Gazetede okuduğum bir haber, uzun süre aklımdan çıkmadı o senelerde…
6 Şubat depremlerinden sonra yaşanan bir olaydı.
Depremzede bir vatandaş, işlerini halledebilmek için araç kiralamak ister. Bir telefon numarası bulur ve arar.
Karşı taraf önce adresini, kimlik bilgilerini sorar. Ardından beklenmedik bir soru yöneltir:
“Abi, sen depremzede misin?”
Adam, kısa bir duraksamanın ardından “Evet.” diye cevap verir.
Telefonun diğer ucunda derin bir sessizlik olur.
Depremzede merakla sorar:
“Hayırdır, ne oldu?”
Karşı taraftan gelen cevap ise insanı hem şaşırtıyor hem de düşündürüyor: “Abi, biz
dolandırıcıyız. Ama deprem acısı yaşamış birini dolandırmak içimize sinmiyor.
Sen git, bu işi düzgün yapanlarla anlaş.”
Haberi okurken bir an durup düşündüm.
İnsanları kandırarak geçinen birinin bile “Bu kadarı olmaz.” dediği bir noktaya gelmesi
ne kadar düşündürücü…
Allah hidayet nasip etsin o insani
Çünkü aynı günlerde depremzedelerin umutlarını çalanlar, yardım malzemelerini
satanlar, fahiş kiralar isteyenler, insanların en çaresiz anını fırsata çevirenler de vardı.
Demek ki vicdan, bazen hiç ummadığınız yerde karşınıza çıkabiliyor; bazen de olması
gereken yerde hiç bulunmayabiliyor.
Bu haber günlerce “Dolandırıcının bile vicdanı varmış.” diye konuşuldu.
Ben ise başka bir cümle kurdum içimden:
Asıl korkulması gereken, dolandırıcı olmak değil; vicdanını kaybetmiş olmaktır.
Allah hiç kimseyi vicdanından ayırmasın.
Hiç kimseyi şaşırtmasın.
Acılar üzerinden kazanç sağlamayı aklından bile geçirenlerden değil, yaraları sarmaya
çalışanlardan eylesin.
Bir de ogünlerde “İzmir’in dağlarında çiçekler açar…” marşını hep bir ağızdan
söylemeye çağıranlar vardi.
Katılmak isteyen varsa buyursun.
Ama önce şu sorunun cevabını da versin:
Bu ülkenin dağlarında çiçek açtıracak olan, sloganlar mı; yoksa zor günde birbirine sahip
çıkan vicdanlar mı?
Selam ve dua ile