Bazen insanın yönünü değiştirmesi gerekir.

“O kadar yalnızdım ki karanlıklardan iblisin eli uzansa minnetle sıkardım.”Cemil Meriç

Selamun aleykum

Bu söz, Cemil Meriç‘in kaleminden dökülen en sarsıcı cümlelerden biridir.

İnsan bu ifadeyi ilk okuduğunda ürperiyor.

Çünkü burada anlatılan şey sıradan bir yalnızlık değildir.

Bu, bir odada tek başına kalmanın, bir kalabalıktan uzak yaşamanın ötesinde; ruhun derinliklerine

işleyen, insanın kendisini dünyadan kopmuş hissettiği bir yalnızlıktır.

Öyle anlar olur ki insanın etrafı insanlarla çevrilidir ama gönlü bomboştur.

Konuşacak insanlar vardır fakat anlayacak kimse yoktur.

Gülümser ama içi ağlar.

Kalabalıkların içinde yürür ama kendini görünmez hisseder.

İşte insan bazen o noktaya gelir ki bir ses, bir dokunuş, bir anlayış arar.

Karanlığın içinden uzanacak herhangi bir ele bile tutunmak ister.

Cemil Meriç’in sözü tam da bu derin insan hâlini anlatır.

Çünkü yalnızlık, çoğu zaman etrafta kimsenin olmaması değildir.

Yalnızlık, kalbin kendisine ait bir liman bulamamasıdır.

İnsan anlatmak ister…

İçinde birikenleri dökmek ister…

Kırgınlıklarını, korkularını, özlemlerini paylaşmak ister…

Fakat bazen kelimeler yetersiz kalır.

Bazen de insan, anlatsa bile anlaşılmayacağını düşünür.

Böyle zamanlarda insan içine kapanır.

İçinde biriktirdikleri büyür, ağırlaşır ve zamanla görünmez bir yüke dönüşür.

Fakat tam da burada çoğu zaman unuttuğumuz büyük bir hakikat vardır:

İnsan herkesten uzak kalabilir ama Rabbinden asla uzak değildir.

Kulun dili susabilir, gözyaşı gizlenebilir, insanlar onu anlamayabilir.

Fakat kalbin en derininde saklanan her hissi bilen bir Rab vardır.

Nitekim kudsî hadiste

Rabbimiz şöyle buyurur:“Ben kulumun zannı üzereyim. O beni andığında ben onunla beraberim.”

Bu hakikati hatırlayan insanın yalnızlığı aynı kalmaz.

Çünkü artık bilir ki;

Görülmese de görülmektedir.

Duyulmasa da duyulmaktadır.

Anlaşılmasa da bilinmektedir.

Gecenin en sessiz anında bile kendisini işiten, bilen ve gören bir Rahman vardır.

Belki de bazı yalnızlıklar bir ceza değildir.

Bazen insanın yönünü değiştirmesi gerekir.

Belki de bazı yalnızlıklar, insanı insanlardan koparmak için değil; Rabbine yaklaştırmak için gönderilmiş ilahî davetlerdir.

Çünkü insan bazen herkesin kapısını çalar ama aradığı huzuru bulamaz.

Dostlarda arar, hatıralarda arar, kalabalıklarda arar…

Fakat kalbin gerçek sükûneti yalnızca onu yaratanın huzurunda bulunur.

İnsan bunu fark ettiğinde yalnızlık başka bir anlam kazanır.

Artık yalnızlık sadece bir eksiklik değil, bir tefekkür hâli olur.

Kişi kendisiyle yüzleşir.

Neye muhtaç olduğunu görür.

Kalbinde hangi boşlukların bulunduğunu fark eder.

Sahici dostlukların, samimi sevgilerin ve gerçek yakınlığın kıymetini daha iyi anlar.

Bu yolculukta şükür de insana eşlik eder.

Şükür, acıyı inkâr etmek değildir.

Aksine insanın kendi yarasını taşırken, kendisinden daha ağır yükler taşıyanları da görebilmesidir.

Bu farkındalık kalbe denge verir.

Ve zamanla insan şu gerçeği kavrar:

Herkes tarafından anlaşılmak mümkün değildir.

Fakat insan bütünüyle anlaşılmadığı bir yerde de değildir.

Çünkü onu yaratan, kalbinin en gizli köşelerini bile bilmektedir.

Belki de insanın en büyük yanılgısı, yalnız kaldığında terk edildiğini sanmasıdır.

Oysa bazen yalnızlık, rahmetin sessiz bir kapısıdır.

Bazen karanlık gibi görünen yollar, insanı Rabbine daha çok yaklaştıran yollardır.

Bazen gözyaşları, duaların en samimi hâlidir.

Ve bazen insan, kendisini kaybettiğini zannettiği yerde aslında Rabbine en yakın olduğu noktadadır.

Yeter ki o bağı unutmasın…

Yeter ki kalbinin derinliklerinden gelen o sessiz çağrıya kulak versin…

Çünkü yalnızlığın en karanlık gecelerinde bile, insanı bekleyen bir rahmet sabahı vardır.

Selam ve dua ile… 🌹

  • Related Posts

    Peygamber Efendimiz pazartesi gününe nasıl bakardı?

    …

    Read more

    Sen Merhametli Olanı Seç

    …

    Read more

    Bir yanıt yazın