Selamün aleyküm.
Eğer bir eve misafirliğe gidiyorsanız, ev dağınıksa, tozluysa, hatta ev sahibinin üzerinde ter kokusu varsa; o eve bir daha gitmeyin.
Ama sebebi ev sahibinin pis olması değil; sizin kalbinizin çirkin, karakterinizin ise adi olmasıdır.
Çünkü size kapısını açan insanın evindeki tozu görüp, gönlündeki emeği göremiyorsanız, sorun o evde değil, sizin bakışınızdadır.
Adam seni evine çağırmış, sofrasına oturtmuş, çayını koymuş, elindekini paylaşmış. Sen karnını doyurup kapıdan çıkar çıkmaz evin dedikodusunu yapıyorsan, kusura bakma ama sen misafir değilsin; bedava denetçisin.
Ev dağınık mı? Toplanır.
Tozlu mu? Silinir.
Ter kokuyor mu? Duş alınır.
Hayatın kendisi dağınık mı? Zamanla düzelir.
Ama nankörlüğü, kibri ve iki yüzlülüğü temizlemek o kadar kolay değildir.
Beğenmediysen bir daha gitmezsin.
Kimse seni zorla o kapıdan içeri sokmuyor.
Ama hem yemeğini yiyeceksin, hem çayını içeceksin, hem ikramını kabul edeceksin, sonra da millete
“Ya onun evi şöyleydi, böyleydi” diye anlatacaksın.
Bu edep değil. Bu karakter eksikliğidir.
Misafirlikte ev aramazsın, insan ararsın.
Bir insanın evindeki kusuru anlatmadan önce dönüp kendi kusurlarına bakmak gerekir.
Çünkü başkasının evindeki bir avuç tozu görmek kolaydır; kendi kalbindeki kiri görmek herkesin harcı değildir.
Çünkü bazılarının evi dağınık olabilir; fakat asıl dağınıklık, insanın karakterinde olunca onu
toparlamak çok daha zordur.
Beğenmiyorsan gitme.
Saygı duymuyorsan oturma.
Ama sana yapılan iyiliği kabul edip ardından insanı kötüleme.
Çünkü mesele evin temizliği değil.
Mesele, senin nasıl bir insan olduğun.
Şimdi bir düşünün bakalım:
Size kapısını açan insanın evindeki bir avuç toz mu daha büyük kusur, yoksa o insanın
ikramını kabul edip arkasından konuşmak mı?
Selam ve dua ile