Kur’ân-ı Kerîm’de Alak Suresi’nin 11 ve 12. ayetleridir.
Yüce Rabbimiz şöyle buyurur:“Gördün mü, eğer o (namaz kılan kul) doğru yol üzerinde ise,
yahut takvayı emrediyorsa?”
Bu ayetler, insanın hak ile olan mücadelesini ve hidayet ile sapkınlık arasındaki farkı çok çarpıcı bir şekilde ortaya koyar.
Düşünün ki bir kul var…
Rabbine yönelmiş, namazını kılıyor, doğru yol üzere yürümeye gayret ediyor.
Sadece kendisiyle de kalmıyor; başkalarına da iyiliği, takvayı, Allah’a karşı sorumluluk bilincini tavsiye ediyor.
Yani hem kendi kurtuluşunun peşinde hem de başkalarının iyiliğini istiyor.
Şimdi bir de bunun karşısında duran bir başka insan düşünelim…
Bu kişiyi namazdan alıkoymaya çalışıyor.
Onu Rabbine yönelmekten engelliyor.
İşte Yüce Allah burada bize adeta soruyor: “Böyle birini engellemek doğru olabilir mi?”
Elbette olamaz.
Çünkü namaz, kulun Rabbiyle en yakın olduğu andır.
Bir insanı bundan alıkoymak, sadece bir ibadeti engellemek değil; onun kalbiyle, ruhuyla, hidayetiyle arasına girmektir.
Bu ise son derece ağır bir tavırdır.
Bu ayetler bize şunu da öğretir:
Hak üzere olan kişi bazen engellenebilir, baskı görebilir.
Ama bu, onun yolunun yanlış olduğunu göstermez.
Aksine, çoğu zaman hak yolunda olanlar sınanır.
Ve Rabbimiz devamında uyarır: “Peki ya o engelleyen kişi, gerçeği yalanlıyor ve yüz çeviriyorsa?
Allah’ın her şeyi gördüğünü bilmiyor mu?”
Burada çok derin bir mesaj var:
İnsan bazen yaptığı zulmü, engellemeyi küçük görebilir.
Ama Allah katında hiçbir şey gizli değildir.
Kalplerden geçen niyetler bile O’nun ilmindedir.
Aziz kardeşim, bu ayetlerin özü şudur:
Doğru yolda olanı desteklemek gerekir, engellemek değil.
İyiliği emredenin önünü açmak gerekir, kapatmak değil.
Allah’a yönelen bir kula engel olmak, aslında insanın kendi sonunu hazırlamasıdır.
O halde bizlere düşen görev açık:
Namaza sarılmak, takvayı yaşamak ve başkalarına da güzel bir üslupla hatırlatmaktır. Ve
en önemlisi, kimsenin Allah ile arasına girmemektir.
Rabbim bizleri hidayet üzere sabit kılsın, hakka destek olanlardan eylesin.
“Bugün de engel olan var mı?”
Kısa cevap: Evet, var. Ama şekli değişmiş durumda.
Eskiden açıkça bir insanı namazdan alıkoyanlar vardı.
Bu durum, Alak Suresi’nde anlatıldığı gibi çok net bir karşı çıkıştı.
Bugün ise engeller çoğu zaman daha gizli ve dolaylı.
Mesela düşün: İnsan bazen namaz kılmak ister ama yoğunluk, iş hayatı, çevre baskısı ya da “sonra kılarım” düşüncesi araya girer.
Bunlar açık bir yasak değildir ama fiilen engel olur.
Bazen de çevrede şu tür sözler duyulur:“Bu kadar da gerek yok.”
“Gençsin, sonra yaparsın.”
“İşine bak, ibadeti abartma.”
Bunlar doğrudan yasak gibi görünmese de, insanı yavaş yavaş uzaklaştırır.
Bir de en büyük engellerden biri var: insanın kendi nefsi.
İnsanın içinden gelen erteleme, üşengeçlik, dünyevî meşguliyetlere dalma hâli…
Bunlar çoğu zaman dışarıdan gelen engellerden daha güçlüdür.
Ama şunu net söylemek gerekir:
Bugün birçok yerde insanlar özgürce ibadet edebiliyor.
Bu büyük bir nimet.
Fakat bu özgürlük varken bile ibadetin ihmal edilmesi, insanın kendine karşı verdiği bir mücadele hâline geliyor.
Yani bugün engel var, ama: Eskisi gibi açık baskı şeklinde değil,
Dah çok görünmeyen, içten ve sosyal etkilerle ortaya çıkıyor.
Bu yüzden mümin için asıl mesele şudur:
Dış engellerden çok, içindeki engelleri aşmak.
Rabbim bizlere namaza karşı sevgi versin, bizi hem dış hem iç engellerden muhafaza etsin.Amin