Saklı Huzur

Bazı insanlar vardır; kalabalıkların içinde değil, kendi iç dünyalarında nefes alırlar.

Bu bir eksiklik değil, aksine derin bir farkındalığın işaretidir.

Çünkü insan bazen en çok, seslerin sustuğu yerde kendini duyar.

Peygamber Efendimiz (sallallahu aleyhi ve sellem)’in Hira Mağarası’na çekilmesi, bize

şunu hatırlatır: Sessizlik, kaçış değil; hakikate açılan bir kapıdır.

Gürültüden uzaklaşmak, insanın özüne yaklaşmasıdır.

Nitekim bir hadiste şöyle buyrulur:“Kişinin kendisini ilgilendirmeyen şeyleri

terk etmesi, onun iyi Müslüman oluşundandır.”

Bir başka öğütte ise: “Ya hayır söyle ya sus.”

Bu sözler, insanın her kalabalığa karışmak zorunda olmadığını;

her sözü söylemek zorunda da olmadığını anlatır.

Bazen dünya gerçekten yorucu olur.

İnsan, konuşmadan anlaşılmanın, beklenmeden var olmanın huzurunu arar.

İşte o anlarda sessizlik bir sığınak olur.

Bir fincan kahve, yavaşça çevrilen bir kitap sayfası, camdan süzülen yağmur…

Bunlar küçük şeyler gibi görünür, ama kalbi en çok besleyen anlardır.

Tasavvufta “uzlet” denilen şey de budur: İnsanlardan uzaklaşmak için değil,

kendine  yaklaşmak için yalnız kalmak.

Çünkü insan, kalabalıkta dağılıp gidebilir ama yalnızlıkta kendini toparlar.

Yine de bu yol tamamen kopuş değildir.

Nitekim bir hadiste:“İnsanlara karışıp onların eziyetlerine sabreden mümin, karışmayandan daha hayırlıdır.” buyrulur.

Yani mesele dünyadan kaçmak değil; dünyada kaybolmamaktır.

Sessizliği seçen insanlar, çoğu zaman yanlış anlaşılır.

Onlara “asosyal” denir, “garip” denir.

Oysa onlar sadece daha az gürültüyle, daha çok anlamla yaşamak isterler.

Çünkü onlar bilir:Mutluluk her zaman büyük ve gürültülü değildir.

Bazen sadece içinden taşmayan bir huzurdur.

Ve insan, en çok da hiçbir yere ait olmak zorunda hissetmediğinde, gerçekten kendisi olur.

  𝓗𝓪𝓴𝓲𝓶𝓮 𝓖𝓾𝓵𝓼𝓾𝓶 𝓗𝓲𝓬𝓻𝓮𝓽

  • Related Posts

    Peygamber Efendimiz pazartesi gününe nasıl bakardı?

    …

    Read more

    Sen Merhametli Olanı Seç

    …

    Read more

    Bir yanıt yazın