…
Ama öyle olmadı.
Yarım saatten fazla konuştuk.
Daha dogrusu onu dinledim hemide büyük bir memnuniyetle.
Yaşadigi sehirde bir büro açmış, Türkiye’den gelen frasizca
bilmeyen kadınlara ücretsiz yardımcı oluyormuş.
Öyle güzel şeyler anlattı ki…
Sadece bir akraba evladı olarak değil, bir kadın olarak da onunla gurur duydum.
Merhameti, insanlığı, başkalarına el uzatışı…
Bu devirde, her şeyin çıkar üzerine kurulduğu bir dünyada, karşılık
beklemeden hizmet etmek…
Ne kadar kıymetli bir şey.
İşte o an anladım…
Dünyada yüzsüzlük de var, iyilik de.
Geçenlerde bir başka yakınım, bildiği şeyleri bir ortamda paylaşmış.
“Bir günlük öğretmenlik yaptım,” dedi.
Ama bu küçümsenecek bir şey değil.
Bilgiyi paylaşmak, birine yol göstermek…
Bunlar büyük işler.
Ben merhametli gençleri çok seviyorum.
Çünkü merhamet herkese yakışır… ama en çok gençlere.
Onların kalbinde taşıdığı o saf iyilik, dünyaya sessizce umut olur.
İnsan zamanla öğrenir iyiliği, güzelliği, merhameti…
Hayat öğretir, bazen kırarak, bazen eksilterek.
Ama bir de vardır ki, daha yolun başındayken bunları yüreğinde hissedenler…
İşte onlar gerçekten çok nasipli insalar diye gözlemlerim.
Merhametli bir kalbe sahip olmak.
Allah nasip ettigini verir.
Çünkü kalpleri kirlenmeden, dünyaya güzel bakmayı başarırlar.
Ve belki de farkında olmadan, karanlık yerlere Rabbimizin yardimiyla nur olurlar
Evet… Bu dünyada yüzsüzler de var.
Ama iyilik de var…
Ve ben, hâlâ iyilerin varlığıyla teselli buluyorum.
İyi ki varlar… Maşallah,barik varlıklarıyla dünyayı güzelleştiren o güzel insanlar…
Böyle evlatlar yetiştiren anne babalara ne mutlu…
Onların emeği, sevgisi ve sabrı; bu dünyanın en kıymetli hediyesi gibi.
Allah sayılarınızı çoğaltsın, iyiliği çoğaltan herkesi , hepimizi, hepinizi , korusun…
Selam ve dua ile…