Selamun aleykum
Dedikodu, belki de kadının yaratılışındaki ince bir merakın, duygusal sezginin bir uzantısıdır.
Kadında meraktan, duygudan doğar — anlaşılır bir tarafı vardır.
Elbette, kimse kadının dedikodusunu savunacak değildir.
Kadının fıtratında merak vardır; duygusu diliyle yarışır.
Kaynanalar salonda oturur, gelin mutfakta söylenir; kaynana da altta kalmaz, kendi payına düşeni geri yollar.
Bu bir kısır döngüdür — belki huydur, belki zaaf.
Ama ne olursa olsun, kadının dedikodusu çoğu zaman kırgınlıktan, iç dökmekten doğar.
Fakat bir erkek dedikoduya bulaşmışsa, orada mesele artık huy değildir; karakter çürümüştür.
Erkek dediğin, sözü mertçe söyler; arkasından konuşmaz, yalanla süslenmiş laflarla itibar avına çıkmaz.
Dedikodu eden erkek, ne vicdanını korumuştur, ne de asaletini.
Dedikodunun gölgesine sığınan erkek, önce kendi vicdanını gömer, sonra asaletini.
O an artık ne sözünün ağırlığı vardır, ne duruşunun değeri.
Dilinden dökülen her çürük kelime, kendi kişiliksizliğinin yüksek perdeden ilanıdır.
Ama en acınası olanlar…Onlardir
Düşünsünler:
Erkek diye dolaşıp, karakterini dedikodu kırıntılarıyla besleyen birinin varacağı yer,
adamlık değil, zavallılıktır.
Başkasının kusuruyla avunan, kendi eksikliğini saklamaya çalışan bir dilden daha çirkin
bir silah yoktur.
Kadınların arasına ilişip, kendine ait bir hayatı yokmuşçasına başkasının hayatını didikleyenlerdir.
Ağzından çıkan her boş kelime, aslında kendi değersizliğinin ilanıdır.
Bir erkeğin dedikoduya bulaşması, hele ki yalanla süslenmiş merhametsiz bir dili
kendine kalkan yapması, insanın içini bulandırır.
Çünkü bu sadece bir zaaf değil; cibilliyetin sınandığı yerdir.
Erkeklik, sözü mertçe söylemeyi; susması gerekiyorsa da onurla susmayı gerektirir.
Lakin bazıları, ne sözlerinde ağırlık, ne vicdanlarında derinlik bırakmıştır.
Bir erkek dedikoduya bulaşmışsa, orada ne fıtrat kalır, ne de onur.
“Kişiye, her duyduğunu söylemesi yalan olarak yeter.” (Müslim, Mukaddime 5)
Erkek dediğin, ağzını dolduracak sözü olmayanın değil; sustuğunda bile ağırlığı hissedilendir.
Dedikoduya sığınan bir adam, aslında kendi onurundan ilk vazgeçen kişidir.
Vicdanını kenara koymuş, asaleti çoktan yitirmiştir; çünkü insan, önce dilini kirletir, sonra ruhunu.
Ağzından dökülen her boş, her kirli kelime;
kendi küçükliğünün , kendi eksikliğinin yüksek sesle duyurulmuş hâlidir.
O sözler başkalarını yaralamaz aslında—en önce sahibinin itibarını çürütür.
Ve hele ki… Bilsinler ki:
Kendi hayatında bir söz olamayan, başkalarının hayatından cümle çalarak adam olunmaz.
Dedikodu masasına oturan, kendi haysiyetinden kalkar.
Kadının dedikodusu zayıflıktır belki, ama erkeğinki rezalettir.
Bir kadının dilinde kırgınlık olur; bir erkeğin dilinde dedikodu varsa, orada cibilliyet bitmiş demektir.
Ama aslında kadın olsun, erkek olsun — dedikodu, kimin dilinden çıkarsa çıksın, insanın ruhunu kirletir.
“Dedikodu yapan kimse, cennete giremez.”(Buhârî, Edeb 50; Müslim, Îmân 168)
Söz emanettir; ağzından çıkan her kelime, sahibinin vicdanını ele verir.
Dedikodu eden, başkasını değil, önce kendini küçültür.
Kimi “fıtrat” der, kimi “alışkanlık”…
Ne bahanesi olursa olsun, dedikodu asaleti yıkar, itibarı çürütür.
Bir insanın kalitesi, diline hâkimiyetiyle ölçülür.
Kimin ne konuştuğuna değil, neyi konuşmadığına bakılır.
“Kim bana iki şeyin (dil ve edep) garantisini verirse, ben de ona cenneti garanti ederim.”
(Buhârî, Rikak 23)
Unutmayın; dedikodu, yürek yoksunlarının sığınağıdır.
Sözü erdemle taşımayan, kelimeyle günaha batar.
Kadın da yapsa yanlıştır, erkek de.
Dedikodunun cinsiyeti yoktur — sadece seviyesi vardır.
Ve o seviye, düşenin seviyesidir.
Dil, karakterin aynasıdır.
Kim neyi konuşuyorsa, aslında kendini anlatıyordur.
Selam ve dua ile