Bazen geçmişe çok takılabiliyoruz.

Onlar bir ümmetti, gelip geçti. Onların kazandıkları kendilerinin, sizin kazandıklarınız da sizindir. Ve siz onların amelerinden sorulacak değilsiniz.(Bakara 2:134)

Bu ayeti okuyunca insanın aklına şu geliyor: Biz bazen geçmişe çok takılabiliyoruz.

“Dedelerimiz şöyleydi, büyüklerimiz böyleydi, şu topluluktanız, bu ailedeniz…” diye düşünüyoruz.

Ayet ise çok sade bir şekilde şunu hatırlatıyor:

“Onlar yaşadılar ve gittiler. Yaptıklarının karşılığını onlar alacak.

Siz de kendi yaptıklarınızın karşılığını alacaksınız.”

Yani Allah insanı başkasının hayatına göre değil, kendi hayatına göre değerlendiriyor.

Çok salih bir ailenin çocuğu olmak tek başına yeterli olmadığı gibi, kötü bir çevrede büyümek de insanın kaderini belirlemiyor.

Herkesin önünde kendi yolu var.

Ben bu ayetin insana bir özgürlük de verdiğini düşünüyorum.

Çünkü bazen insanlar geçmişin yükünü taşır: “Ailem böyleydi.”

Çevrem şöyleydi.” “Eskiden şu hatalar yapılmış.”

“Biz bugün ne yapıyoruz ona bakmak gerekir..”

Bu yüzden ayet hem sorumluluk hem de umut içeriyor.

Sorumluluk içeriyor; çünkü kendi amellerimizden kaçamayız.

Umut içeriyor; çünkü başkalarının hataları yüzünden mahkûm da değiliz.

Sana bir soru sorayım: Bu ayeti okuduğunda sende en çok hangi kısmı dikkat çekiyor?

“Onların kazandıkları kendilerinin” kısmı mı, yoksa “sizin kazandıklarınız da sizindir“ kısmı mı?

Bakara Suresi’nin bu ayeti insana çok derin bir hakikati hatırlatıyor

Bazen insanlar geçmişle övünür, atalarının başarılarını anlatır ya da geçmişte yapılan hataların yükünü taşır.

Allah bu ayette dikkatimizi bugüne çeviriyor:

“Onlar bir ümmetti, gelip geçti.”

Yani onlar kendi hayatlarını yaşadılar, imtihanlarını verdiler ve Rablerine döndüler.

Artık onların hesabı kendilerine aittir.

Ardından ayet şöyle devam ediyor:

“Onların kazandıkları kendilerinin, sizin kazandıklarınız da sizindir.”

Ne kadar sade ve açık bir ifade…

İnsan, başkasının iyilikleriyle yükselemez; başkasının hatalarıyla da mahkûm olmaz.

Herkes kendi niyetiyle, kendi gayretiyle ve kendi amelleriyle değerlendirilir.

Son cümle ise sorumluluğun sınırını çiziyor:

“Ve siz onların amellerinden sorulacak değilsiniz.”

Allah bizden geçmiş insanların hesabını istemeyecek.

Bizden istenen, kendi kalbimize, sözlerimize ve davranışlarımıza bakmamızdır.

Bu yüzden bu ayet, insanı başkalarıyla meşgul olmaktan çok kendi muhasebesine yönlendirir.

Belki de ayetin bize verdiği en güzel mesaj şudur:

Geçmişe takılıp kalmak yerine bugün nasıl bir insan olduğumuza odaklanmalıyız.

Çünkü yarın karşımıza çıkacak olan, başkalarının değil, kendi kazandıklarımız olacaktır.

Peygamber Efendimiz Hz. Muhammed (s.a.v.) şöyle buyurmuştur:

“Ey Kureyş topluluğu! Kendinizi Allah’ın azabından koruyun. Ben sizi Allah’ın huzurunda kurtaramam.

Ey Fatıma bint Muhammed! Malımdan dilediğini iste; fakat Allah’ın huzurunda sana bir fayda sağlayamam.”

Resûlullah Efendimiz (s.a.v.) şöyle buyurmuştur:“Kimin ameli onu geri bırakırsa, nesebi (soyu) onu ileri götürmez.”

Yani insanın Allah katındaki değeri, soyuna, ailesine ya da geçmişine değil; imanına ve kendi amellerine bağlıdir. 

Hz. İbrahim ve Hz. İsmail’in Duası (Bakara 2:127)

Okunuşu:Rabbenâ tekabbel minnâ inneke entes-semî’ul alîm.

Türkçe Meali:Rabbimiz! Bizden kabul buyur. Şüphesiz Sen işiten ve bilensin.

Allahümme ainnî alâ zikrike ve şükrike ve husni ibâdetik.

Meali: Allah’ım! Seni zikretmekte, Sana şükretmekte ve Sana en güzel şekilde kulluk etmekte bana yardım et.  Âmin. 🤲🌷

Selam ve dua ile  
  • Related Posts

    Peygamber Efendimiz pazartesi gününe nasıl bakardı?

    …

    Read more

    Sen Merhametli Olanı Seç

    …

    Read more

    Bir yanıt yazın