Însan, sahip olduğu şeylere ne kadar da çabuk alışıyor…
Sağlığımız yerindeyse bunu çoğu zaman düşünmüyoruz.
Yürüyebiliyorsak normal geliyor.
Gözlerimiz görüyorsa, kulaklarımız duyuyorsa, kendi işlerimizi yapabiliyorsak bunları hayatın doğal bir parçası sanıyoruz.
Oysa biraz durup düşünsek…
Sabah kalkıp yüzümüzü kendi ellerimizle yıkayabilmek bile büyük bir nimet.
Bir bardak suyu kendi elimizle içebilmek…
Pencereden dışarı bakıp gökyüzünü görebilmek…
Bir kahvenin kokusunu duyabilmek…
Sevdiğimiz bir insanın sesini işitebilmek…
Bunların hiçbiri aslında sıradan değil.
Biz sadece alıştık.
İnsan çoğu zaman bir şey elinden gidince onun kıymetini anlıyor.
Sağlığını kaybedince sağlığın değerini…
Sevdiği bir insanı kaybedince onun kıymetini…
Sahip olduğu bir imkânı kaybedince, aslında ne kadar büyük bir nimet olduğunu…
Keşke kaybetmeden önce fark edebilsek.
Belki bugün kendimize küçük bir iyilik yapalım.
Eksiklerimize değil, elimizde olanlara bakalım.
Etrafımıza biraz daha dikkatli bakalım.
Yanımızdaki insanın sesini gerçekten dinleyelim.
Ailemizin, sevdiklerimizin, evimizin, sağlığımızın ve aldığımız her nefesin kıymetini bilelim.
Hatta elimizde tuttuğumuz bir bardak suya bile bugün başka bir gözle bakalım.
Çünkü bazen Allah’ın bize verdiği nimetler o kadar yakınımızda oluyor ki onları fark edemiyoruz.
Belki de şükretmek, biraz da fark etmektir.
Durup sahip olduklarımızı görmek ve içtenlikle:
“Rabbim, ben bunların farkında değilmişim. Meğer bana ne kadar çok nimet vermişsin…”
diyebilmektir.
Bugün gözlerimiz görüyorsa, şükredelim.
Kulaklarımız duyuyorsa, şükredelim.
Ayaklarımız bizi taşıyorsa, şükredelim.
Sevdiklerimiz yanımızdaysa, şükredelim.
Nefes alabiliyorsak, şükredelim.
Çünkü belki de her gün sıradan sandığımız şeyler, aslında her gün bize yeniden verilen büyük nimetlerdir.
Elhamdülillah Rabbim.
Bize verdiklerinin farkına varmayı, kıymetini bilmeyi ve şükreden kullarından olmayı nasip et. Âmin.
Selam ve dua ile