Kasabamızda Hıdırellez hep daha sade yaşanırdı.
Ateş üstünden atlamak, kalabalık ritüeller ya da gösterişli uygulamalar hiç olmadı bizde.
Daha çok baharın gelişini hissetmek, doğanın canlanışını izlemek ve içten içe dilek tutmak vardı.
Hıdırellez…
Baharın gelişiyle birlikte toprağın yeniden canlandığı, umutların yeşerdiği özel bir zaman.
Çocukluğumuzda bu geceye ayrı bir anlam yüklenirdi.
Kimi sessizce bir kâğıda dileğini yazardı, kimi sadece kalbinden geçirirdi.
Bir ev hayali, bir iş, sağlık, huzurlu bir yuva…
Ama hepsi gösterişten uzak, kendi halinde, içten şeylerdi.
Anneler, komşular, akrabalar bir araya gelir; kimisi kalbinden geçenleri bir kâğıda yazar, kimisi toprağa evler, arabalar çizerdi.
Herkesin içinde bir dilek, bir bekleyiş, bir umut vardı.
Zaman geçtikçe insan şunu daha iyi anlıyor: Asıl önemli olan yapılan şekiller değil,
kalbin ne söylediğidir.
Çünkü samimi bir dua, bazen en büyük kalabalıklardan daha derin bir anlam taşır.
Şükür ise çoğu zaman gözden kaçardı.
Oysa elimizde olanlar, fark etmediğimiz kadar çoktu.
Bir sofra, bir nefes, bir gün daha…
İnsan bunların kıymetini çoğu zaman sonradan anlıyor.
Hıdırellez, tarihî ve kültürel kökenleri olan bir gelenektir; ancak İslam inancının ibadet anlayışı içinde yer alan bir uygulama değildir.
Ancak burada önemli olan nokta şudur: Bir Müslüman için dilek, yardım ve şifa yalnızca Allah’tan istenir.