Selamunaleykum:)
“Güven” bugün sadece bir kavram değil, aynı zamanda yavaş yavaş kaybolan bir hatıraya dönüşmüş durumda.
Hatta öyle ki, bir zamanlar anlamı bu kadar güçlü olan “Güven” ismi bile artık çocuklara pek konulmaz oldu.
Belki de en acı gösterge budur: Bir kelime, bir isim olmaktan bile uzaklaşıyorsa, o toplumda derin bir kırılma vardır.
Oysa güven, insan hayatının temelidir.
İnsan, güvenmeden yaşayamaz.
Önce Allah’a güvenmekle başlar
İnsan, güvenmeden yaşayamaz.
Yürürken yere, konuşurken karşındakine, yaşarken geleceğe güvenirsin.
En önemlisi de insan, insana güvenmeden toplum olmaz.
Bir zamanlar güven, hayatın doğal parçasıydı.
Komşuya emanet bırakılan çocuk, kapısı açık evler, bahçede duran çiçek saksıları…
Hiçbiri kaybolmazdı.
İnsan çabalar, elinden geleni yapar; sonra kalbini Allah’a emanet eder.
Çünkü gerçek güven, O’na dayanmaktır.
Bu yüzden insanlar sadece kurallarla değil, vicdanla yaşardı.
Kimse görmese bile yanlış yapılmazdı.
Çünkü “gören”in Rabbin farkında olunurdu.
Bugün ise güven, yerini şüpheye bıraktı.
İnsanlar birbirini tanımadan yargılıyor, tanısa bile temkinli yaklaşıyor.
Kapılar kilitli, kalpler daha da kilitli.
Teknoloji gelişti ama insanın insana olan inancı zayıfladı.
Güvenin kaybı bir anda olmadı.
Küçük kırılmalarla başladı.
Küçük yalanlar, küçük ihanetler, küçük “nasıl olsa bir şey olmaz”lar…
Ve zamanla büyük bir boşluk oluştu.
Oysa İslam’da güven, sadece bir ahlak değil, imanın parçasıdır.
Emanet bilinci, insanın önce Allah’a sonra kullara karşı sorumluluğudur.
Peygamber Efendimiz (S.AV) “Emaneti olmayanın imanı yoktur” buyurarak, güvenin ne
kadar köklü bir değer olduğunu ortaya koymuştur.
Güven, bir çiçeğe su vermek kadar basit bir davranışta bile kendini gösterir.
Kimsenin görmediği bir yerde bile doğruyu yapabilmektir.
Almak değil korumak, bozmak değil yaşatmaktır.
Bugün belki güven ismi çocuklara daha az konuluyor olabilir
Ama asıl soru şudur: Biz o ismin temsil ettiği değeri hayatımızda ne kadar yaşatıyoruz?
Çünkü güven, bir isimden ibaret değildir.
Güven, bir toplumun ayakta kalma sebebidir.
Ve kaybedildiğinde sadece ilişkiler değil, insanın kendisi de eksilir.
M.Ö. demiyorum ama sanki başka bir çağdı…
Benim çocukluğumda insanlar birbirine gerçekten güvenirdi.
Güven, sadece bir kelime değil; hayatın ta kendisiydi.
Nefes almak gibi doğal, su içmek gibi gerekliydi.
Annelerimiz bir yere giderken kapıdan şöyle seslenirdi:“Benim çocuğa bakarak oluver!” derlerdi
Bu bir rica değildi aslında…
İçinde en ufak bir tereddüt olmayan bir teslimiyetti.
Gönül rahatlığıydı.
Çünkü bilirdi anneler: Komşu, beni kendi çocuğundan ayırmaz.
Ben de bunu bilirdim.
O yüzden ne korku vardı içimde ne de yabancılık hissi…
Sanki bütün mahalle bir ailedi.
Kapılar açıktı, kalpler daha da açıktı.
Birinin evi, herkesin evi gibiydi.
Bir tabak yemek, bir bardak çay, bir selam…
Hepsi gerçekti, hepsi içtendi.
Şimdi dönüp bakıyorum da…
Ne değişti diye soruyorum kendime.
Artık kimse kolay kolay kimseye “çocuğuma bak” diyemiyor. dogrusu da öyle olmali
Dese bile içinde bir ses
“acaba?” diye fısıldıyor.
İşte en çok da o “acaba” yoktu eskiden.
Güveni kemiren şey tam da bu oldu belki.
O zamanlar imkânlar azdı ama içimiz rahattı.
Şimdi imkânlar çok… ama içimiz dar.
Ne garip değil mi?
Eskiden insanlar önce Allah’a sonra birbirine emanet olurdu, şimdi herkes birbirinden saklanıyor.
Bazen düşünüyorum…
O günleri geri getirmek mümkün mü diye.
Belki aynısını değil… ama bir yerden başlamak mümkün.
Belki yeniden güvenmeyi öğrenmekle,
Belki küçük şeylerde dürüst kalmakla,
Belki de birine gerçekten “gönül rahatlığıyla” inanabilmekle…
Çünkü insanın en çok özlediği şey, aslında en basit olan:
Güvenmek… ve güvenilmek.
Evlerde çiçek varsa, birkaç günlüğüne bir yere gidilecekse kapı çalınırdı: “Çiçeklerime su veriver olur mu?”
Ve o çiçekler gerçekten sadece sulanırdı…
Sahibi yokken bir yaprağına, bir dalına bile dokunmak kimsenin aklından geçmezdi.
Çünkü o çiçek artık sadece bir bitki değil, bir emanetti.
Ve emanet, o zamanlar gerçekten emanetti.
Kapılar da bugünkü gibi değildi…
Çoğu evde kilit bile olmazdı.
Kapıya bir sicim bağlanırdı; o sicim çözülmüşse içeride biri var demekti, bağlıysa ev boş demekti.
Bu kadar basit, bu kadar güven dolu, bu kadar temizdi hayat.
Kimse o kapıya kötü bir niyetle bakmazdı.
Kimse “nasıl olsa yoklar” diye içinden geçirmezdi.
Çünkü insanlar sadece birbirine değil, önce Allah’a güvenirdi.
Yalnız olmadığını bilirdi insan…
Ve belki de en çok bu yüzden yanlış yapmaktan çekinirdi.
Sadece komşudan değil,önce Allah’tan da utanırdı.
Görülmediğini sandığı yerde bile görüldüğünü hissederdi.
Bahçedeki çiçekler sulanırdı, ama bir saksı bile eksilmezdi.
Bir eşya yerinden oynatılmazdı.
Bir emanet incitilmezdi.
Çünkü güven vardı.
Ve belki de en çok bu yüzden hayat bu kadar sessiz, bu kadar huzurluydu…
Herkes birbirine inanırdı.
Herkes birbirine saygı duyardı.
Bugün ise geriye dönüp bakınca insanın içini acıtan şey şu:
İmkânlar arttı, hayat kolaylaştı… ama kalpler ağırlaştı.
Güven çoğaldıkça değil, azaldıkça fark edilir oldu.
Belki de en çok özlenen şey, aslında kaybolan büyük bir şey değil…
sadece birbirine inanabilen insanlardı.
Selam ve dua ile