Kasabam

Kasabamızda Hıdırellez hep daha sade yaşanırdı.

Ateş üstünden atlamak, kalabalık ritüeller ya da gösterişli uygulamalar hiç olmadı bizde.

Daha çok baharın gelişini hissetmek, doğanın canlanışını izlemek ve içten içe dilek tutmak vardı.

Hıdırellez…

Baharın gelişiyle birlikte toprağın yeniden canlandığı, umutların yeşerdiği özel bir zaman.

Çocukluğumuzda bu geceye ayrı bir anlam yüklenirdi.

Kimi sessizce bir kâğıda dileğini yazardı, kimi sadece kalbinden geçirirdi.

Bir ev hayali, bir iş, sağlık, huzurlu bir yuva…

Ama hepsi gösterişten uzak, kendi halinde, içten şeylerdi.

Anneler, komşular, akrabalar bir araya gelir; kimisi kalbinden geçenleri bir kâğıda yazar, kimisi toprağa evler, arabalar çizerdi.

Herkesin içinde bir dilek, bir bekleyiş, bir umut vardı.

Zaman geçtikçe insan şunu daha iyi anlıyor: Asıl önemli olan yapılan şekiller değil,

kalbin ne söylediğidir.

Çünkü samimi bir dua, bazen en büyük kalabalıklardan daha derin bir anlam taşır.

Şükür ise çoğu zaman gözden kaçardı.

Oysa elimizde olanlar, fark etmediğimiz kadar çoktu.

Bir sofra, bir nefes, bir gün daha…

İnsan bunların kıymetini çoğu zaman sonradan anlıyor.

Hıdırellez, tarihî ve kültürel kökenleri olan bir gelenektir; ancak İslam inancının ibadet anlayışı içinde yer alan bir uygulama değildir.

Ancak burada önemli olan nokta şudur: Bir Müslüman için dilek, yardım ve şifa yalnızca Allah’tan istenir.

Dinimize  göre dua ve dilek yalnızca Allah’a yöneltilir

Çünkü insanın ihtiyaçlarını bilen, karşılayan ve kaderi belirleyen yalnızca O’dur.

Bu nedenle bir şey isteme, yardım dileme veya umut bağlama konusunda araya başka

vesileler koymak doğru bir inanç yaklaşımı olarak kabul edilmez.

Kur’an’da bu hakikat açıkça ifade edilir: “Dua ancak Allah’adır.” (Fâtır Suresi, 13)

Ve yine Müslüman’a düşen, yalnızca O’na yönelmek, O’ndan istemek ve O’na

güvenmektir.

Çünkü ibadetin özü, kalbin tek bir merkeze bağlanmasıdır.

İslam inancına göre, Allah dışında herhangi bir varlığa doğrudan güç atfetmek, ondan

yardım beklemek veya onu bu konuda aracı/etkili görmek “şirk” olarak değerlendirilir.

Çünkü şirk, Allah’a ait olan ilahlık ve güç vasıflarını başkasına vermek anlamına gelir.

Kur’an’da bu konu net şekilde vurgulanır: “Allah, kendisine şirk koşulmasını asla bağışlamaz.” (Nisa Suresi, 48)

Bu yüzden bir Müslüman, hangi gelenek olursa olsun, dilek ve dualarını yalnızca Allah’a yöneltir.

Çünkü dua bir ibadettir ve ibadet sadece O’na yapılır.

Ancak bir Müslüman için önemli olan, bu tür uygulamalara dini bir anlam yüklememek

ve dilek, yardım, şifa gibi beklentileri sadece Allah’tan bilmektir.

Gerçek yöneliş, gösterişli ritüellerde değil; samimi bir kalple yapılan duadadır.

İnsan ne isteyecekse, doğrudan Rabbine yönelir.

Aracıya, sembole ya da başka inançlara ihtiyaç duymaz.

Çünkü İslam’ın temel mesajı nettir: Kul, yalnızca Allah’a yönelir; yalnızca O’ndan ister ve yalnızca O’na güvenir.

Hıdırellez, kültürel bir gelenek olarak bazı toplumlarda yaşatılmış olsa da, İslam inancı açısından dinin bir parçası değildir.

Hatta bu tür geleneklere inanç boyutu yüklenmesi, yani dileklerin gerçekleşmesini onlara

bağlamak veya manevi bir güç atfetmek, inanç açısından sakıncalı görülür ve tevhid anlayışını zedeler.

Dinmizde dua, dilek ve yardım yalnızca Allah’a yöneltilir.

Çünkü her şeyin sahibi ve yöneticisi yalnızca O’dur.

Bu konuda aracı, vesile ya da bağımsız bir güç kabul etmek doğru değildir.

Kur’an’da bu hakikat açıkça bildirilir: ” Dua ancak Allah’adır.” (Fâtır Suresi, 13)

Bu nedenle Müslümanın kalbi her zaman doğrudan Allah’a yönelmelidir.

İster gelenek olsun ister alışkanlık, inanç alanına taşındığında ölçü bellidir:

Kalp yalnızca Allah’a bağlanır, güven yalnızca O’na olur.

Selamun aleykum

 

  • Related Posts

    Peygamber Efendimiz pazartesi gününe nasıl bakardı?

    …

    Read more

    Sen Merhametli Olanı Seç

    …

    Read more

    Bir yanıt yazın