Zihni Biraz Sessize Almak

Bazen insanın yorgunluğu fiziksel olmuyor.
Gün içinde çok ağır bir iş yapmasa bile zihni sürekli meşgul olduğu için tükenmiş hissedebiliyor.
Sabah uyanır uyanmaz telefona bakmak, gün boyunca bildirim sesleri duymak, kısa
videolar arasında durmadan geçiş yapmak, akşam televizyon karşısında saatler geçirmek…
Bunların hepsi fark edilmeden beynin sürekli uyarılmasına neden oluyor.
Zihin dinlenmeye fırsat bulamadan bir içerikten diğerine geçiyor.
Bu yüzden birçok insan gün sonunda “hiçbir şey yapmadım ama çok yoruldum” hissini yaşamaya başladı.
Telefonlar ve televizyonlar artık sadece araç değil; çoğu zaman sessizlikten kaçış yöntemi hâline geldi.
Can sıkılınca, düşünmek istemeyince, kısa bir boşluk oluşunca elimiz otomatik olarak telefona gidiyor.
Televizyon da çoğu evde bazen sadece “arka planda bir ses olsun” diye açık kalıyor.
Oysa beyin gerçekten sessizliğe ihtiyaç duyuyor.
Sürekli bir şey izlemek ya da tüketmek dikkat sistemini yoruyor, odaklanmayı zorlaştırıyor ve insanın iç dünyasıyla baş başa kalmasını engelliyor.
Özellikle sosyal medya, beynin hızlı dopamin sistemini sürekli çalıştırıyor.
Kısa videolar, sonsuz kaydırma hissi, sürekli yeni içerik görmek…
Beyin her birkaç saniyede bir yeni uyaran aldığı için zamanla normal hayat yavaş ve sıkıcı gelmeye başlayabiliyor.
Bir süre sonra kitap okumak, uzun bir sohbet etmek hatta sadece sessizce oturmak bile zorlaşabiliyor.
Çünkü zihin sürekli hız isteyen bir düzene alışıyor.
Bu yüzden telefon ve televizyon detoksu aslında teknolojiyi tamamen hayatından çıkarmak anlamına gelmiyor.
Amaç, ekranlarla araya küçük bir mesafe koyup zihni biraz rahatlatmak.
Mesela sabah uyandıktan sonra ilk yarım saat telefona bakmamak bile fark yaratabiliyor.
Aynı şekilde uyumadan önce televizyonu kapatıp biraz sessiz kalmak, müzik dinlemek ya da sadece düşünmek bile zihnin sakinleşmesine yardımcı oluyor.
Küçük değişiklikler zamanla büyük etkiler bırakabiliyor.
ilginç tarafı şu: İnsan ekran süresini azalttığında ilk başta huzursuzluk hissedebiliyor.
Çünkü beyin sürekli ekrana alışmış oluyor.
Telefonu eline almamak garip geliyor, sessizlik sıkıcı hissettirebiliyor.
Ama biraz zaman geçince dikkat süresi toparlanmaya başlıyor.
İnsan daha sakin düşündüğünü, daha iyi uyuduğunu ve zihninin daha az dağınık olduğunu fark ediyor.
Gün içinde zamanın daha yavaş aktığını hissetmek bile mümkün oluyor.
Aslında mesele telefonu tamamen bırakmak değil.
Teknoloji artık hayatın bir parçası.
Önemli olan, kontrolün kimde olduğu.
Telefonu bilinçli kullanmak başka, sürekli refleks hâlinde ekrana yönelmek başka şey.
Detoksun amacı da tam olarak burada başlıyor: ekranları hayatın merkezinden biraz
çıkarıp zihne  yeniden nefes alacak alan açmak.
  • Related Posts

    Peygamber Efendimiz pazartesi gününe nasıl bakardı?

    …

    Read more

    Sen Merhametli Olanı Seç

    …

    Read more

    Bir yanıt yazın