Selamun aleykum
İyilik, insanın içinden gelen en güzel duygulardan biridir.
Kişi paylaşmak ister, destek olmak ister.
Ancak iyilik, karşı tarafın gözünde bir süre sonra “ sana verilen görev”e dönüşüyorsa,
orada denge bozulmuş demektir.
Bir kez yardım edersin, ardından bu bir beklentiye dönüşür.
Sanki görünmez bir sözleşme yapılmış gibi…
Sen gönlünden kopanı verirsin, onlar bunu sürekli bir hak gibi görmeye başlar.
Oysa iyilik, zorunluluk değil; niyet işidir.
Peygamber Efendimiz (s.a.v.) şöyle buyurur: “Ameller niyetlere göredir.”
Niyet Allah rızasıysa, yapılan iyilik kıymetlidir.
Ama karşı taraf bunu suistimal ediyorsa, bu artık iyilik değil, istismardır.
Yine bir hadis-i şerifte: “Veren el, alan elden üstündür.”
Bu, vermenin değerini anlatır; fakat aynı zamanda almanın bir ölçüsü olması gerektiğini de hatırlatır.
Sürekli talep eden, utanmayı terk ederse, bu hâl güzel değildir.
İyilik yapmak güzeldir; fakat sınır koymak da bir o kadar gereklidir.
Çünkü sınırsız iyilik, bazı insanlar için sınırsız talep anlamına gelir.
Sen destek olursun, onlar bunu bir “abonelik” gibi görür.
Unutulmamalıdır ki: “İnsanların en hayırlısı, insanlara faydalı olandır.”
Ama bu fayda, kişinin kendine zarar vermesi pahasına olmamalıdır.
Gerçek ihtiyaç sahibiyle fırsatçı arasındaki farkı görebilmek gerekir.
İhtiyaç, zarafetle gelir; yüzsüzlükle değil.
Talep ederken sınır tanımayan, aslında ihtiyacını değil, alışkanlığını besliyordur.
Kısacası: İyilik yap, ama kendini tüketmeden.
Paylaş, ama istismar edilmeden.
Destek ol, ama sınırlarını koruyarak.
Çünkü kendine haksızlık ederek yapılan iyilik, iyilik değil; dengesizliktir.
Sınır koymak bencillik değil, hikmettir.
Selam ve dua ile.