“Vallahi iman etmiş olmaz!”
Bu ifade sıradan bir nasihat değildir. Üç kez tekrar edilmesi, meselenin ciddiyetini gözler önüne serer.
Bu, imanın sadece dilde veya kalpte kalmadığını; davranışlara yansıması gerektiğini açıkça ortaya koyar.
Sahabeler merakla sorar: “Kim ya Resulallah?”
Cevap keskindir:
“Komşusu, kötülüğünden emin olmayan kimse.”
İman, sadece ibadetlerle ölçülmez.
Namaz kılmak, oruç tutmak, güzel sözler söylemek…
Bunlar önemlidir ama yeterli değildir.
Eğer bir insanın komşusu ondan korkuyorsa, huzursuz oluyorsa, kapısını kilitleyip tedirgin yaşıyorsa —
o kişinin iman iddiası ciddi bir sorgulama altındadır.
Bu hadis bize şunu öğretir: İman, güven vermektir.
Bir müminin varlığı huzur kaynağı olmalı, tehdit değil.
Kötülük sadece fiziksel zarar değildir.
Gürültüyle rahatsız etmek, dedikodu yapmak, saygısız davranmak da bu kapsamdadır.
En yakın çevre, imanın aynasıdır.
İnsan, en çok komşusuna karşı gerçek yüzünü gösterir.
Bugün apartmanlarda, sitelerde insanlar yıllarca yan yana yaşayıp birbirine selam bile vermiyor.
Gürültü, saygısızlık, ilgisizlik sıradan hale gelmiş durumda.
Oysa bu hadis, bize şunu söylüyor:
“Senin dindarlığın, komşunun huzuruyla ölçülür.”
Eğer bir insan: Komşusunu rahatsız ediyorsa,
Onun hakkını gözetmiyorsa,
Empati kurmuyorsa,
o kişi önce kendine dönüp şu soruyu sormalıdır:
“Ben gerçekten imanımı yaşıyor muyum?
Bu hadis bir övgü değil, bir uyarıdır.
Hatta sert bir ikazdır.
Çünkü iman iddiasında bulunmak kolaydır; fakat o imanı insanlara güven olarak yansıtmak zordur.
Gerçek mümin, sadece Allah’a yönelen değil; insanlara zarar vermeyen, aksine güven veren insandır.
Peygamberimizin (sav)“Vallahi iman etmiş olmaz!” diye üç kez tekrar ederek yaptığı
uyarı, sıradan bir nasihat değil, insanı sarsan ağır bir hükümdür.
Sahih Buhari’de geçen bu söz, imanın sadece dilde kalan bir iddia olmadığını, hayatın en
küçük alanına kadar yansıması gerektiğini açıkça ortaya koyar.
Peygamberimizin bu kadar net bir ifade kullanması, meselenin ne kadar ciddi olduğunu anlamayanlara adeta bir tokat gibidir.
Çünkü burada konuşulan şey, bir ibadetin eksikliği değil; imanın özüne zarar veren bir ahlaksızlıktır.
Komşusunun kendisinden emin olmadığı bir insanın iman etmiş sayılmaması, üzerinde uzun uzun
düşünülmesi gereken bir hükümdür.
Demek ki bir insan ne kadar ibadet ederse etsin, eğer yan dairesinde yaşayan kişi ondan rahatsız
oluyorsa, huzursuzluk duyuyorsa, zarar görme endişesi taşıyorsa o kişinin iman iddiası boştur.
Bu sadece büyük kötülükler için değil; küçük görülen davranışlar için de geçerlidir.
Gürültü yapmak, saygısız davranmak, hak gözetmemek, bencilce yaşamak…
Bunların hepsi, komşuya zarar veren ve insanın imanını tartışmalı hale getiren davranışlardır.
Bu söz, insana şunu açıkça söyler: Senin namazın, orucun, dilindeki güzel sözler, eğer insanlara güven vermiyorsa seni kurtarmaz.
Çünkü iman, sadece Allah ile kurulan bir bağ değildir; aynı zamanda kullarla olan
ilişkide ortaya çıkan bir sorumluluktur.
İnsanlara zarar veren, çevresine huzursuzluk yayan birinin “Ben müminim” demesi, kendi kendini
aldatmaktan başka bir şey değildir.
Bugün insanlar ibadetlerine dikkat ederken, en yakınındaki insanlara karşı
sorumluluklarını kolayca ihmal edebiliyor.
Oysa bu hadis, en yakından başla der.
Kapı komşun senden razı değilse, senin dindarlığın eksiktir.
İnsanlara güven vermeyen bir iman, eksik değil; tehlikelidir.
Çünkü böyle bir anlayış, dini sadece şekle indirger, ahlakı yok sayar.
Sonuç olarak bu hadis , bir ölçüdür.
Nettir çünkü gerçektir.
İman, insanın dilinde değil; başkalarının kalbinde bıraktığı etkide ölçülür.
Eğer bir insanın varlığı başkalarına huzur vermiyorsa, o insanın önce kendisini sorgulaması gerekir.
Bu hadis, kimseyi rahatlatmak için değil, herkesi kendine getirmek için söylenmiştir.
Allah hepimize nasip etsin mümin bir komsu olmayi
Selam ve dua ile