Öyle insanlardı onlar.

Bir gün, yıllar sonra eski mahalleme döndüm.

Belki de yaptığım şey gerçekten dönmek değildi.

Belki sadece çocukluğumun peşinden gitmiştim.

Sokaklara baktım…

Sokaklar artık benim bildiğim sokaklar değildi.

Binalar yükselmişti. Ahşap evlerin yerinde beton duvarlar vardı.

Bir zamanlar portakal bahçelerinin uzandığı yerlerde apartmanlar yükseliyordu.

Eski evlerin  yerini betonlar almıştı.

 Gözlerimi kapattığımda her şey yeniden eski hâline geldi.

Bir anda kendimi çocukluğumun içinde buldum.

Sokağın ortasında yakar top oynayan çocuklar…

İp atlayan kızlar…

Voleybol oynayanlar…

Bir köşede birbirine laf yetiştirip neseli kadinlar…

Ve o sesler…

Allah’ım…

O sesleri yıllardır duymamıştım.

Çocuk kahkahaları…

Ayakkabıların taş zeminde çıkardığı sesler…

Bir annenin pencereden çocuğuna seslenişi:“Eve gel!”

Biz çocuklar eve girmek istemezdik.

Çünkü sokak bizim dünyamızdı.

Akşam olana kadar oynardık.

Güneş yavaş yavaş iner, sokak gölgelenmeye başlardı.

Sonra mahalleden birinin sesi duyulurdu:

“Haydi çocuklar, yeter artık! Eve!”

İstemeye istemeye dağılırdık.

Şimdi düşünüyorum da…

Bizim asıl evimiz, içinde yaşadığımız evlerden önce sokakmış.

Çünkü o sokakta herkes birbirinin evladıydı.

Bizim abeylerimiz vardı.

Aynı babadan değildik.

Aynı anneden değildik.

Ama onlar bizim abeyimizdi.

Sokağın başında onları gördüğümüzde kendimize çeki düzen verirdik.

Korkudan değil…

Saygıdan.

Öyle insanlardı onlar.

Mahallenin kızlarına kendi kardeşleri gibi bakar, birinin başına bir şey gelmesin diye göz kulak olurlardı.

Kimsenin onuruna, namusuna, şerefine laf gelmesine izin vermezlerdi.

Bir abeyin bize kızması bile başka türlüydü.

Kızarlardı ama o kızgınlığın altında sevgi olduğunu bilirdik.

Çünkü mahallede büyük olmak, yalnızca yaşça büyük olmak değildi.

Biraz da sorumluluk almaktı.

Bir çocuğu korumak, yanlış yaptığında uyarmak, gerektiğinde arkasında durmaktı.

Mahalle böyle bir yerdi.

Ablalarımız da vardı.

Gülseren Abla, Güler Abla, Fazilet Abla, Gönül Abla, Sevim Abla, Emine Abla ve bugün

adını hatırlayamadığım nice güzel kadın…

Onlar yalnızca mahallenin büyükleri değildi.

Bizim de ablalarımızdı.

Güzellikleri dillere destandı.

Sanki Gülşen Bubikoğlu’nun, Necla Nazır’ın filmlerinden çıkıp bizim sokağımıza gelmişlerdi.

Ama onları asıl güzel yapan yüzleri değildi.

Gönülleriydi.

Bir çocuğun başını okşarlar, yanlış yaptığımızda bizi tatlı sert uyarırlardı.

Bazen annemizden önce bizi onlar uyarırdı.

Biz de gücenmezdik.

Çünkü bilirdik ki bizi seviyorlardı.

Gülseren Abla’nın sesini, Güler Abla’nın içten gülüşünü, Fazilet Abla’nın anlamlı bakışlarını,

Gönül Abla’nın candan hâlini, Sevim Abla’nın olgunluğunu

ve Emine Abla’nın “Bizim kız…” diye başlayıp  sıcacık nasihatlerle devam eden

sohbetlerini bugün bile hatırlıyorum.

Yıllar geçti.

Hayatlar değişti.

Yollar ayrıldı.

Kimi uzaklarda kaldı, kimi belki artık bu dünyada değil.

Ama insanın hayatına güzel dokunan insanlar gerçekten kaybolmuyor.

Onlardan geriye bir ses, bir gülüş, bir bakış, bir cümle kalıyor.

Benim çocukluğumdan  da  onlar  kaldi.

İyi ki aynı sokaklarda yürüdük.

İyi ki sizi tanıdım.

İyi ki çocukluğumun bir yerinde siz vardınız.

