
İnsan çoğu zaman hayatını büyük kırılmalarla değil, fark etmeden yaptığı küçük seçimlerle değiştirir.
işin ilginci, o seçimler genelde “önemsiz” gibi görünür.
Mesela hepimizin aşina olduğu bir cümle var: “Bir kereden bir şey olmaz.”
Îlk bakışta gerçekten de öyle gibi durur.
Bugün biraz ertelemek, bir defa göz atmak, işi sonra yapmak…
Bunların hiçbiri tek başına hayatı yıkmaz.
Ama mesele zaten “tek” olması değil.
Çünkü küçük şeyler tek tek değil, üst üste birikir.
Bir gün bir şeyi ertelemekle başlar her şey.
Sonra bir gün daha… derken erteleme artık bir istisna değil, bir alışkanlık haline gelir.
Aynı şekilde; doğruyu söylememek, sinirle konuşmak ya da “boşver” deyip geçmek de zamanla sıradanlaşır.
Ve en tehlikeli nokta tam da burasıdır: insan artık yaptığı şeyin yanlış olduğunu hissetmemeye başlar.
Çünkü beyin, tekrar edilen her şeyi “normal” kabul eder.
Aslında beyin çok basit çalışır.
Ona neyi sık verirsen, onu kolaylaştırır.
İyiyi verirsen iyi kolaylaşır.
Kötüyü verirsen kötü kolaylaşır.
Fark yaratacak şey genelde büyük kararlar değil, küçük tekrarların yönüdür.
Bir de işin görünmeyen tarafı var: insan çoğu zaman değiştiğini fark etmez.
Kimse sabah uyanıp “ben artık bambaşka birine dönüştüm” demez.
Daha çok şöyle olur: “Biraz daha az dikkat ettim.”
“Bugün de yapmadım ama yarın yaparım.”
“Bir kereden bir şey olmaz…”
Ve zaman geçer. Sonra bir bakar ki, aslında hiç planlamadığı bir yerde duruyor.
Ama güzel taraf şu: bu süreç nasıl fark edilmeden kötüye gidiyorsa, tersine de çevrilebilir.
Bir gün bile olsa farklı davranmak…
Küçük bir doğruyu tekrar hatırlamak…
“Bugün biraz daha iyi yapacağım” demek…
Bunlar büyük hamleler gibi görünmez ama zinciri kıran şeyler genelde zaten büyük olanlar değil, küçük olanlardır.
Özetle mesele şu: İnsan bir anda değişmez.
Ama küçük tekrarların yönü değişirse, hayatın yönü de değişir.
<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<