Hediye, sevginin dilidir; hesabın değil.

“Birbirinize hediye verin ki birbirinizi sevesiniz.”

(İmam Buhârî, el-Edebü’l-Müfred)

Dikkat edelim… Efendimiz (sav) “Hediyeleşin ki birbirinizden alacağınız olsun.” buyurmuyor.

“Birbirinizi sevesiniz.” buyuruyor.

Çünkü hediye, sevginin dilidir; hesabın değil.

Kur’an-ı Kerim’de de Rabbimiz iyiliğin karşılığının iyilik olduğunu bildirir:

“İyiliğin karşılığı ancak iyiliktir.”(Rahmân, 55:60)

Bir Müslüman iyilik yaparken önce Allah’ın rızasını gözetir.

Çünkü bilir ki asıl karşılığı insanlardan değil, Rabbinden beklenir.

Yine Kur’an’da Allah Teâlâ şöyle buyurur:

“Biz sizi ancak Allah rızası için doyuruyoruz; sizden ne bir karşılık ne de bir teşekkür bekliyoruz.”(İnsan, 76:9)

İşte müminin gönlü böyle olmalıdır.

Verirken hesap yapmayan, iyiliğini Allah’a emanet eden bir gönül…

Elbette bazı bölgelerde yıllar içinde “Bugün ben altin  taktım, yarın sen de bana

takarsın.” şeklinde bir örf oluşmuş olabilir.

Buna kimseyi ayıplamak için değil, örfün bir parçası olarak bakılabilir.

Fakat unutmamak gerekir ki, hediyenin ruhu; karşılık beklemek değil, gönülden vermektir.

Belki de kendimize şu soruyu sormalıyız:

Ben bu iyiligi  gerçekten Allah rızası için mi yapiyorum  yoksa günü geldiğinde geri almak için mi?

Çünkü niyet amelin ruhudur.

Gönülden verilen küçücük bir hediye bile Allah katında çok büyük olabilir.

Rabbim bizleri; verdiğini unutan, yapılan iyiliği başa kakmayan, gönülleri hediyeleriyle

değil, ihlasıyla zenginleştiren kullarından eylesin.

Âmin.

  • Related Posts

    Her güzel başlangıçta Allah’ın adı…

    …

    Read more

    Kendinden vazgeçme!

    …

    Read more

    Bir yanıt yazın