Sonra gözümün önüne o eski ahşap evler geliyor.

Kocaman evler…

Tahta merdivenler…

Yukarı doğru çekilerek açılan pencereler…

Geniş bahçeler…

Portakal ağaçları…

Bazı evlerin sahipleri Hacı teyzelerdi.

Onlar dünyadan göçüp gittikten sonra evler sahipsiz kaldı.

Mirasçılar ilgilenmedi.

Sonra bir gün kepçeler geldi.

Ve çocukluğumuzun bir parçasını da beraberlerinde götürdüler.

Bir ahşap ev yıkıldı.

Sonra bir diğeri…

Sonra bir başkası…

Yerlerine beton binalar dikildi.

Ama beton, hatıraları yıkamadı.

Bugün o sokaklardan geçerken hâlâ o evlerin gölgelerini görüyorum.

Bir evin yerinde apartman var.

Ama benim gözüm hâlâ ahşap kapıyı görüyor.

Bir bahçenin yerinde araba park ediyor.

Ama benim burnuma hâlâ portakal çiçeklerinin kokusu geliyor.

İnsan bazı şeyleri kaybettikten sonra anlıyor.

Biz aslında yalnızca evleri kaybetmemişiz.

Bir hayat biçimini kaybetmişiz.

Birbirimize duyduğumuz güveni, yakınlığı, sıcaklığı kaybetmişiz.

Sokaklarımızdan eskiciler geçerdi.

“Eskici!”

Dondurmacılar geçerdi.

Maniciler bağırırdı:

“Manici! Manici!”

Şiir kitapları satan insanlar sokak sokak dolaşırdı.

Şimdi düşününce ne kadar güzelmiş…

Bir insanın sokak sokak dolaşıp şiir sattan birileri  olması…

Yazlık sinemalarımız vardı.

Însanlar günlük elbiselerini giyer, ailece sinemaya giderdi.

Çocuklar filmin başlamasını büyük bir heyecanla beklerdi.

Perde aydınlandığında bütün mahalle susardı.

O beyaz perde…

O yaz akşamları…

O kalabalık…

O insanların sesleri…

Hepsi şimdi birer hatıra.

Ve insan ister istemez soruyor:

Nereye gitti bütün bunlar?

Nereye gitti bizim komşuluğumuz?

Nereye gitti o güven?

Nereye gitti sokaklarda oynayan çocuklar?

Nereye gitti o insanlar?

Belki bazıları hâlâ hayatta.

Ama saçları beyazladı.

Yüzlerine yılların çizgileri yerleşti.

Bazıları ise artık bu dünyada değil.

Allah rahmet eyelsin

İşte insanın canını en çok bu acıtıyor.

Çünkü bir zamanlar her gün gördüğümüz insanlar, bugün yalnızca hatıralarımızda yaşıyor.

Sonra anlıyorum ki çocukluk dediğimiz şey aslında oyuncaklarımız değilmiş.

Çocukluk, etrafımızdaki insanlarmış.

Bizim çocukluğumuzda hesap yoktu.

Çıkar yoktu.

Art niyet yoktu.

Kapılar çoğu zaman kilitli değildi.

Kalpler de…

Komşunun çocuğu diye bir ayrım yapmazdık.

Herkes kardeşti.

Herkes birbirinin çocuğuydu.

Belki paramız azdı.

Belki bugünkü imkânların çoğuna sahip değildik.

Ama çok büyük bir zenginliğimiz vardı:

Birbirimiz vardık.

Bugün çocukların elinde telefonlar, tabletler, bilgisayarlar var.

Bizim elimizde belki hiçbir şey yoktu.

Ama sokaklar bizimdi.

Kahkahalarımız gökyüzüne kadar yükselirdi.

Bizim mutluluğumuzun pahalı oyuncaklara ihtiyacı yoktu.

Bir top yeterdi.

Bir ip yeterdi.

Bir kaldırım taşı bile oyunun bir parçası olabilirdi.

Yeter ki arkadaşlarımız yanımızda olsun.

Şimdi eski mahallemden ayrılırken bir süre olduğum yerde durdum.

Bir zamanlar çocukların koştuğu sokağa baktım.

Bir zamanlar abeylerimizin durduğu köşeye…

Ablalarımızın pencereden bizi izlediği evlere…

İçimden sessizce: devam Hakime Gulsum

 

  • Related Posts

    Peygamber Efendimiz pazartesi gününe nasıl bakardı?

    …

    Read more

    Sen Merhametli Olanı Seç

    …

    Read more

    Bir yanıt yazın