Özetle Kur’an’da kibir; insanları küçümsemek, kendini üstün görmek, böbürlenmek ve Allah’a karşı büyüklük taslamak şeklinde ağır biçimde eleştirilir.
Çünkü insanın sahip olduğu makam, güç, güzellik, bilgi veya servet ne olursa olsun, bunların hepsi Allah’ın bir lütfudur.
Kibir, insanı hem insanlara karşı mesafeli ve kırıcı hâle getirir hem de Rabbine karşı haddini aşmasına sebep olur.
Kur’an’ın bize öğrettiği güzel ahlâk ise bunun tam tersidir: tevazu, şükür, merhamet ve insanları
küçük görmemek.
Asıl büyüklük, başkalarını küçültmekte değil; insanın kendini bilip Rabbine karşı mütevazı olabilmesindedir.