Anneler Günü geldi.
Çiçekler alındı, hediyeler hazırlandı, sosyal medyada “canım annem” paylaşımları yapıldı.
Herkesin annesi fedakâr, herkesin annesi kutsal, herkesin annesi baş tacı…
Peki gerçekten mesele bu kadar tek boyutlu mu?
Toplumda annelik çoğu zaman sorgulanamaz bir alan gibi görülür.
Sanki “anne” kelimesi, her davranışı otomatik olarak doğruya çeviren bir kimliktir.
Oysa gerçek hayat böyle işlemez.
Annelik de insan olmanın bir parçasıdır; emek, sevgi ve sorumluluk içerdiği kadar hata, eksiklik ve yanlış yönlendirme de barındırabilir.
Her anne çocuğunu aynı bilinçle büyütmez.
Kimi sevgiyle, kimi korkuyla, kimi de farkında olmadan kendi iç dünyasındaki yükleri çocuğuna aktararak büyütür.
Bir çocuğun karakteri tesadüf değildir; evde gördüğü davranışların, duyduğu sözlerin ve yaşadığı ortamın bir sonucudur.
Bazen saygı öğretilir, bazen saygısızlık normalleştirilir.
Bazen vicdan inşa edilir, bazen çıkarcılık…
Ve çocuk, çoğu zaman gördüğünü öğrenir.
Bu nedenle annelik sadece biyolojik bir bağ değil; aynı zamanda büyük bir sorumluluktur.
Çocuğa sadece yaşamı değil, doğruyu, yanlışı, hakkı ve adaleti de öğretmeyi gerektirir.
Diğer yandan kültür ve kimlik meselesi de göz ardı edilmemelidir.
Çocuk, hangi değerle büyürse onunla düşünür.
Kendi köklerinden uzak, kendi diline yabancı bir şekilde büyüyen bir çocuk için kimlik arayışı daha zorlu hale gelebilir.
Bu yüzden mesele sadece büyütmek değil, doğru bir yön de verebilmektir.
Tüm bunlar konuşulurken Anneler Günü’nün kendisi de tartışmasız bir şekilde ele alınmalıdır.
“Cennet annelerin ayakları altındadır” gibi derin bir inanca sahip bir toplumda, anneliği yalnızca bir güne indirgemek zaten başlı başına düşündürücüdür.
Çünkü annelik; bir güne, bir hediyeye ya da bir çiçeğe sığmayacak kadar büyük bir değerdir.
Geçen yıl Anneler Günü’nde sokakta annelere “Ne hediye istersiniz?” diye sorulduğunu izledim.
Kimisi altın, kimisi ayakkabı istedi. İzlerken içimde bir hüzün oluştu.
Çünkü annelik gibi derin bir emeğin, bir çeyrek altınla ya da maddi bir beklentiyle ölçülmesi insana düşündürücü geliyor.
Elbette hediye vermek, hatırlamak güzeldir. Ancak bu, anneliğin değerini belirleyen bir ölçü haline gelmemelidir.
Aynı zamanda bu tür özel günlerde, toplumun farklı kesimlerini de unutmamak gerekir.
Evladını kaybetmiş olanlar, anne olamayanlar ya da bu duyguyu farklı şekilde yaşayan insanlar için bu günler hassas anlamlar taşıyabilir.
Bu yüzden kutlamalar yapılırken duyarlılık da elden bırakılmamalıdır.
Anneler Günü isteyen elbette kutlayabilir kendi inancina bagli davranabilir.
Ancak bu kutlama, gösteriden çok farkındalık içermelidir.
Sevgiyi ifade etmek güzeldir; fakat bu sevgi başkalarını incitmeden, ölçüsünü kaybetmeden yaşanmalıdır.
Sonuç olarak anneliği yüceltmek, onu sorgulanmaz hale getirmek değildir.
Gerçek annelik; sadece doğurmak değil, doğruyu öğretmek, vicdan kazandırmak ve sorumluluk bilinci aşılamaktır.
Sevgi önemlidir ama sevgi, gösterişe ve tüketime dönüştüğünde özünü kaybeder.
Gerçek değer, içten yaşanan ve hayatın tamamına yayılan sevgidir.
Ve en önemlisi: Hiçbir özel gün, insan hassasiyetlerinin önüne geçmemelidir.
Sevgi hatırlanmalı ama ölçülü, saygılı ve bilinçli bir şekilde yaşanmalıdır.
Selam ve dua ile…