Tam da şu andır🌹.

Yarın Değil, Tam da Şu An

Geçenlerde bir hadis okudum. Okuduktan sonra uzun uzun düşündüm, kendimi sorguladım:“Yarıncılar, erteleyenler helâk oldu.”(sav)

Ne kadar da tanıdık geliyor değil mi?

“Bugün olmaz…”

“Yarın yaparım…”

“Hele şu işler bir düzelsin…”

“Çocuklar biraz büyüsün…”

“Okul bitsin…”

“Emekli olayım, o zaman daha çok ibadet ederim…”

Sanki hepimizin hayatında bir şekilde yer etmiş cümleler bunlar.

Dünya işleri için plan yapmak elbette güzeldir.

Hepimizin hedefleri, sorumlulukları ve yetiştirmeye çalıştığı işleri vardır.

Ancak bazen fark etmeden hayatımızın en önemli meselelerini de erteliyoruz.

Özellikle de Rabbimizle aramızdaki bağı…

Bir namazı…

Bir tövbeyi…

Bir duayı…

Bir Kur’an sayfasını…

Bir iyiliği…

Sonra da kendi kendimize, “Daha vakit var.” diyoruz.

Ama gerçekten var mı?

Yarına çıkacağımızın garantisi var mı?

Yok.

Büyüklerimizin anlattığı güzel bir kıssa vardır.

Adamın biri yol kenarına diken ekmiş.

İlk zamanlar kimseye zararı yokmuş gibi görünmüş.

Fakat günler geçtikçe dikenler büyümüş, uzamış ve gelip geçen insanları rahatsız etmeye başlamış.

İnsanlar ona:

“Şu dikenleri sök artık.” demişler.

Ama adam her defasında işi ertelemiş.

Bir gün Allah dostlarından biri gelip:

“Evladım, şu dikenleri söksen iyi olur.” demiş.

Adam ise rahat bir şekilde:

“Bugün olmazsa yarın sökebilirim.

Daha çok zaman var.” diye cevap vermiş.

Bunun üzerine o zat şöyle demiş:

“Hep yarın diyerek bu işi erteliyorsun.

Oysa günler geçtikçe dikenler büyüyüp güçleniyor, sen ise güç kaybediyorsun.

Dikenler gençleşiyor, sen ihtiyarlıyorsun.”

Bu söz yalnızca yol kenarındaki dikenleri anlatmaz.

Bazen o dikenler bizim kötü alışkanlıklarımızdır.

Bazen günahlarımızdır.

Bazen ihmal ettiğimiz ibadetlerimizdir.

Bazen de nefsimizin bizi oyaladığı şeylerdir.

Bugün vazgeçmediğimiz bir yanlış, yarın daha güçlü hâle gelir.

Bugün başlamadığımız bir ibadet, yarın daha zor görünür.

Bugün kılmadığımız namaz, yarın nefse daha ağır gelir.

Bu yüzden ertelemek, çoğu zaman insanın fark etmediği bir tuzaktır.

Çünkü yarın diye diye bazen yıllar geçer.

Sonra dönüp bakarız ki ömür de geçmiş…

Oysa Allah’a kulluk için belirlenmiş bir yaş yoktur.

“Önce okul bitsin…”

“Önce işimi kurayım…”

“Önce emekli olayım…”

Diyebiliriz.

Ama ölümün takvimi bizim planlarımıza göre işlemiyor.

Bu yüzden Rabbimiz bize bugünü verdi.

Şu anı verdi.

Nefes alıyorsak hâlâ fırsatımız var demektir.

Namaz sadece bir görev değildir.

Namaz, kulun Rabbiyle buluşmasıdır.

Kalbin huzur bulmasıdır.

Ruhun nefes almasıdır.

İnsan hayatının ilk gününde kulağına ezan okunur.

Daha hiçbir şey bilmiyorken Allah’ın adıyla tanışır.

Bu, Rabbimizin kullarına olan rahmetinin ve çağrısının güzel bir işaretidir.

Bugün öğrenmek isteyen için kapılar açıktır.

Yeter ki insan istemeyi bilsin.

Yeter ki gönlünde bir adım atma arzusu olsun.

İnsanlar değişen birini görünce bazen şaşırırlar.

Fakat önemli olan insanların ne dediği değil, Allah’ın kulundan razı olmasıdır.

Bu nedenle kimseyi yargılamadan, kimseyi küçümsemeden, güzel ahlakla ve güzel örnek olarak yaşamaya çalışmak gerekir.

Çünkü hidayet Allah’tandır.

Bizim görevimiz ise doğruyu aramak ve güzelliği yaşamaya gayret etmektir.

Sabah akşam şikâyet etmek yerine, gözlerimizi açtığımızda:

“Şükürler olsun Rabbim.

Bana bir gün daha verdin.” diyebilmek ne büyük nimettir.

Şükür arttıkça huzur artar.

İbadet arttıkça kalp yumuşar.

Allah’a yaklaştıkça insan kendini daha güvende hisseder.

Ömür bizimle birlikte beklemiyor.

Günler geçiyor.

Fırsatlar geçiyor.

Biz de geçiyoruz.

Bu yüzden Rabbimize yaklaşmak için en güzel zaman; dün değil, yarın değil…

Tam da şu andır.

Rabbim bizleri iyiliklerini, dualarını, tövbelerini ve ibadetlerini yarına bırakmayan kullarından eylesin.

Âmin.

Facebook

  • Related Posts

    Peygamber Efendimiz pazartesi gününe nasıl bakardı?

    …

    Read more

    Sen Merhametli Olanı Seç

    …

    Read more

    Bir yanıt yazın