Ruhumuz Geride Kalmasın

Ruhumuz Geride Kalmasın

Gazetede okuduğum bir yazı beni derinden düşündürdü.

Bir zamanlar Afrika’da kayıp bir şehri arayan arkeologlar, yanlarındaki yükleri hayvanlar ve yerlilerin yardımıyla taşıyarak uzun bir yolculuğa çıkmışlar.

Günlerce balta girmemiş ormanlardan geçmiş, nehirleri aşmış, çağlayanları geride bırakmışlar. Hedeflerine ulaşmak için durmadan ilerliyorlarmış.

Fakat bir gün yerlilerden bazıları aniden durmuş. Taşıdıkları yükleri yere bırakmış ve sessizce beklemeye başlamışlar.

Arkeologlar bu duruma anlam verememiş. Bir an önce varmak istedikleri yere ulaşmak için neden beklediklerini sormuşlar. Ancak yerliler suskunluklarını korumuş.

Sonunda onların dilini bilen rehber durumu şöyle açıklamış:

“Çok hızlı gidiyoruz. Ruhlarımız geride kalıyor.”

Bu söz ne kadar da derin bir anlam taşıyor…

Bugün bizler de hayatın içinde aynı telaşla koşup durmuyor muyuz?

Hızlı kararlar veriyor, düşünmeden konuşuyor, bazen bir hedef uğruna kırmamamız gereken gönülleri kırıyor, görmememiz gereken yanlışları görmezden geliyoruz.

O hedefe ulaşmak için ne kul hakkı düşünülüyor ne de mazlumun ahı…

Oysa bazen durabilsek…

Bir an gözlerimizi kapatıp iç dünyamıza doğru sessiz bir yolculuğa çıkabilsek…

Kendimizi sakince dinleyip nerede hata yaptığımızı sorgulayabilsek…

Ne güzel olurdu.

Çocukluğumdan hatırlıyorum.

Nazilli’den Bozdoğan’a giderken Akçay üzerindeki köprü tek şeritliydi.

Bir araç geçerken diğeri köprünün başında beklerdi.

Köprünün iki tarafında da bir tabela vardı.

Üzerinde sadece tek bir kelime yazardı:

“Yavaşça…”

Ne kadar sade ama ne kadar anlamlı bir öğüt…

Belki de hayatın birçok noktasında ihtiyacımız olan tam da budur: Yavaşça…

İnsanın kendisiyle yüzleşebilmesi kolay değildir.

Kimi zaman sancılıdır, kimi zaman huzur verir.

Fakat insan ancak kendisiyle baş başa kalabildiğinde olgunlaşır, kendini tanır ve hayatın anlamını daha derinden kavrar.

Kafanızın dağınık olduğu bir gün, sessizce bir yere oturun.

Ya da dışarı çıkıp gökyüzüne bakın.

Milyarlarca yıldızı kusursuz bir düzen içinde tutan kudreti düşünün.

Sonbaharda yapraklarını döken ağaçları, bahar geldiğinde yeniden yemyeşil yapraklarla ve rengârenk çiçeklerle süsleyen rahmeti düşünün.

Bütün bunları yaratanın büyüklüğünü ne kadar fark ediyoruz?

Ne kadar tefekkür ediyoruz?

Bir gün biri bana:

“Sen yalnızlığı seviyorsun.” demişti.

Oysa yalnızlığı sevmiyorum.

Sadece hiçbir zaman yalnız olmadığımı biliyorum.

Hz. Ali’nin şu sözü ne kadar anlamlıdır:

“Sen kendini küçük bir cisim sanırsın; hâlbuki en büyük âlem sende gizlidir.”

Belki de çoğumuz bunun farkında bile değiliz.

İşte bu yüzden, o Afrika kafilesinin sözü kulağımızda hep yankılansın:

“Çok hızlı gidiyoruz. Ruhlarımız geride kalıyor.”

Ruhumuzla bedenimiz arasındaki mesafeyi büyütmeyelim.

Arada bir duralım.

Kendimizi dinleyelim. İçimize dönelim.

Geldiğimiz yolları, yaşadığımız tecrübeleri ve elimizdeki nimetleri sindirelim.

Tavşan ile kaplumbağanın hikâyesini hepimiz biliriz. Marifet hızlı koşmakta değil; doğru yolu bilmekte, sabırla ve sebatla yürüyebilmektedir.

Çünkü insan aceleyle değil, farkındalıkla yol aldığında gerçek hedefine ulaşır.

Durup biraz kendimizi dinlesek…

İçimize dönüp bir baksak…

Ruhumuzun sesine kulak versek…

Ne güzel olurdu…

  • Related Posts

    Peygamber Efendimiz pazartesi gününe nasıl bakardı?

    …

    Read more

    Sen Merhametli Olanı Seç

    …

    Read more

    Bir yanıt yazın