Mü’min Suresi’nin 60. ayeti, insan ile Rabbi arasındaki bağı en güzel şekilde ifade eden ayetlerden biridir.
Yüce Allah şöyle buyurur:“Rabbiniz şöyle buyurdu: Bana dua edin, size karşılık vereyim. Şüphesiz bana kulluk etmekten kibirlenenler, aşağılanmış olarak cehenneme gireceklerdir.”(Mü’min, 40/60)
Bu ayet, bizlere duanın yalnızca zor zamanlarda başvurulan bir sığınak olmadığını; kulluğun, teslimiyetin ve
Allah’a muhtaç olduğumuzu kabul etmenin önemli bir göstergesi olduğunu öğretmektedir.
Dua, Allah ile kul arasındaki bağdır
İnsan, hayatı boyunca çeşitli sıkıntılarla, imtihanlarla ve ihtiyaçlarla karşılaşır.
Bazen sahip olduğu imkânlar yetersiz kalır, bazen de hiçbir insanın yardım edemeyeceği durumlarla karşılaşır.
İşte böyle zamanlarda insanın yöneldiği en güvenli kapı Allah’ın kapısıdır.
Peygamber Efendimiz (s.a.v.) şöyle buyurmuştur:“Dua ibadetin özüdür.”(Tirmizî, Deavât, 1)
Bu hadis, duanın kulluktaki yerini açıkça ortaya koymaktadır.
Kul dua ederken Allah’ın kudretini kabul eder, kendi acziyetini ve muhtaçlığını itiraf eder.
Bu nedenle dua, sadece bir istekte bulunmak değil; aynı zamanda Rabbimize bağlılığımızı ifade etmektir.
Allah kulunun duasını karşılıksız bırakmaz
Mü’min Suresi’nin 60. ayetinde Allah Teâlâ, “Bana dua edin, size karşılık vereyim” buyurmaktadır.
Bu ilahî çağrı, Rabbimizin kullarından uzak olmadığını ve onların kendisine yönelmelerini istediğini göstermektedir.
Kur’an-ı Kerim’de başka bir ayette de şöyle buyurulur:“Kullarım sana beni sorarlarsa, şüphesiz ben çok yakınım. Bana dua edenin duasına cevap veririm.”(Bakara, 2/186)
Buradaki “cevap verme”yi, kulun istediği her şeyin mutlaka aynı şekilde ve aynı zamanda gerçekleşmesi şeklinde anlamamak gerekir.
Bazen insan bir şeyi kendisi için hayırlı zanneder; fakat Allah onun için başka bir şeyi takdir eder. Nitekim Kur’an’da:“Olur ki hoşunuza gitmeyen bir şey sizin için hayırlıdır; olur ki sevdiğiniz bir şey de sizin için kötüdür. Allah bilir, siz bilmezsiniz.”(Bakara, 2/216)buyurulmaktadır.
Dolayısıyla mümin, dua ederken Rabbine güvenmeli ve duanın sonucunu Allah’ın hikmetine bırakmalıdır.
Dua sadece sıkıntı zamanlarına bırakılmamalıdır
İnsanların bir kısmı yalnızca dara düştüklerinde Allah’a yönelir. Oysa mümin, rahat zamanlarında da Rabbini unutmamalıdır.
Peygamber Efendimiz (s.a.v.) şöyle buyurmuştur:“Sıkıntılı ve zor zamanlarda Allah’ın kendisine karşılık vermesini isteyen kimse, rahatlık zamanlarında çok dua etsin.”(Tirmizî, Deavât, 9)
Bu hadis, dua ile Allah arasındaki bağın sürekli olması gerektiğini göstermektedir.
Bollukta Allah’ı hatırlayan insan, darlıkta da O’na güvenerek yönelir.
Dua, insanın acziyetini kabul etmesidir
Mü’min Suresi’nin 60. ayetinin sonunda dikkat çekici bir ifade vardır:“Şüphesiz bana kulluk etmekten kibirlenenler…”
Ayette dua etmekten yüz çevirmek, kulluk ve Allah’a yönelme bağlamında ele alınmaktadır.
Çünkü dua eden insan, kendi gücünün sınırlı olduğunu kabul eder.
Allah’ın ise her şeye gücü yettiğini bilir.
Bu nedenle dua, insanı kibirden uzaklaştırır.
Kul, Rabbine karşı “Ben yeterim, kimseye ihtiyacım yok” demek yerine, “Rabbim, Senin yardımına muhtacım” der.
Dua ile birlikte gayret de gerekir
Dua, çalışmanın ve tedbir almanın alternatifi değildir. Mümin, elinden gelen gayreti gösterdikten sonra Allah’a tevekkül eder.
Peygamber Efendimiz (s.a.v.) şöyle buyurmuştur:“Sana fayda veren şeye gayret et, Allah’tan yardım dile ve aciz olma.”(Müslim, Kader, 34)
Bu hadis, dua ile gayret arasındaki dengeyi göstermektedir.
İnsan hem çalışmalı hem tedbir almalı hem de sonucunu Allah’a havale etmelidir.
Bir öğrenci sınavı için dua ederken ders çalışmalı, bir hasta şifa için dua ederken tedavi yollarına başvurmalı, rızık
isteyen insan da çalışıp helal kazanç elde etmeye gayret etmelidir.
Mü’min Suresi’nin 60. ayeti bizlere Rabbimizin açık ve anlamlı bir çağrısını hatırlatmaktadır:
“Bana dua edin, size karşılık vereyim.”
Bu çağrı, Allah’ın kullarını kendisine yönelmeye davet ettiğini göstermektedir.
Dua; acziyetimizi kabul etmek, Rabbimizin kudretine güvenmek, O’na sığınmak ve kulluğumuzu ifade etmektir.
Ancak dua yalnızca dille söylenen birkaç cümleden ibaret değildir.
Dua ile birlikte samimiyet, sabır, helal kazanç, gayret, tevekkül ve Allah’a güven de bulunmalıdır.
Bazen istediğimiz şey hemen gerçekleşmeyebilir.
Bazen Allah bizim istediğimizden farklı bir kapı açabilir.
Fakat mümin, Rabbini tanıdığı ve O’na güvendiği için duasını terk etmez.
Çünkü dua eden kul aslında yalnızca bir şey istemez; Rabbine yönelir.
Ve insanın Rabbine yönelmesi, hayatındaki en büyük nimetlerden biridir.
Öyleyse gelin, yalnızca sıkıntıya düştüğümüzde değil, sevinçliyken de, sağlıklıyken de, işlerimiz yolundayken de ellerimizi Rabbimize açalım.
O’nun bize verdiği nimetleri hatırlayalım, şükredelim, bağışlanma dileyelim ve ihtiyaçlarımızı samimiyetle O’na arz edelim.
“Bana dua edin, size karşılık vereyim.”
Bu ilahî çağrıyı hayatımızın her döneminde hatırlamak, kalbimizi Allah’a bağlayan en güzel kulluk vesilelerinden biri olacaktır.