Însan, hayatın koşuşturması içinde çoğu zaman cebini doldurmanın derdine düşüyor; ama kalbinin neyle dolduğunu pek sorgulamıyor.
Oysa Allah, kıyamet günü bize ne kadar kazandığımızı değil, o kazancı nasıl elde
ettiğimizi ve kalbimizi neyle meşgul ettiğimizi soracak.
Düşünelim… Gün içinde kaç kez telefonumuza bakıyoruz, peki kalbimize kaç kez bakıyoruz?
Kaç kez “Bugün Rabbimi razı edecek ne yaptım?” diye kendimize soruyoruz?
Yoksa bütün telaşımız, birkaç yıllık dünya hayatı için mi?
Kur’an’da sık sık dünya hayatının geçici olduğu hatırlatılır.
Buna rağmen sanki hiç ölmeyecekmiş gibi plan yapıyor, kırıyor, kırılıyor, hırslarımızın peşinden koşuyoruz.
Sonra bir gün hiç beklemediğimiz bir haber geliyor.
Bir cenaze, bir hastalık ya da bir ayrılık…
İşte o an anlıyoruz ki aslında hiçbir şey bizim kontrolümüzde değilmiş.
Belki de en büyük kayıp, malı kaybetmek değildir.
En büyük kayıp; vicdanını kaybetmek, merhametini yitirmek ve Allah’ı hatırlamadan yaşamaya alışmaktır.
Çünkü kalp, Rabbinden uzaklaştıkça dünya büyür, ahiret küçülür.
Şu soruyu kendimize sormaktan çekinmeyelim: Eğer bugün son günüm olsaydı,
yaptıklarımdan hangisini yanıma almak isterdim?
Kırdığın kalpleri mi, biriktirdiğin paraları mı, yoksa gizlice yaptığın bir iyiliği mi?
Bilerek yaptigin fitneligi mi? Sevinçle yaptigin ibadetler mi ?
İnsan bazen büyük günahlardan değil, küçük ihmallerden uzaklaşır Rabbinden.
Ertelediği bir tövbe, geciktirdiği bir namaz, “Sonra yaparım.” dediği bir iyilik…
Derken kalp yavaş yavaş katılaşır.
Farkına bile varmadan.
Allah’ın rahmeti ise her zaman açıktır.
Yeter ki insan dönmeyi istesin.
Çünkü Rabbimiz, kendisine yönelen kulunu geri çevirmez.
Belki de bugün durup kendimize şu soruyu sormanın tam zamanıdır:
Kalbim, Allah’a mı yakınlaşıyor; yoksa dünyaya mı bağlanıyor?
Bu sorunun cevabı, sadece bugünkü hayatımızı değil, ebedî hayatımızı da şekillendirecek.
Însallah