Selamun aleykum
Dilimizde sıkça duyduğumuz ama belki de üzerinde en az düşündüğümüz sözlerden biridir:
“Elhamdülillâhi alâ kulli hâl.”
Anlamı çok kısa gibi görünür:
“Her hâlim için Allah’a hamd olsun.”
Peki hiç kendimize şu soruyu sorduk mu?
Gerçekten her hâlimiz için Allah’a hamd ediyor muyuz?
Yeni bir ev aldığımızda…
Bir iş bulduğumuzda…
Sağlığımız yerinde olduğunda…
Sevdiklerimiz yanımızdayken…
“Elhamdülillah.” demek kolay geliyor.
Peki ya işler istediğimiz gibi gitmediğinde?
Bir duamız geciktiğinde…
Bir yakınımız bizi kırdığında…
Hastalandığımızda…
Maddi sıkıntılar yaşadığımızda…
Kalbimiz yorulduğunda…
Sabır taşımız çatlamak üzere olduğunda…
İşte o zaman dilimizden aynı cümle dökülebiliyor mu?
“Elhamdülillâhi alâ kulli hâl.”
Aslında bu sözün değeri tam da burada ortaya çıkıyor.
Çünkü hamd etmek, sadece nimet geldiğinde söylenen bir teşekkür cümlesi değildir.
Hamd; Allah’ın verdiğine de, vermediğine de, geciktirdiğine de, biz göremesek bile takdir ettiği hikmete güvenmektir.
Elbette insan üzülür.
Kırılır.
Ağlar.
Bazen öfkelenir.
Bazen de “Neden?” diye sorar.
Bunlar insan olmanın bir parçasıdır.
İslam bizden taş gibi duygusuz olmamızı istemez.
Peygamber Efendimiz ﷺ de hüzünlenmiş, gözyaşı dökmüş, sevdiklerini kaybetmenin acısını yaşamıştır.
Fakat hiçbir zaman Rabbine olan güvenini kaybetmemiştir.
İşte “Elhamdülillâhi alâ kulli hâl” demek de tam olarak budur.
“Rabbim… Ben bugün yaşadığımın sebebini bilmiyor olabilirim.
Ama Sen biliyorsun. Ben sadece bugünü görüyorum; Sen ise geçmişi, bugünü ve geleceği birlikte biliyorsun.
Bu yüzden Sana hamd ediyorum.”
Ne kadar büyük bir teslimiyet…
Düşünelim…
Bugün üzüldüğümüz kaç olayın daha sonra bizim için bir hayır olduğunu gördük?
Kaç kez “İyi ki olmamış.” dedik?
Kaç kapı yüzümüze kapandı ama ardından çok daha hayırlısı açıldı?
İşte biz sadece bir sayfayı okurken, Allah bütün kitabı bilir.
Bu yüzden bazen verilmemesi de nimettir.
Bazen gecikmesi de rahmettir.
Bazen kaybetmek bile kazanmaktır.
İnsan bunu hemen anlayamaz.
Ama zaman geçtikçe “Meğer Rabbim beni koruyormuş.” demeye başlar.
Belki bugün taşıdığımız yük, günahlarımızın affına vesile oluyor.
Belki ettiğimiz sabır, ahirette büyük mükâfatlarla karşılık bulacak.
Belki de Allah bizi, dünyaya fazla bağlanmayalım diye eğitiyor.
O hâlde neden sadece mutlu olduğumuzda hamd edelim?
Neden üzüldüğümüzde de “Elhamdülillâhi alâ kulli hâl.” demeyelim?
Çünkü bu söz, sıkıntıyı inkâr etmek değildir.
Acıyı yok saymak değildir.
Bu söz, “Rabbim, Seni anlamasam da Sana güveniyorum.” diyebilmektir.
İşte gerçek teslimiyet budur.
Belki de bu yüzden müminin en güzel özelliklerinden biri, hâli değişse de Rabbine olan bağlılığının değişmemesidir.
Sevinçte hamd…
Üzüntüde hamd…
Bollukta hamd…
Darlıkta hamd…
Sağlıkta hamd…
Hastalıkta hamd…
Çünkü hamd, yaşadığımız şartlara değil; bizi her şartta gören, duyan ve yalnız bırakmayan Allah’adır.
Bugün kendimize şu soruyu soralım:
Ben Allah’a sadece istediğim olduğunda mı hamd ediyorum, yoksa her hâlimde O’na güvenebiliyor muyum?
Belki de “Elhamdülillâhi alâ kulli hâl” cümlesi, sadece dilimizde kalan bir söz olmamalı.
Kalbimize yerleşmeli…
Hayatımıza yön vermeli…
Çünkü bazen bir mümini ayakta tutan şey, sahip olduğu imkânlar değil; dilinden düşmeyen şu cümledir:
“Elhamdülillâhi alâ kulli hâl.”
Rabbim bizlere, nimette şükreden, imtihanda sabreden, her durumda Sana yönelen ve her hâlinde
“Elhamdülillâhi alâ kulli hâl” diyebilen kullarından olmayı nasip eylesin.
Âmin.